شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن
کان سرو قد کند جا شاید به دامن من
از خلق می شنیدم ز آهن پری گریزد
دیدم بتی پری رو کو راست دل ز آهن
ز ابروکشیده شمشیر چون چشم او به رویش
ز آنرو ز زلف پرچین برتن نموده جوشن
گفتی ز من چه خواهی یک بوسه از دولعلت
کور از خدا نخواهد غیر از دوچشم روشن
زلفت ز بس پریشان گردیده پیش لعلت
از بهر وام گویا کج کرده است گردون
کم کن به میل اغیار آزارم ای دل آزار
بشنونصیحت دوست کم رو به حرف دشمن
گرچه بلنداقبال شد شهره در فصاحت
لیکن به وصف رویت گردیده است الکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه وصف حال عاشقی گریان است که اشک خود را جویی میداند تا یار سروقامت در دامنش جای بگیرد. شاعر سنگدلی معشوق پریرو را با تصویر ابروی شمشیرمانند و زلف زرهوار نشان میدهد و تنها خواستهاش را بوسهای از لب او میشمارد. سپس از معشوق میخواهد به سخن رقیبان گوش ندهد و در پایان میگوید که با همهٔ شهرتش در فصاحت، از وصف روی یار ناتوان است.
هوش مصنوعی: از چشمهٔ چشمم جویی از اشک بر دامنم روان شد، به این امید که آن یار سروقامت، مانند سروی که کنار جوی میروید، شاید در دامن من جای بگیرد.
هوش مصنوعی: از مردم شنیده بودم که پری از آهن میگریزد، اما زیبارویی پریچهره دیدم که دلش خود از آهن است؛ یعنی سنگدل و بیرحم است.
هوش مصنوعی: چون چشم او از ابرو شمشیری بر چهره کشیده است، از همین رو از زلف پرچین خود زرهی بر تن پوشیده است. ابرو به شمشیر و حلقههای زلف به زره مانند شده است.
هوش مصنوعی: به من گفتی از من چه میخواهی؟ پاسخ دادم: یک بوسه از دو لب لعلگونت. همانطور که نابینا از خدا چیزی جز دو چشم بینا نمیخواهد، من هم جز این آرزویی ندارم.
هوش مصنوعی: زلف تو از بس پیش لب لعلت پریشان و آشفته شده، گویی برای وامخواستن، مانند نیازمندان، گردن کج کرده است. «گردون» در متن احتمالاً همان «گردن» است.
هوش مصنوعی: ای که دلم را میآزاری، به خواست رقیبان کمتر مرا آزار بده. نصیحت دوست را بشنو و کمتر به دنبال سخن دشمن برو.
هوش مصنوعی: هرچند بلنداقبال، یعنی خود شاعر، در سخنوری و فصاحت مشهور شده است، در وصف چهرهٔ تو زبانش بند آمده و از گفتن ناتوان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزن
خسته است جان عاشق وز غمرگانش بلکن
سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگون
لاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
تا بناگوشش ندیدم مه ندیدم بارور
تا زنخدانش ندیدم چه ندیدم سرنگون
از دهانش خیره ماندم من که چون گوید سخن
[...]
ای خواجه تا کی از تو بیداد و ظلم بر من
تا چندمان دوانی « . . . » به گرد خرمن
کردی مرا حواله با گنده ای و پیری
این عار شهر و روستا آن ننگ کوی و برزن
از عشوه ها نگفتم چون پسته کنندم
[...]
دیدی چه گفت بهمن هیزم بنه چو خرمن
گر دی نکرد سرما سرمای هر دو بر من
سرما چو گشت سرکش هیزم بنه در آتش
هیزم دریغت آید؟ هیزم به است یا تن؟
نقش فناست هیزم عشق خداست آتش
[...]
یارم ز در در آمد، وشتن کنید وشتن
این خانه را به وشتن گلشن کنید، گلشن
یارم ز در درآمد، با حسن و زیب و با فر
گفتم وفا نداری، خندید و گفت:«سن سن »
ای پادشاه جانها وی راحت روانها
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.