توسن به سر عنان به من ده
وان لعل شکر فشان به من ده
این چهره چو زعفران نگه کن
آن لعل شکر نشان به من ده
پنهان ز رقیب، نیمبوسی
پیش آر سر و نهان به من ده
وامی است مرا، بر آن لب خوش
رهنی به سر زیان به من ده
یک شب، تو بخواه این حوالت
آن بسته دُر دهان به من ده
دشنام تو مدحت اثیر است
راضی شدم از تو، آن به من ده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از معشوقش درخواستهایی عاشقانه دارد. او به زیباییهای معشوق اشاره میکند و از او میخواهد که با دلربایی و عشوهگری، محبتش را نشان دهد. شاعر به تمایل خود برای نزدیک شدن و بوسیدن اشاره میکند و از معشوق میخواهد که با لبهای شیرین و زبانی نرمش، به او پاسخ دهد. او حتی از دشنامهایی که از معشوق میشنود، لذتی میبرد و این نشاندهندهی عمق عشق و وابستگیاش به اوست. به طور کلی، این شعر تجلی جذبه و اشتیاق عاشقانهی شاعر به معشوق است.
هوش مصنوعی: به من اجازه بده تا مهار اسب تندرو را در دستانم بگیرم و آن نگین سرخ رنگ را که باعث میشود شکر به زمین بریزد، به من بسپار.
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت چهرهای که مانند زعفران درخشان است، نگاه کن و آن لعل زیبا که نشانی از شکر دارد را به من نشان بده.
هوش مصنوعی: پنهانی از رقیب، نیمهای از بوسه را به پیش بیاور و به من بده تا با مخفیانهترین حالت آن را دریافت کنم.
هوش مصنوعی: به من بده وامی که بر آن لب خوش، با رهنی دلکش، به زیانم خواهد بود.
هوش مصنوعی: یک شب، از تو میخواهم که این هدیهٔ زیبا را که در دستانت هست، به من بدهی.
هوش مصنوعی: دشنام تو برای من مانند ستایش است، من از تو راضی شدم، آن را به من بده.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.