چون سنه ۵۶۹ به آخر رسید و سنه ۵۷۰ خراجی درآمد، غز از جیرفت به جانب بم و نرماشیر شد و ارتفاع برگرفت و در مهرماه سنه ۵۷۰، به در بردسیر آمد و جانب مهاندت را اهمال نمودند و رعایت حقوق بر و اکرام، فروگذاشت و شبی وقت خواب روی بر دروازه دشت آورد و ملک و لشکر و رعیت همه در ربض. و اتفاق را، خاتون رکنی والده ملک رنجور بود و در آن حالت فروشد. از فریاد زنان دولت‌خانه و جواری سرای و شغب التجای مردم دشت به حصار، در شهر اشتراط ساعت حادث شد و در دروازه‌ها چند طفل و عورت، در زیر اقدام انام پایمال شدند و تا روز، دروازه‌ها گشاده بود؛ تا اهل ربض دشت همه در شهر آمدند و ملک انتقال باز سرای شهر کرد و سرای دشت که امثال آن بارگاه‌ها و منازل و مغانی و مراتع و بساتین و منتزهات، در دیار اسلام نشان نمی‌داد؛ صحونی از سعت فضا، جهانی در جهانی و سقوفی از تصاویر بدیع و نقوش ملیح، چون اوراق آسمان، به اعشار کواکب آراسته و چون مقاصیر بهشت، به جمال حور روشن گشته؛ فرو گذاشتند تا سر در نشیب خرابی نهاد و هر کس که خواست در هدم غرفات و تفویض شرفات آن قصر پیوست و خشت‌های آن یک یک بازگرفتند و آن مجالس نزهت و کنایس عرش‌رتبت، اطلال و رسوم و ذکر جغد و بوم شد. لامیر معزی سنجری، شعر:

و هنوز تا این غایت، ربض بردسیر مسکون و منازل معمور و سقف‌ها مرفوع و بازارها بر جای و کاروان‌سرای‌ها بر پای بود تا هجوم غز روی نمود، به کلی عمارت ربض برافتاد و رعایا بعضی مردند و بعضی جلای وطن کردند تا کار به آنجا رسید که کرمان در عموم عدل و شمول امن و دوام خصب و فرط راحت و کثرت نعمت فردوس اعلی را دوزخ می‌نهاد؛ و با سفد سمرقند و غوطه دمشق لاف زیادی میزد امروز در خرابی، دیار لوط و زمین سبا را سه ضربه نهاد.

باز سر قصه رویم که این محنتی بی‌پایان است و دردی بی‌درمان و تاریخ جمع این سواد که سال سی و نهم است از وفات ملک طغرل‌شاه و هر روز آب این واقعه متکدر‌تر است و مزاج صلاح احوال کرمان متغیرتر. شعر:

القصه غز گرد بردسیر برآمد و آن چه در حومه دید برد و از تعذر مقام روی به نواحی نهاد.