من ندانم چه بودم و چه شدم

کورهٔ امتحان بیدادم

ذره بودم به مهر پیوستم

مهر گشتم به خاک افتادم

ماجرایی است پادشاهی را

که به تاریخ شرح آن باقی است

نکته‌ها هست در دل تاریخ

که به افسانه بی‌شباهت نیست

قصه، انجام کار راهزنی است

از بدِ بخت و دولتِ کوتاه

مفت‌خواران حضرتش دیدند

که قِرانی بوَد به طالع شاه

چند روزی که این قِران باشد

دیگری بِه که پادشاه شود

بگذرد تا قِران ز دولت شاه

کارها باز روبه‌راه شود

سارقی کُشتنی بیاوردند

چند روزش به تخت بنشاندند

دست بر سینه مشک‌مویانش

ایستادند و آفرین خواندند

رأی او رأی پادشاه بزرگ

امر او بود امر ظل‌الله

لیک هر گوشه صد عسس نگران

که مبادا شود فراری شاه

چون قِران گشت مرتفع از شاه

دزد بیچاره را به صد خواری

دست بستند و سر جدا کردند

سرخ‌پوشان مست درباری

من همان دزد واژگون بختم

که به تختم نشاند روزی چند

چرخ بیدادگر، سپس ناگاه

خوار و زارم به خاک تیره فکند

آسمان‌ها تهی است در نظرم

ناله را نیست ره به دادرسی

سخن از گور یأس می‌گویم

مرده‌ام گرچه می‌کشم نفسی