نه ترکم کن نه با کس واگذارم

که از تو طاقت دوری ندارم

کبوتر جان تو جفتم شو غمی نیست

که با تو عمر در چاهی سرآرم

بیا ای کشتنم را بسته پیمان

بیا ای آفت دل، راحت جان

اگر از حال من پرسی، به مویت

پریشانم، پریشانم، پریشان

سر شب تا سحرگه بیقرارم

چو خواب آید به چشم اشکبارم

ز بس هر لحظه نامت گویم ای دوست

همه داند این درد از که دارم

تو که اینقدر نازی، نازنینی

تو که عاشق‌کش و عشق‌آفرینی

چرا از همچو من زیباپرستی

کنی حیرت، چو حیرانم ببینی

شبی گر مست بودم کردم اقرار

که می‌خواهم تو را بد کردم ای یار

بیا نشنیده‌گیر این حرف از ما

به جرم عاشقی ما را میازار

سحر آمد هنوز این دفتر و من

دل و غم، خامهٔ افسونگر و من

تو و مستی و رقص و شب‌نشینی

غم و صد درد از غم بدتر و من

غمی دارم که غم‌ها می‌گریزند

ز چشم کوه و صحرا می‌گریزند

به صحرا گر چو مجنون پا گذارم

غزالان تا به دریا می‌گریزند

خدا داند دلم بیچاره‌ٔ تست

ز شهر خوشدلی آواره‌ٔ تست

به چشمم چیزی آید گر به دنیا

دو چشم مست آتش‌پاره‌ی تست

ندارم طاقت یک شب جدایی

کجایی، ای امید دل کجایی

اگر قهر و اگر جنگ و اگر صلح

مبادا یک شب ای دلبر نیایی

عزیز زودرنج سرگرانم

جدا از من مشو دردت به جانم

که بی‌جای‌بوده تا من باشم ای دوست

که مانده بی‌نفس تا من بمانم؟