زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم
چون زتست درد درمان زکسی نمی پذیرم
تو زحسن بی نظیری بدیار ماه رویان
من دلشده نظرباز و بعشق بی نظیرم
چه رها کنی زبندم که سراست در کمندم
نه گریز آید از ما که دل است ناگزیرم
بخیال زلف و خطت چو شبی کنم تفکر
همه ضیمران بروید زحدیقه ضمیرم
نه همین فغانم از خلق ببرد خواب راحت
که بمردگان دمد صور زناله نفیرم
تو که کان کیمیائی تو که نور کبریائی
تو که شاه اولیائی نظری که من فقیرم
چو خضر زجوی شمشیر تو خورد آب حیوان
بزن آبیم بر آتش که زتشنگی نمیرم
زلبت حکایتی دوش شنیدم و نوشتم
که بیادگار ماند سخنان دلپذیرم
چه حلاوتم به منقار و چه شکرم به نطق است
که زآشیان جنت همه شب رسد صفیرم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در آغاز وفاداری بیچون خود را به معشوق اعلام میکند: درد را از او میداند، درمان را از کسی جز او نمیپذیرد و راه گریزی از کمند او ندارد. از میانهٔ غزل، خطاب آشکارا به «شاه اولیا» یعنی امام علی برمیگردد و شاعر با یاد خضر و شمشیر او، کشته شدن در راهش را آب حیات میشمارد و از او نظر و دستگیری میخواهد. در پایان، سخن خود را برگرفته از لب ممدوح و چون نغمهٔ پرندهای بهشتی وصف میکند.
هوش مصنوعی: اگر زیر شکنجه هم بمیرم، چشم از تو برنمیدارم؛ چون درد از توست، درمان را از هیچکس دیگر نمیپذیرم.
هوش مصنوعی: تو در سرزمین زیبارویان در زیبایی همتا نداری، و من دلباختهٔ نظرباز هم در عاشقی بیهمتا هستم.
هوش مصنوعی: چرا مرا از بند رها کنی، وقتی سرم در کمند توست؟ از ما گریزی ساخته نیست، زیرا دلم ناچار و گرفتار توست.
هوش مصنوعی: هرگاه شبی در خیال زلف و خط چهرهٔ تو فرو روم، از باغ ذهن و ضمیرم گیاه خوشبوی ضیمران میروید؛ یعنی اندیشهام از یاد تو سرسبز و معطر میشود.
هوش مصنوعی: فریاد من فقط خواب آسوده را از مردم نمیگیرد، بلکه ناله و فریادم مانند صور قیامت در مردگان میدمد و آنان را بیدار میکند.
هوش مصنوعی: ای که معدن کیمیا و نور خداوندی و پادشاه اولیا هستی، نگاهی به من کن که فقیر و نیازمندم. خطاب به امام علی است که «شاه اولیا» خوانده میشود.
هوش مصنوعی: همانگونه که خضر آب حیات نوشید، کشته شدن به جوی شمشیر تو آب حیات است؛ بر آتش جانم آبی بزن تا از تشنگی نمیرم.
هوش مصنوعی: دیشب سخنی از لب تو شنیدم و آن را نوشتم تا سخنان دلنشینم به یادگار بماند.
هوش مصنوعی: منقار و گفتارم چنان شیرین و پرشکر است که هر شب نغمه و آوازم از آشیانهٔ بهشت به گوش میرسد؛ شاعر خود را پرندهٔ بهشتی میداند که سخنش از عالم بالاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
برو ای طبیبم از سر که دوا نمیپذیرم
همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان
تو بخاستی و نقشت بنشست در ضمیرم
مده ای حکیم پندم که به کار در نبندم
[...]
بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم
منم آن مریض مجنون که دوا نمیپذیرم
همه شب خیال زلفت به ضمیر ماست مضمر
چه عجب که ضیمران زار شود همه ضمیرم
چه نهی به پای بندم چه گره زنی کمندم
[...]
بکش ار کشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم
بکن آنچه میتوانی که من از تو ناگزیرم
همه شرط عاشق آنست که کام دوست جوید
بکن ار کنی قبولم، ببر ار بری اسیرم
سر من فرو نیاید به کمند پهلوانان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.