ز روی ناز با من ترک من گاهی که بستیزد
چو بیند می شوم آزرده طرح آشتی ریزد
بود هوش از سرم صبر از دلم تاب از تن وجانم
به می دادن چو بنشیند به رقصیدن چو برخیزد
نمی دانم که در زلفش چه آید بر سر دل ها
به هنگام معلق چون معلق زلفش آویزد
ز لب شعری که میخواند به مجلس شکر افشاند
چو گیسورا بجنباند توگوئی مشک می بیزد
شود صد باره دلبر توچوچادر می کشد بر سر
قرار و طاقت وهوش وخرد از دست بگریزد
بلند اقبال را گفتم دلت چون است از عشقش
بگفتا دیدمش دست از غم عشقش به سر میزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف معشوقی نازکننده و رقصنده است که پس از قهر خودش آشتی میکند. شاعر می دادن، رقص، معلق زدن، شعرخوانی، گیسوافشانی و چادر بر سر کشیدنِ او را یکییکی وصف میکند و میگوید هر یک صبر و هوش عاشق را میبرد. در بیت پایانی از خودش، بلند اقبال، حال دلش را میپرسد و پاسخ تنها دست بر سر زدن از غم عشق است.
هوش مصنوعی: هرگاه معشوقِ زیبارویم از روی ناز با من ستیزه و قهر کند، همین که ببیند رنجیده و دلآزرده شدهام، خودش آشتی را پیش میکشد.
هوش مصنوعی: وقتی برای می دادن مینشیند یا برای رقصیدن برمیخیزد، هوش از سرم، صبر از دلم و توان از تن و جانم میرود.
هوش مصنوعی: نمیدانم وقتی او در رقص معلق میزند و زلفش وارونه آویزان میشود، بر سر دلهایی که در بند زلف او گرفتارند چه میآید.
هوش مصنوعی: وقتی در مجلس شعری از لب میخواند، گویی شکر میپاشد، و وقتی گیسویش را تکان میدهد، انگار مشک الک میکند و بوی خوش میپراکند.
هوش مصنوعی: وقتی چادر بر سر میکشد صد برابر دلرباتر میشود، چنانکه آرامش و طاقت و هوش و خرد از دست عاشق میگریزد.
هوش مصنوعی: از بلند اقبال، یعنی از خودم، پرسیدم که دلت از عشق او در چه حال است؛ پاسخ داد و دیدم که از غم عشق او دست بر سر میکوبد. یعنی حالش آنقدر پریشان است که پاسخش جز بیتابی نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به وقتی کز دو لشکرگاه بانگ کوس برخیزد
خروش کوس گردان را زخواب خوش برانگیزد
علامت کش به گوش نیزه منجوق اندر آویزد
برآید نیلگون ابری که گل بر زعفران بیزد
یلان را سرخی اندر روی با زردی در آمیزد
[...]
بهاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد
نگاری کز دو یاقوتش همه شهد و شکر ریزد
مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد
قیامتهای پرآتش ز هر سویی برانگیزد
دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد
دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد
ملکها را چه مندیلی به دست خویش درپیچد
[...]
جوان سخت می باید که از شهوت بپرهیزد
که پیر سست رغبت را خود آلت بر نمیخیزد
چو عطّار صبا در چین زلفت مشک میبیزد
چرا پیوسته از سودا به مویی درمیآویزد
دل من این چنین کز عشق سودایش پریشان است
عجب کز فتنهٔ آن زلف بی پرهیز پرهیزد
مرا از ماجرای اشک خویش این نکته شد روش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.