این صنم کیست که غارتگر ایمان من است
دل و دین از کف من برده پی جان من است
چند بیمم دهی از محنت محشر زاهد
به خدا روز قیامت شب هجران من است
گلرخا غنچهلبا سروقدا کچکلها
راستی روی تو غارتگر ایمان من است
لب لعل شکرین تو چو جان شیرین است
لیک افسوس که دور از لب ودندان من است
زرد از آن مهر چو رخسار بلند اقبال است
کش به دل حسرت روی مه جانان من است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به محبوبی میپردازد که او را غارتگر ایمان و دل خود میداند. او از زاهدان و موعظههایشان در مورد عذاب روز قیامت میهراسد، اما در دل میداند که درد جدایی از محبوبش بزرگتر از هر محنتی است. تصویرهایی از زیبایی محبوب با توصیفاتی همچون گل و سروقد، حسرت شاعر را عمیقتر میکند چرا که او همیشه دور از لب و دندان محبوبش است. در نهایت، او با حسرت به یاد محبوبش، خود را در دنیایی از درد و آرزو مییابد.
هوش مصنوعی: این معشوق چه کسی است که باعث از دست رفتن ایمان من شده و دل و دینم را از من گرفته و به دنبال جانم است؟
هوش مصنوعی: چند بار نگرانم میکنی از درد و رنج روز قیامت، ای زاهد! به خدا که روز حساب، شب جدایی من است.
هوش مصنوعی: عزیزان با چهره زیبا و لبی مانند غنچه، قدی همچون سرو دارند. واقعاً زیبایی تو، ایمان من را به تلاطم انداخته و آن را به خطر انداخته است.
هوش مصنوعی: لبخند شیرین تو مانند جان عزیز است، اما افسوس که از لبها و دندان من دور است.
هوش مصنوعی: زردی خورشید مانند چهره بلند بخت باعث میشود که در دل من حسرت دیدن روی معشوق به وجود آید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ترک من کان دهنش پسته خندان من است
در شکر خنده لبش تنگ به دندان من است
هر زمانم ز لب خویش حیاتی بخشد
شد حقیقت که لبش چشمه حیوان من است
گفتمش دی که تو آرام دل و جان منی
[...]
این چه داغی است که از عشق تو بر جان من است
وین چه دردی است که سرمایه درمان من است
زلف و رخسار تو کفر آمد و ایمان، با هم
آن چه کفری است که سرمایه ایمان من است؟
میدهم جان و به صد جان، ندهم یک ذره
[...]
آنکه اندیشه وصلش مدد جان من است
گرد خاک قدمش چشمه حیوان من است
گفتمش باده مخور فاش که دور قمر است
گفت ساقی بده آن باده که دوران من است
گفتمش عاشق آن ماه تمامت شدهام
[...]
این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است
وین چه سوزیست که بر سینه بریان من است
حال دل از شکن طره خود پرس که او
مو بمو واقف احوال پریشان من است
با چنین دیده غم دل نتوانم پوشید
[...]
جور آن بت همه بر جان پریشان من است
سخت تر زان دل چون سنگ مگر جان من است
که گزیدهست بدندان لب لعلش که بر او
زخم دندان نه به اندازه دندان من است
در غم او همه کس مست و گریبان چاکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.