هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن
مردانه باش و غم مخور ای غمگسار مرد و زن
قوت بده قوت ستان ای خواجه بازارگان
صرفه مکن صرفه مکن در سود مطلق گام زن
گر آب رو کمتر شود صد آب رو محکم شود
جان زنده گردد وارهد از ننگ گور و گورکن
امروز سرمست آمدی ناموس را برهم زدی
هین شعله زن ای شمع جان ای فارغ از ننگ لگن
درسوختم این دلق را رد و قبول خلق را
گو سرد شو این بوالعلا گو خشم گیر آن بوالحسن
گر تو مقامرزادهای در صرفه چون افتادهای
صرفه گری رسوا بود خاصه که با خوب ختن
صد جان فدای یار من او تاج من دستار من
جنت ز من غیرت برد گر درروم در گولخن
آن گولخن گلشن شود خاکسترش سوسن شود
چون خلق یار من شود کان می نگنجد در دهن
فرمان یار خود کنم خاموش باشم تن زنم
من چون رسن بازی کنم اندر هوای آن رسن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل شنونده را به شادی، دفزدن و رها کردن حسابگری و غم فرا میخواند و داد و ستد عاشقانه را سودی بیکران میداند. او از سوزاندن خرقه و بیاعتنایی به پسند و ناپسند مردم سخن میگوید و عاشق را قماربازی میداند که نباید صرفهجو باشد. سپس یار را تاج سر خود میخواند که با حضورش گلخن هم گلشن میشود، و در پایان به فرمان یار خاموشی میگزیند.
هوش مصنوعی: هان، دف بزن و دست بزن که به سعادت و بخت نیک خواهی رسید. ای کسی که غم زن و مرد را میخوری، دلیر باش و خودت غم مخور.
هوش مصنوعی: ای بازرگان، توان و روزی ببخش و توان و روزی بگیر. صرفهجویی و حسابگری نکن و در راه سود بیکران قدم بگذار؛ یعنی در داد و ستد با حق هر چه بدهی، بیشتر میگیری.
هوش مصنوعی: اگر در این راه آبروی ظاهریات کم شود، صد آبروی پایدار به دست میآوری. جان زنده میشود و از خواری گور و گورکن، یعنی از مرگ و نابودی، رها میشود.
هوش مصنوعی: امروز مست و سرخوش آمدی و نام و ننگ و آبروی ظاهری را درهم شکستی. ای شمع جان که از ننگ لگن (ظرف و بند تن) آزادی، هان شعلهور شو.
هوش مصنوعی: این خرقهٔ صوفیانه و پذیرفته شدن یا رانده شدن نزد مردم را سوزاندم. بگذار فلانی از من دلسرد شود و آن دیگری خشمگین شود؛ مرا باکی نیست.
هوش مصنوعی: اگر تو قمارباززاده و اهل باختن همه چیز هستی، چرا به حسابگری و صرفهجویی افتادهای؟ حسابگری مایهٔ رسوایی است، بهویژه در برابر معشوق زیبارو.
هوش مصنوعی: صد جان فدای یار من باد؛ او تاج و دستار و مایهٔ سربلندی من است. اگر حتی به گلخن حمام بروم، بهشت به حال من رشک میبرد، چون یار با من است.
هوش مصنوعی: آن گلخن به گلزار بدل میشود و خاکسترش گل سوسن میشود، وقتی خوی و منش یار من در آن جلوه کند؛ خویی که وصفش در گفتار نمیگنجد.
هوش مصنوعی: فرمان یار را میبرم، خاموش میشوم و سخن نمیگویم. من مانند بندباز در عشق و هوای آن ریسمان (رشتهٔ پیوند با یار) بازی میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن
نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن
ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
تا یک زمان زاری کنم بر رَبع و اَطلال و دِمَن
رَبع از دلم پرخون کنم خاک دمن گلگون کنم
اطلال را جیحون کنم از آب چشم خویشتن
از روی یار خرگهی ایوان همی بینم تهی
[...]
از غرب سوی شرق زن بد خواه را بر فرق زن
بر فرق او چون برق زن مگذار ازو نام و نشان»
کز باده می زاید فرح
در سینه غمگین من
آنجا که بود آن دلستان با دوستان در بوستان
شد گرگ روبه را مکان شد کوف و کرکس را وطن
بر جای رطل و جام می گوران نهادستند پی
بر جای چنگ و نای و نی آواز زاغ است و زغن
سنگ است بر جای گهر زهر است بر جای شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.