پس از نه سال دوری نازنینی

دوباره یاد کرد از دردمندان

پشیمان گشت از آزار عاشق

فرود آمد ز تخت خودپسندان

چو در بگشادم، از حیرت بماندم

کنار پله چون نقش دیوار

به دل از خویش پرسیدم کجایم؟

ندانستم که خوابم یا که بیدار

سلامی گفت و زان پس مات و محزون

درون کاشانه‌ام آرام بنشست

فراز دوش گیسو را رها کرد

دو دست سیمگونش، وای از آن دست

دهان بهر شکایت برگشودم

ولی اشکش صدایم کرد خاموش

سراپا چشم گشت و گفت برگو

ولی من چون صدف بودم همه گوش

نگفتم هیچ اما دیدگانم

شکایت‌ها ز هجران ساز می‌کرد

چه می‌گفتم که می‌بارید الماس

همان چشمی که با من ناز می‌کرد