سبزه و آب روان باده گلگون بدست
سرو قدی میگسار خوشتر ازین عیش هست
مستم و امید نیست ز آنکه شوم هوشیار
هوش نیاید بلی مست صبوح الست
همچو رخت اختری دیده گردون ندید
گر چه بگرد سرت گشت ز بالا و پست
مهر دلت برده بس رونق خوبی ماه
کیست بغیر از خلیل کوبت آذر شکست
خیز دل عاشقم مصلحتی را بجوی
بت چکند حسن خویش گر نبود بت پرست
دل بخم زلف او دست زد و خویش را
با همه دیوانگی بر تو بزنجیر بست
غمزه سر مست تو تیر بلا در کمان
بر دل ابن یمین باز گشادست شست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف بزمی در کنار سبزه و آب روان و باده و معشوق آغاز میشود و شاعر مستی خود را مستیِ ازلی روز الست میداند که هشیاری ندارد. سپس زیبایی معشوق را برتر از ماه و ستارگان میشمارد و میگوید زیبایی بت بیبتپرست معنایی ندارد. در پایان دل دیوانهٔ خود را بستهٔ زنجیر زلف و نشانهٔ تیر غمزهٔ معشوق میخواند.
هوش مصنوعی: سبزه و آب روان و شراب سرخ در دست و معشوقی سروقامت که با ما باده مینوشد؛ آیا خوشی و عیشی بهتر از این هست؟
هوش مصنوعی: من مستم و امیدی ندارم که هشیار شوم؛ آری، کسی که از بادهٔ صبحگاه روز الست (پیمان ازلی) مست شده، هرگز به هوش نمیآید.
هوش مصنوعی: چشم آسمان با آنکه از بالا و پایین به گرد سر تو چرخیده، هرگز ستارهای به زیبایی چهرهٔ تو ندیده است.
هوش مصنوعی: آفتاب روی تو رونق زیبایی ماه را از میان برده است؛ جز ابراهیم خلیل چه کسی میتواند بتی چون تو را که ساختهٔ آزر است بشکند؟ یعنی هیچکس جز پیامبری چون خلیل در برابر زیبایی تو تاب ایستادگی ندارد.
هوش مصنوعی: ای دل عاشق من، برخیز و چاره و مصلحتی بجوی؛ اگر بتپرستی نباشد، بت با زیبایی خود چه کند؟ یعنی زیبایی معشوق به عاشق نیاز دارد و عشق من بجاست.
هوش مصنوعی: دل من دست در خم زلف او زد و با همهٔ دیوانگی، خود را با زنجیر آن زلف به تو بست؛ همانگونه که دیوانه را به زنجیر میبندند.
هوش مصنوعی: غمزهٔ مست تو که تیر بلا در کمان دارد، باز هم آن تیر را رها کرده و به سوی دل ابن یمین انداخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر تن اقبال و بخت دولت او چون سرست
وز فَلکُالمَستقیم همت او برترست
در همه آثار خیر مقبل و نیک اخترست
درخور پیغمبر است گرچه نه پیغمبر است
قصد به جان کرده ای ای دل محنت پرست
دیده نهادی به صبر ، دوست بدادی ز دست
بس که بسر برزدی دست به حسرت ولیک
سود ندارد دریغ ، صید چو از دام رست
سینه ی مجروح را وصل چو مرهم نهاد
[...]
ای دل شوریده جان، نیست شو از هر چه هست
کز پی تاراج دل، عشق برآورد دست
منکر صورت نشد، عارف معنی شناس
راه به معنی نبرد عاشق صورت پرست
از پی محنت شود، مست محبت، مدام
[...]
راستی ای کج کلاه چه ای به می پای بست
زصبح تا شب خمار زشام تا صبح مست
گیرم بخشید شاه برد متانت زدست
تجرع دائمی درستی آرد شکست
در آخر از پی کسبی شهنشه حقپرست
چو دید ین قوم را ز ساغر کفر مست
نمود او را بلند به نزد آن خلق پست
چو مصحف کردگار گرفت بر روی دست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.