نعل سمندت ای صنم تاج بتان چین بود
فضله خاک پای تو سرمه حور عین بود
روم رخت که دارد از شام دو زلف زنگبار
شمسه خلخ و ختن ماه خطا و چین بود
ترک فلک که بر فلک دعوی خسروی کند
پیش غلام هندویت بنده کمترین بود
روی چو آفتاب تو با سر زلف چون شبت
هر دو به هم چو جمع شد صورت کفر و دین بود
باد ز چین زلف تو بوی اگر به چین برد
نافه چین ز بوی آن مفلس خوشهچین بود
زینت آفرینشی رحمت آفریدگار
هر که تو را ثنا کند از در آفرین بود
با دو کمان ابروان نرگس مست او ببین
ای تو ندیده با کمان مست که در کمین بود
قد همه سمنبران پیش قدت دو تا رود
روی همه پریرخان پیش تو بر زمین بود
معجزه کآن عیان بود نکته لعل نوش توست
غمزه چشم مست توست سحرگه آن مبین بود
میکشم از تو نازها چون نکشم به جان کشم
ناز کسی که همچو جان نازک و نازنین بود
ای تو به دل مرا قرین بو که قرین من شوی
هر که بود قرین تو بخت ورا قرین بود
من چه کنم ز بندگی در خور احتشام تو
واصف حسن تو شدم خدمت ما چنین بود
تا تو مرا گزیدهای جمله مرا گزیدهاند
هر که تواش گزین کنی پیش همه گزین بود
مثل تو نیست در جهان نیز نبود و نی بود
شد به تو ختم دلبری غایت حسن این بود
هر که چو ناصرش بود لعل نگین تو به کام
خضر مسیح مرتبت خسرو جم نگین بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر وصف زیبایی معشوق است. شاعر با بازی با نام سرزمینها مانند روم و زنگبار و چین و ختن، و با تقابل روی و زلف همچون دین و کفر، معشوق را برتر از همهٔ خوبرویان و حتی خورشید میشمارد. در بیتهای پایانی، ستایشگری را تنها خدمت خود میداند و برگزیدهشدن از سوی معشوق را مایهٔ ارجمندی و بخت. در مقطع، کامیابی از لب معشوق را با مقام خضر و مسیح و پادشاهی جمشید برابر مینهد.
هوش مصنوعی: ای معشوق، نعل اسب تو چنان ارجمند است که سزاوار تاج زیبارویان چین است و غبار و خاک کف پای تو سرمهٔ چشم حوریان بهشت است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ سپید تو که به روم مانند است و دو زلف سیاهت را چون شام و زنگبار دارد، خورشید و ماهِ سرزمینهای خوبرویان چون خلخ و ختن و خطا و چین است. شاعر با بازی نام سرزمینها سپیدی رخ و سیاهی زلف را وصف میکند.
هوش مصنوعی: خورشید که مانند ترکی بر آسمان ادعای پادشاهی دارد، در برابر غلام هندوی تو، یعنی خال یا زلف سیاهت، کمترین بنده است.
هوش مصنوعی: وقتی روی روشن چون آفتاب تو با زلف سیاه چون شبت کنار هم قرار گیرد، گویی کفر و دین در یکجا جمع شده است. روی، نماد دین و نور است و زلف، نماد کفر و تاریکی.
هوش مصنوعی: اگر باد بوی پیچوتاب زلف تو را به چین ببرد، نافهٔ مشک چین در برابر آن بو مانند گدای خوشهچین تهیدست میشود.
هوش مصنوعی: تو زیور آفرینش و رحمت آفریدگاری، و هر کس تو را بستاید، بهراستی سزاوار آفرین است و سخنش ستایشآمیز است.
هوش مصنوعی: چشم مست او را ببین که با دو ابروی کمانی است. ای کسی که هرگز مستی را ندیدهای که کمان به دست در کمین نشسته باشد، اکنون بنگر.
هوش مصنوعی: قامت همهٔ زیبارویانِ سپیداندام در برابر قد تو از شرمساری خم میشود و چهرهٔ همهٔ پریرویان در پیش تو به نشانهٔ فروتنی بر خاک است.
هوش مصنوعی: معجزهٔ آشکار، سخن لب لعل شیرین توست و سحرِ آشکار، غمزهٔ چشم مست تو. شاعر به تعبیر «سحر مبین» در قرآن اشاره دارد.
هوش مصنوعی: نازهای تو را تحمل میکنم. چرا نکشم، که با جان میکشم؟ نازِ کسی را که مانند جان لطیف و عزیز است باید به جان خرید.
هوش مصنوعی: ای که در دلم همنشین منی، امید است که در ظاهر هم همدم من شوی؛ زیرا هر کس همنشین تو باشد، بخت با او همراه است.
هوش مصنوعی: من چه خدمتی شایستهٔ شکوه تو میتوانم بکنم؟ ستایشگر زیبایی تو شدم و بندگی من همین است.
هوش مصنوعی: از وقتی تو مرا برگزیدهای، همه مرا برگزیده و گرامی داشتهاند؛ هر کس را تو برگزینی، نزد همه برگزیده است.
هوش مصنوعی: در جهان کسی مانند تو نیست، نبوده و نخواهد بود. دلبری به تو پایان یافته و نهایت زیبایی همین است.
هوش مصنوعی: هر کس مانند ناصر لب لعل تو را، که چون نگین است، به کام خود داشته باشد، در مقام چون خضر و مسیح و در شکوه چون پادشاهی با نگین جمشید است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.