بت لشکرشکن ترک جهانگیر
نهاده چشم مستش در کمان تیر
به فال فرخ و عزم همایون
درآمد از درم سرمست شبگیر
ز قدش سرو با صدگونه خجلت
ز رویش باغ باد گونه تشویر
مه از روی چو روزش گشت روشن
شب از زلف سیاهش گشت چون قیر
معربد نرگسش خونریز و خونخوار
مشعبد سنبلش دلسوز و دلگیر
کشیده خط او در حلقه خورشید
نهاده زلف او بر ماه زنجیر
سر زلفش ربایان از کف عقل
قرار و اختیار و صبر و تدبیر
بر اطراف رخش اسرار خوبی
قضا کرده به مشک سوده تحریر
عیان در زیر هر چینی ز زلفش
هزاران خلخ و فرخار و کشمیر
به شیوه غمزه جادو فریبش
کمال هجر را میکرد تحریر
نمیآمد ز بس و لطافت
نظر را صورتش در قید تصویر
نکرده نقشبندان حقیقت
حقیقت در حق او هیچ تقصیر
چنین لطفی بفرموده وزآن پس
نفرمود آن صنم یک لحظه تاخیر
همی رفت او و ناصر زار میگفت
که از خاطر فرو مگذارم ای میر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دیدارِ کوتاهِ سحرگاهی با معشوقی ترکنژاد و جنگجوصفت را وصف میکند که سرمست به خانهٔ شاعر میآید. بیشترِ غزل در توصیفِ زیباییهای اوست: قامت، چهره، چشم، زلف و خطِ رخسار که سرو و ماه و عقل را مغلوب میکنند. در پایان معشوق پس از لطفی کوتاه بیدرنگ میرود و ناصر با زاری از او میخواهد که فراموشش نکند.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ زیبای ترک که لشکرها را درهم میشکند و جهان را میگیرد، تیرِ نگاهِ چشمِ مستش را در کمانِ ابرو گذاشته است.
هوش مصنوعی: سحرگاه، سرمست و با فالی خجسته و قصدی مبارک، از درِ خانهام وارد شد.
هوش مصنوعی: سرو از دیدنِ قامتِ او بسیار شرمنده است و باغ از دیدنِ چهرهٔ او خجالتزده است.
هوش مصنوعی: ماه از چهرهٔ روشنتر از روزِ او نور گرفت و شب در برابرِ زلفِ سیاهش مانندِ قیر تیره شد.
هوش مصنوعی: چشمِ نرگسمانندِ او مستی جنگجو و خونریز و خونخوار است و زلفِ سنبلمانندش جادوگری است که دل را میسوزاند و غمگین و گرفتار میکند.
هوش مصنوعی: خطِ چهرهٔ او گویی خورشید را در حلقه کشیده و زلفش بر ماهِ رویش زنجیر نهاده است.
هوش مصنوعی: سرِ زلفش آرام و اختیار و صبر و تدبیر را از دستِ عقل میرباید.
هوش مصنوعی: تقدیرِ الهی رازهای زیبایی را با مشکِ ساییده بر گوشههای چهرهٔ او نوشته است؛ یعنی خطِ سیاهِ گردِ رخسارش نوشتهٔ زیبایی است.
هوش مصنوعی: زیرِ هر پیچِ زلفش آشکارا هزاران خلخ و فرخار و کشمیر پیداست؛ یعنی زیبایی و بوی خوشی که این سرزمینهای نامدار به آن معروفاند در زلفِ او جمع است.
هوش مصنوعی: با ناز و کرشمهٔ جادوگر و فریبندهٔ چشمش، اوجِ رنجِ دوری و جدایی را بیان میکرد.
هوش مصنوعی: از بس که لطیف و ظریف بود، چهرهاش برای نگاه در قالبِ هیچ تصویری نمیگنجید.
هوش مصنوعی: نقاشانِ حقیقت در آفرینشِ او هیچ کوتاهی نکرده و زیبایی را کامل در او نشاندهاند.
هوش مصنوعی: آن معشوق چنین لطفی کرد و پس از آن، لحظهای درنگ نکرد و رفت.
هوش مصنوعی: او میرفت و ناصر، یعنی شاعر، با زاری میگفت: ای امیر، مرا از یاد مبر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تو آن ابری که ناساید شب و روز
ز باریدن چنانچون از کمان تیر
نباری بر کف دلخواه جز زر
چنانچون بر سر بدخواه جز بیر
نَه آهو میرمیدَ ازْ دیدنِ شیر
نه شیر تُند گَشتَ ازْ دیدنَش سیر
از آن چرخه که گردانَد زنِ پیر
قیاس چرخ گردنده همان گیر
بسی گفتند تا آخر به تشویر
ز سر تا پای کرد آن حال تقریر
دلم دیوانه گشت از تاب زنجیر
تنم بگداخت زین زندان دلگیر
نه شب مه بینم و نه روز خورشید
نه بر من می وزد بادی به شبگیر
زبونم کرد ایام تبه کار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.