چند ای جان، غم هم‌صحبتی بی‌خردان

ای نکوروی بیا و برهانم ز بدان

به پریزادهٔ خود کاش دگربار رسم

دست وی گیرم و بگریزم از این دیو و ددان

هرچه غم هست به دنیا به دلم ریخته‌اند

هرچه رنج است به جان من آمیخته‌اند

ای امید دل من، زود بیا ورنه شبی

بینی از هستی من گرد برانگیخته‌اند

این چه افسانهٔ پوچی است که پایانش نیست

این چه دردی است که درماندم و درمانش نیست

این ستم را ز چه رو نام نهادند حیات

غم نان از چه خورد آنکه غم جانش نیست؟