بیتوام جای نگه جنبش مژگانی هست
یعنی از ساز طرب دود چراغانی هست
کشتهٔ ناز توام بسمل انداز توام
گرهمه خاک شوم خاک مرا جانی هست
عجز پرواز ز سعی طلبم مانع نیست
بال اگر سوخت نفس شوق پرافشانی هست
زندگی بیالمی نیست بهار طربش
زخم تا خندهفروش است نمکدانی هست
تا بهکی زیر فلک داغ طفیلی بودن
نبری رنج در آن خانهکه مهمانی هست
محوگشتن دو جهان آینه در بر دارد
جلوه کم نیست اگر دیدهٔحیرانیهست
غنچهٔ این چمنی، کلفت دلتنگی چند
ای چمن محوگلت سیرگریبانی هست
نخل پرواز شکوفهست امید ثمرش
نعمت آمادهکن ریزش دندانی هست
عذر بیدردی ما خجلت ما خواهد خواست
اشک اگر نیست عرق هم نم مژگانی هست
جرأتیکوکه به رویت مژهای بازکنم
چشم قربانی و نظارهٔ پنهانی هست
زین چمن خون شهیدکه قیامت انگیخت
که به هرگل اثر دستی و دامانی هست
گرتأمل قفس بیضهٔ طاووس شود
در شبستان عدم نیز چراغانی هست
نشوی منکر سامان جنونم بیدل
که اگر هیچ ندارم دل ویرانی هست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان عاشقی است که در دوری و ناتوانی، هنوز نشانهای از شوق و جان در خود مییابد: دود چراغانی، نفسِ بالسوخته و خاکِ جاندار. شاعر رنج را جزء جدانشدنی شادی میداند و فنا و حیرت را آینهٔ تجلی معشوق. در پایان، بیدل دلِ ویران خود را تنها سرمایهٔ جنونش میشمارد.
هوش مصنوعی: بی تو به جای نگاه کردن تنها لرزش مژهای برایم مانده است؛ یعنی از همهٔ بزم شادی فقط دود چراغانیِ خاموششده باقی است.
هوش مصنوعی: من کشتهٔ ناز و نیمجانِ تیر انداختن توام؛ اگر یکسره خاک هم بشوم، در خاکم هنوز جانی از عشق تو هست.
هوش مصنوعی: ناتوانی در پرواز مرا از کوشش در طلب باز نمیدارد؛ اگر بالم سوخت، نفسم هنوز شوقِ بالافشانی دارد.
هوش مصنوعی: زندگی بیدرد نیست و بهار شادیاش هم با رنج همراه است؛ تا زخم خندان و گشوده است، نمکدانی هم برای پاشیدن بر آن آماده است.
هوش مصنوعی: تا کی زیر این آسمان داغ طفیلی و سربار بودن را بر دل داشته باشی؟ در خانهای که مهمانی برپاست رنج نکش و خود را خوار مکن.
هوش مصنوعی: فانی شدن در حق، آینهٔ هر دو جهان را در آغوش دارد؛ اگر چشمی حیران و بینا باشد، تجلی و جلوهٔ معشوق کم نیست.
هوش مصنوعی: تو غنچهٔ این باغی و چند صباحی رنج دلتنگی را تحمل کن؛ ای باغ، در محوِ گل تو سیرِ گریبانچاکی و شکفتن نهفته است.
هوش مصنوعی: درختی که شکوفهاش پرواز میکند و فرو میریزد، به میوه دادن امید دارد؛ نعمت را آماده کن، اما بدان که ریختن دندان هم در پیش است، یعنی پیری بهرهبردن را ناممکن میکند.
هوش مصنوعی: شرمساری ما خود عذرخواهِ بیدردی ماست؛ اگر اشکی نداریم، عرق شرم هم مژه را تر میکند.
هوش مصنوعی: کجا جرئتی دارم که در برابر رویت مژه بگشایم؟ چشمِ من چون قربانی است و تنها نگاهی پنهانی و دزدانه دارد.
هوش مصنوعی: از این باغ، خون کدام شهید چنین قیامتی برانگیخته که بر هر گل نشان دستی و دامنی خونآلود پیداست؟
هوش مصنوعی: اگر اندیشه و تأمل مانند تخم طاووس در خود فرو رود، درمییابد که در تاریکی عدم هم نقشها و جلوههای رنگارنگ پنهان است.
هوش مصنوعی: ای بیدل، دارایی جنون مرا انکار مکن؛ اگر هیچ چیز نداشته باشم، دلی ویران دارم و همین سرمایهٔ جنون من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هست
نتوان گفت که در قالب او جانی هست
باز جستیم و نشد روشن ازین چار کتاب
آیت این نمک و لطف که در شانی هست
دیو را درد تو در کار کشد، زانکه به حسن
[...]
به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست
ننهم پای در آن خانه که دربانی هست
نیست زنجیر سر زلف تو بی دل هرگز
دایم این سلسله را سلسله جنبانی هست
سنگ راه من سودازده طفلان شده اند
[...]
تا دل از خود نرود، حال پریشانی هست
ذوق وصلی به کمال و شب هجرانی هست
چون سر از پیرهن عشق برآرد عاشق؟
نه رقیبی و نه مصری و نه کنعانی هست
سر به سر شکر و شکایت همه از یاد رود
[...]
در دل من هوس چاک گریبانی هست
خاطرم مایل دامان بیابانی هست
همچون آن یار که باشد نگران یاری را
چشم داغ دل من در ره پیکانی هست
گاه مشاطه گهی باد صبا گاهی دل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.