آنکه شب روز طرب کرد ز روی چو مهم
گر بتابد رخ خود وای بروز سیهم
آفتابی که من از یک نگهش زنده شدم
چکنم گر نکند از کرم خود نگهم
زان ز نخدان من مسکین چو بچاه افتادم
دوست گر دست نگیرد که برآرد ز چهم
گرچه ره داد بخویشم مرو ایدل گستاخ
که غیورست و ز غیرت بدهد باز رهم
من چو زلف تو پریشان نه ز خویشم شب و روز
که پریشان تو کنی روز و شب و سال و مهم
دم نیارم زدن از خرمن طاعت ترسم
که کند خاک سیه آتش برق گنهم
چون گدای در آن شاه بتانم اهلی
نا امید از در بخشش نکند میل شهم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل خود را یکسره وابستهٔ نگاه و لطف یار میداند: زندگیاش از نگاه او است و اگر یار رو بگرداند روزش سیاه میشود. او اسیر چاه زنخدان یار است و تنها دست یار میتواند نجاتش دهد. دل را از گستاخی در برابر یارِ غیرتمند برحذر میدارد و از بالیدن به طاعت خود نیز میترسد. در پایان، شاعر خود را گدای درگاه آن شاه خوبان میخواند و به بخشش او امید میبندد.
هوش مصنوعی: آن یاری که با چهرهٔ ماهمانندش شب مرا به روز شادی بدل کرد، اگر روی خود را از من بگرداند، وای بر روزگار سیاه من.
هوش مصنوعی: او آفتابی است که با یک نگاهش جان تازه گرفتم؛ اگر از روی لطف و بزرگواری به من نگاه نکند، چه چارهای دارم؟
هوش مصنوعی: من بیچاره در چاه زنخدان او افتادهام؛ اگر خود دوست دستم را نگیرد، چه کسی مرا از این چاه بیرون میآورد؟
هوش مصنوعی: ای دل، هرچند یار تو را به خود راه داده است، گستاخ مشو؛ زیرا او غیرتمند است و از سر غیرت ممکن است دوباره راهت را ببندد و تو را براند.
هوش مصنوعی: پریشانی شبانهروزی من مانند زلف تو از خود من نیست؛ این تو هستی که روز و شب و ماه و سال مرا آشفته میکنی.
هوش مصنوعی: جرئت ندارم از انبوه عبادت خود دم بزنم و به آن ببالم، چون میترسم آتش آذرخش گناهانم آن خرمن را بسوزاند و خاکستر کند.
هوش مصنوعی: اهلی، چون من گدای درگاه آن شاه خوبرویانم، امید دارم که آن شاه با میل و لطفش مرا از درِ بخشش ناامید باز نگرداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم
سرخرویی بجز این نیست ز بخت سیهم
جوی خون گرد من از دیده درآمد چه کنم
قوت پای ندارم که ازین جو بجهم
گر دهد جایگهم پیش خود آن سلسله موی
[...]
به تماشای تو بشفت بهار نگهم
ریخت گل روی تو در جیب و کنار نگهم
بی تو از دیدهٔ تر تا سر مژگان نرسد
بسکه افتد گره از اشک به تار نگهم
چشم بد دور، به سامان ز جمالش برگشت
[...]
ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم
بنده ام کرده ای از چیست نداری نگهم
خاک آندر شدم و بوسه زدم بر پایت
تا بدانی زمقیمان در بارگهم
خرقه ای از سگ کوی تو بتن پوشیدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.