چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این
بگذری فارغ ز من آخر چه استغناست این
قد توست این یا بلایی بهر جان بیدلان
برزمین نازل شده از عالم بالاست این
راز عشقت را چه سان دارم درون جان نهان
چون ز روی زرد و اشک سرخ من پیداست این
دی خرامان می شدی وز هر طرف می گفت خلق
دلبری بس چابک و شوخی عجب رعناست این
از سگانت دور دوشم مهربانی دید و گفت
از رفیقان خود افتاده چرا تنهاست این
نیست هیچ از راستی به در طریق عاشقی
لیک با طبع کج اندیشان نیاید راست این
موج زن شد خاطر جامی ز گوهرهای راز
این غزل بشنو که یک گوهر ازان دریاست این



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از بیاعتنایی معشوق شکایت میکند که از کنار او که سر بر خاک راهش نهاده بیتوجه میگذرد. سپس قامت معشوق را بلایی آسمانی میخواند، از ناتوانیاش در پنهان کردن عشق با چهرهٔ زرد و اشک خونین میگوید و ستایش مردم از خرامیدن او را نقل میکند. خود را سگی دورافتاده از کوی یار میبیند و راستی را بهترین راه عشق میداند که از کجاندیشان برنمیآید. در پایان این غزل را گوهری از دریای رازهای دل خود مینامد.
هوش مصنوعی: وقتی سرم را بر سر راه تو میگذارم، یعنی که این سر خاک پای توست، تو بیاعتنا به من از کنارم میگذری. این دیگر چه بینیازی و بیاعتنایی است؟
هوش مصنوعی: آیا این قامت توست یا بلایی است که برای جان عاشقان دلباخته از عالم بالا بر زمین فرود آمده است؟ شاعر میان «بلا» و «بالا» و نیز «قد بالا» یعنی قامت بلند و «عالم بالا» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم راز عشق تو را در درون جانم پنهان نگه دارم، در حالی که از چهرهٔ زرد و اشک خونین من آشکار است؟
هوش مصنوعی: دیروز با ناز میخرامیدی و مردم از هر سو میگفتند: این معشوقی بسیار چالاک و شوخ و زیبایی شگفتانگیز است.
هوش مصنوعی: دیشب مهربانی مرا دور از سگان کوی تو دید و گفت: چرا این یکی از یاران خود جدا افتاده و تنهاست؟ یعنی عاشق خود را یکی از سگان کوی معشوق میداند که از آن درگاه دور مانده است.
هوش مصنوعی: در راه عاشقی هیچ چیز بهتر از راستی و صداقت نیست، اما این راستی با سرشت کجاندیشان سازگار نمیشود. «راست» در مصراع دوم به معنای «درست و سازگار درآمدن» است و با «راستی» بازی لفظی دارد.
هوش مصنوعی: ذهن جامی از گوهرهای راز چون دریا موج برداشته است. این غزل را بشنو که یکی از گوهرهای آن دریاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این
بوی آن یار جهان آرای جان افزاست این
این چنین بویی کز او اجزای عالم مست شد
از زمین نبود مگر از جانب بالا است این
اختران گویند از بالا که این خورشید چیست
[...]
بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این
جور کم کن بر دلم کآخر نه از خاراست این
گفتم ای سرو سهی بنشین که بنشیند بلا
گفت بنشینم ولیکن نه بلا بالاست این
گفت رنگت سرخ دیدم این نه رنگ عاشقی است
[...]
مردم از درد و نگفتی: دردمند ماست این
دردمندان را نمی پرسی، چه استغناست این؟
سایه بالای آن سرو از سر من کم مباد!
زانکه بر من رحمتی از عالم بالاست این
خواستم کان سرو روزی در کنار آید، ولی
[...]
می نمایی رخ که خورشید جهان آراست این
می زنی در عالمی آتش که رسم ماست این
بر رهت افتاده ام یک ره نبینی سوی من
با فقیران خود ای مهوش چه استغناست این
برد راحت قامتت از جان و رفتارت ز دل
[...]
خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟
زلف یا شیراه جمعیت دلهاست این؟
زلفش از معموره دلها برآورده است گرد
یا بهار بی خزان عنبر ساراست این؟
فتنه روز قیامت در رکابش می رود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.