از ما مرو ای چراغ روشن
تا زنده شود هزار چون من
تا بشکفد از درون هر خار
صد نرگس و یاسمین و سوسن
بر هر شاخی هزار میوه
در هر گل تر هزار گلشن
جان شب را تو چون چراغی
یا جان چراغ را چو روغن
ای روزن خانه را چو خورشید
یا خانه بسته را چو روزن
ای جوشن را چو دست داوود
یا رستم جنگ را چو جوشن
خورشید پی تو غرق آتش
وز بهر تو ساخت ماه خرمن
نستاند هیچ کس به جز تو
تاوان بهار را ز بهمن
از شوق تو باغ و راغ در جوش
وز عشق تو گل دریده دامن
ای دوست مرا چو سر تو باشی
من غم نخورم ز وام کردن
روزی که گذر کنی به بازار
هم مرد رود ز خویش و هم زن
وان شب که صبوح او تو باشی
هم روح بود خراب و هم تن
ترکی کند آن صبوح و گوید
با هندوی شب به خشم سن سن
ترکیت به از خراج بلغار
هر سن سن تو هزار رهزن
گفتی که خموش من خموشم
گر زانک نیاریم به گفتن
ور گوش رباب دل بپیچی
در گفت آیم که تن تنن تن
خاکی بودم خموش و ساکن
مستم کردی به هست کردن
هستی بگذارم و شوم خاک
تا هست کنی مرا دگر فن
خاموش که گفت نیز هستی است
باش از پی انصتواش الکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا از معشوق میخواهد که نرود، زیرا حضور او جانبخش است و خار را گل و زمستان را بهار میکند. او را چراغ شب، روغن چراغ، خورشید روزن و دست داوود میخواند و میگوید مردم بازار و جان و تن عاشق از او مست و بیخودند. در پایان، شاعر سخن گفتن خود را نیز نواختهٔ دست معشوق میداند، چنانکه رباب از کوک نوازنده مینالد. سپس از هستی خود میگذرد تا معشوق دوباره به او هستی ببخشد، و خود را به خاموشی فرا میخواند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که چون چراغی روشن هستی، از پیش ما نرو و بمان تا هزار تن مانند من از حضور تو زنده شوند.
هوش مصنوعی: بمان تا از درون هر خاری صدها گل نرگس و یاسمن و سوسن بشکفد؛ یعنی حضور تو حتی خار را به گل بدل میکند.
هوش مصنوعی: از برکت تو بر هر شاخه هزار میوه میروید و در دل هر گل تازه هزار گلستان پدید میآید.
هوش مصنوعی: تو برای جانِ شبِ تاریک همچون چراغی که آن را روشن میکند، یا برای جانِ چراغ همچون روغنی که مایهٔ سوختن و روشنی آن است.
هوش مصنوعی: ای کسی که برای روزن خانه همچون خورشیدی که از آن نور میتاباند، و برای خانهٔ دربسته همچون روزنی که راه نور و هوا را میگشاید.
هوش مصنوعی: تو برای زره همچون دست داوود هستی که آهن را نرم کرد و زره ساخت، یا برای رستمِ جنگاور همچون زرهی که او را نگاه میدارد؛ یعنی هم سازندهای و هم نگهبان.
هوش مصنوعی: خورشید در پی تو در آتش فرو رفته و میسوزد، و ماه برای تو خرمنِ نور (هاله) گرد خود ساخته است.
هوش مصنوعی: هیچکس جز تو نمیتواند تاوانِ ستمی را که زمستان (بهمن) بر بهار کرده بازستاند؛ یعنی تنها تو خزان و سرما را به بهار بدل میکنی.
هوش مصنوعی: از اشتیاق تو باغ و دشت در جوش و خروش است و گل از عشق تو گریبان و دامن خود را دریده است.
هوش مصنوعی: ای دوست، اگر تو سرمایه و پشتوانهٔ من باشی، از وام گرفتن و بدهکار شدن هیچ اندوهی ندارم.
هوش مصنوعی: روزی که از بازار بگذری، هم مردان و هم زنان از خود بیخود میشوند.
هوش مصنوعی: و آن شبی که تو بادهٔ صبحگاهیِ آن باشی، هم جان مست و ویران است و هم تن.
هوش مصنوعی: آن بادهٔ صبحگاهی (یعنی روشنی و زیبایی تو) همچون ترکی رفتار میکند و با خشم به شبِ سیاه که چون هندویی است به ترکی میگوید: «تو، تو!»؛ یعنی روشنی صبح بر تاریکی شب چیره میشود.
هوش مصنوعی: ترکبودن و دلبریِ تو از همهٔ خراجِ سرزمین بلغار ارزشمندتر است و هر «سن سن» گفتنِ تو هزار راهزنِ دل است.
هوش مصنوعی: گفتی خاموش باش؛ من خاموشم، به شرط آنکه تو خودت مرا به سخن گفتن واداری.
هوش مصنوعی: اما اگر گوشیِ ربابِ دلم را بپیچانی و کوک کنی، به سخن درمیآیم و مانند رباب «تن تنن تن» نغمه سر میدهم؛ یعنی سخن من از نواختن توست.
هوش مصنوعی: من خاکی خاموش و بیحرکت بودم و تو با هستی بخشیدن به من مرا مست کردی.
هوش مصنوعی: هستی خود را رها میکنم و دوباره خاک میشوم تا تو به گونهای دیگر و تازه مرا هستی ببخشی.
هوش مصنوعی: خاموش باش، زیرا سخن گفتن نیز نوعی خودنمایی و هستی است؛ به پیروی از فرمان «انصتوا» (خاموش باشید) زبانبسته باش.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا دستخوش جهان شدم من
در دست قناعتم ممکن
خود را به هزار فن گسستم
از همدمی جهان پر فن
تا پیشرو آتش اثیرست
[...]
در گردن خود رسن میفکن
من بِه باشم رسن به گردن
ای راحت روح و رامش تن
وصل تو طرب فزای و شیون
بر بوی لب تو عقل سر مست
وز رنگ رخ تو خانه گلشن
از شرم چو روی برفروزی
[...]
مال است و زر است مکسب تن
کسب دل دوستی فزودن
بستان بیدوست هست زندان
زندان با دوست هست گلشن
گر لذت دوستی نبودی
[...]
کو شیفته ای کجاست چون من
بر باد فراق داده خزمن
بگذاشته جان و تن معطل
بی جان چه کنم کجا برم تن
بی جان چه کند سفر ، مجویید
[...]
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.