سحر بارید ابر و باغ تر شد

دلم آشفته بود آشفته‌تر شد

زدم بوسی به گل صد ناله برخاست

ندانم از کجا بلبل خبر شد

الهی تنگ شد دل، داد خواهد

بسم از ناله، دل فریاد خواهد

شود آرند مژده اینکه دلبر

همان کس را که برد از یاد خواهد

خدایا وای از این دل وای از این دل

محبت کاشتم، غم داشت حاصل

دلم یک قطره‌ی خون بیشتر نیست

در او صد درد و مشکل کرده منزل