ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم
بنده ام کرده ای از چیست نداری نگهم
خاک آندر شدم و بوسه زدم بر پایت
تا بدانی زمقیمان در بارگهم
خرقه ای از سگ کوی تو بتن پوشیدم
عارم از کسوت جم هست که با دستگهم
تلخ کامیست بسی زآن لب شکر شکنم
عقدها زد بدل آنزلف گره در گرهم
منکه جز راه حرم هیچ نمیپیمودم
طره آن بت ترسا بچه برده زرهم
نیست پیکان که از او جان ببرم یا خفتان
کشته غمزه آن جادوی عنبر زرهم
گرچه آشفته بجز ننگ ندارم نامی
فخرم اینست که مدحت گری از پادشهم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوقی گله میکند که با چشم سیاهش دلش را برده و او را بندهٔ خود کرده، اما به او اعتنایی ندارد. او خود را خاک درگاه و سگ کوی یار میخواند و از تلخکامی و گرههای زلف یار و از اینکه زلف بت ترسا او را از راه حرم بیرون برده سخن میگوید. در پایان، شاعر خود را رسوا و بینام میداند، ولی ستایشگری پادشاه را مایهٔ افتخار خود میشمارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که با چشم سیاهت دلم را از دستم ربودی و مرا بندهٔ خود کردی، چرا از من نگهداری نمیکنی و به من توجهی نداری؟
هوش مصنوعی: خاکِ درگاه تو شدم و بر پایت بوسه زدم تا بدانی که من از ماندگارانِ همیشگیِ درگاه توام.
هوش مصنوعی: جامهٔ بندگی و سگیِ کوی تو را به تن کردهام و با داشتن چنین مقام و سرمایهای، از پوشیدن جامهٔ شاهانهٔ جمشید هم عار دارم.
هوش مصنوعی: از آن لب شیرینگفتار یار، کامم بسیار تلخ است و آن زلف پرپیچوتاب، گرههای بسیار بر دلم انداخته است.
هوش مصنوعی: من که جز راه کعبه و حرم راهی نمیرفتم، زلف آن معشوق زیبای ترسازاده مرا از راهم بیرون برد.
هوش مصنوعی: آنچه مرا زد پیکانی نیست که بتوان از آن جان به در برد یا با زره در برابرش ایستاد؛ من کشتهٔ غمزهٔ آن جادوگری هستم که زلف خوشبویش چون زره است.
هوش مصنوعی: آشفته، هرچند جز ننگ و رسوایی نامی ندارم، مایهٔ افتخارم این است که ستایشگر پادشاهم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم
سرخرویی بجز این نیست ز بخت سیهم
جوی خون گرد من از دیده درآمد چه کنم
قوت پای ندارم که ازین جو بجهم
گر دهد جایگهم پیش خود آن سلسله موی
[...]
آنکه شب روز طرب کرد ز روی چو مهم
گر بتابد رخ خود وای بروز سیهم
آفتابی که من از یک نگهش زنده شدم
چکنم گر نکند از کرم خود نگهم
زان ز نخدان من مسکین چو بچاه افتادم
[...]
به تماشای تو بشفت بهار نگهم
ریخت گل روی تو در جیب و کنار نگهم
بی تو از دیدهٔ تر تا سر مژگان نرسد
بسکه افتد گره از اشک به تار نگهم
چشم بد دور، به سامان ز جمالش برگشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.