قطع کردند برق ما را باز

که خدا قطع عیششان مکناد

گرچه تاریک گشته کلبهٔ ما

خانهٔ برقیان فروزان باد

قطع کردند برق ما را باز

چون ندادم وجوه آن دو سه ماه

کاهلی هم نبوده بی‌تأثیر

مفلسی بوده گرچه اصل گناه

بارها قطع و وصل شد این برق

گر نوشتم که «باز» باشد راست

گرچه گویند فقر نیست گناه

نکنی باور این سخن که خطاست

بس گنه‌ها ز فقر می‌زاید

امتحان را دو شب گرسنه بمان

تا نه دانش بماندت نی دین

نه امام و پیغمبر و یزدان

این غرض روشن است و دیگر نیست

احتیاجی به حجّت آوردن

غنچه‌ای را دو روز آب مده

بنگرش نرم نرم پژمردن

آن که را هست آب و ملکی چند

چه نیازش که نغز گوید و راست

همه گویند: وای از این همه علم

گر مثل گفت: دوغ هست ز ماست

آستین کهنه‌ای چو من به مثل

گر غزل همچو خواجه ساز کند

از پی رایگان شنیدن آن

خواجه با پشت چشم ناز کند

با چنین خلق زندگی کردن

نیست جز رنج‌های روح‌گداز

شکر لله که خدا داده مرا

دلی کاندر آن نگنجد آز