درخواب بسی آن پری آزارمرا کرد
بخت بد من آه که بیدار مرا کرد
گفتم که دلم هست بسی طالب دیدار
بنمود رخ وصورت دیوار مرا کرد
آسیمه سر ازچهره چون نار مرا ساخت
آشفته دل از طره طرار مرا کرد
دین و دل وهوش وخرد از دست مرا برد
از یک نگه آسوده زهر چار مرا کرد
گلقند از آن لعل شکر بار مرا داد
ز آن نرگس بیمار چو بیمار مرا کرد
این می ز کجا بودکه ساقی به یکی جام
برد از سر من مستی و هشیار مرا کرد
فرموده مگر خواجه قبولم به غلامی
کامروز همی جانب بازار مرا کرد
آزار مکن بر دلم ای ترک دل آزار
کز جان وجهان جور تو بیزار مرا کرد
الحمد چه اقبال بلندی است که دارم
منصور صفت عشق تو بردار مرا کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه شرح کارهایی است که معشوق با عاشق کرده است، و همهٔ بیتها با ردیف «مرا کرد» بسته میشوند. معشوق در خواب آزارش داده، با دیدن رویش او را مبهوت کرده، با یک نگاه دین و دل و هوش و خرد را از او گرفته و با چشم بیمارش او را بیمار کرده است. در میانهٔ غزل از شرابی سخن میرود که بهجای مستی هشیاری میآورد. در پایان، شاعر بر دار رفتن در عشق را مانند منصور حلاج بخت بلند خود میداند و به تخلصش اشاره میکند.
هوش مصنوعی: آن معشوق پریوار در خواب هم بسیار آزارم داد. افسوس که بخت بدم بیدارم کرد و همان دیدار خوابگونه را هم از من گرفت.
هوش مصنوعی: گفتم دلم بسیار مشتاق دیدار توست. او چهره نشان داد و من از حیرت مانند نقشی بر دیوار بیحرکت و مبهوت ماندم.
هوش مصنوعی: با چهرهٔ سرخ چون انارش مرا سرگشته و پریشان کرد و با زلف فریبکار و دلربایش دلم را آشفته ساخت.
هوش مصنوعی: دین و دل و هوش و عقل را از من گرفت و با یک نگاه مرا از هر چهارِ آنها فارغ و آسوده کرد.
هوش مصنوعی: از لب سرخ و شیرینش به من گلقند داد که دارو و شیرینی است، ولی با چشم خمار و بیمارگونهاش مرا هم مانند آن چشم بیمار کرد.
هوش مصنوعی: این چه شرابی بود که ساقی با یک جام، مستی را از سرم برد و مرا هشیار کرد؟ برخلاف شراب معمولی، این شراب عشق مایهٔ بیداری و آگاهی است.
هوش مصنوعی: شاید سرور و ارباب مرا به بندگی پذیرفته است، چون امروز مرا به سوی بازار فرستاد، همانگونه که غلام را به کار و خدمت میفرستند.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیباروی دلآزار، دلم را آزار نده، زیرا ستم تو مرا از جان و از جهان بیزار کرده است.
هوش مصنوعی: خدا را سپاس، چه بخت بلندی دارم که عشق تو مرا مانند منصور حلاج بر دار کشید. شاعر با واژهٔ «اقبال بلند» به تخلص خود، بلند اقبال، اشاره میکند و جانباختن در راه عشق را سعادت میشمارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.