ناصرالدین بجه‌ای که به ناصرالدین شیرازی و ناصر بجه‌ای هم شهرت دارد، از شاعران پارسی‌گوی سده هفتم و اوایل سده هشتم هجری بود. تخلّص شعری او «ناصر» بود. اصل او از «بجه» روستایی از قصبات رامجرد میان استان فارس و اصفهان بود و چون در شیراز سکونت داشت به شیرازی شهرت یافته‌است.

ناصر بجه‌ای از معاصران سعدی بوده‌است یعنی ظاهراً نزدیک به سی الی چهل سال از اواخر عمر سعدی در دوران حیات او بوده‌است و بنابراین دوران حیاتش با اواخر دوره اتابکان فارس یا سَلغُریان مصادف بوده و بعد از آنان در دوران استیلای حاکمان مغول بر آن سامان.

با آنکه ناصر از شاعران مشهور دوران خود بوده و دیوانش در قرن هشتم و نهم شهرت داشته و از آن منتخباتی در سفاین اشعار و جُنگ‌ها نقل شده، با این حال اطلاع ما از زندگی او کم است. سخن ناصر بجه‌ای در همه اشعار به‌جا مانده بسیار روان و به‌ویژه در غزل‌های به‌شیوه‌ای ساده و با لطافت بسیار و حاوی مضمون‌های دلپذیر است. لحن گفتار او بیشتر به‌شاعران مشرق ایران پیش از قرن هفتم هجری متمایل است. در غزل‌های وی علاوه بر مضامین عشقی گاه به معانی عرفانی برمی‌خوریم و برخی از غزل‌های او در جواب غزل‌های مولوی ساخته شده‌است.

وی تخلّص خود را در همه اشعارش «ناصر» آورده و در یکی از ابیات به نام خویش یعنی «ناصرالدین» اشاره کرده‌است.

آثار او به همت آقای امیر لطف زمان از روی دیوانچهٔ ناصر بجه‌ای به پژوهش استاد محمود مدبری کرمانی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

همهٔ نقل قول‌ها و شعرهای مرتبط ناصر بجه‌ای

حافظ