حبیب شاکر در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۰۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۴:
سلام بر همراهان نازنین
با مخمل سبز بر تن و رویی باز
برخاسته نو بهار از خوابی ناز
با سبزه و گل نگر که کرده اعجاز
افسوس نباشیم و بهار آید باز
تشکر از دوستان همراهان
امیرحسین صباغی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۲۹ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » تکبیتهای برگزیده » تکبیت شمارهٔ ۱۳۵۰:
بر سر قبر صائب همین بیت نوشته شده
یوسف شیردلپور در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۲۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۳:
فوقالعاده است این غزل واجرای بانو هایده و درحد جنون اجرای استاد شجریان در آلبوم یک سلسله مو محشره وبارها باید باجان ودل شنید وحتی میشود دید ولمس کرد اوج قدرت عشق وهنر عشق را 💕💕✋✋
محمد زهری در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۵۴ در پاسخ به Mehrdad Dehkori دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا:
عالی گفتی ماشالا به درکتون از انسان
محمد خراسانی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۰۸ در پاسخ به مهدی ع دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۳۰۷:
باسلام، معنی بیت ۵ خدمت علاقه مندان
آه و افسوس از آن لحظه که من با غم عشق معشوق در باغ تنها و مثل لاله غرق در خون و غم شوم و اومرا تنها گذاشته باشد
امیر مهدوی شریفه در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۶:۱۸ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:
آیا بر اساس تصویر در «نسکبان» و با توجه به محتوای متن، بیت پایانی با «تو باری اشک خون میبار خــ...» شروع نمیشود؟
نو باری صحیح است یا تو باری؟
مهدی ع در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۵:۵۶ دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۳۰۷:
با سلام.از دوستان و اساتید ارجمند اگر کسی در مورد معنای بیت ۵ توضیحی بفرمایید ممنون میشم.
. . . چون باد رفته باشد!
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۳۱ دربارهٔ نیر تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰:
لَوحَشَ الله ، که نگاهِ کژَت از گوشهء ابرو،
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۲۹ دربارهٔ نیر تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۲۰:
کاین بلائی است ، که پابندِ من از روزِ الست است
نردشیر در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۴۶ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قطعات » شمارهٔ ۴۰:
من این شعر رو توی شعرهای انوری خوندم . از این حکایت های کوتاه زیاد داره انوری
احمدرضا نظری چروده در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۵۰ در پاسخ به miharba دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۷۵:
اینکه شعرایراد قافیه ای دارد بسیار واضح ومسجل است.چه ربطی به بزرگی مولانا دارد. به نظر من مولانا گاهی به قافیه بی اعتناست. وقافیه اورا کلافه می کند وشعر معروف حافظ هم اشکال اساسی قافیه دارد.
در وفایِ عشقِ تو مشهورِ خوبانم چو شمع
شبنشینِ کویِ سربازان و رِندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمیآید به چشمِ غمپرست
بس که در بیماریِ هجرِ تو گریانم چو شمع
رشتهٔ صبرم به مِقراضِ غَمَت بُبْریده شد
همچنان در آتشِ مِهرِ تو سوزانم چو شمع
گر کُمیتِ اشکِ گُلگونم نبودیِ گرمرو
کِی شدی روشن به گیتی رازِ پنهانم چو شمع؟
در میانِ آب و آتش همچنان سرگرمِ توست
این دلِ زارِ نزارِ اشکبارانم چو شمع
در شبِ هجران، مرا پروانهٔ وصلی فرست
ور نه از دَردَت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمالِ عالمآرایِ تو روزم چون شب است
با کمالِ عشقِ تو در عینِ نُقصانم چو شمع
کوهِ صبرم نرم شد چون موم در دستِ غمت
تا در آب و آتشِ عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدارِ تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفَرازم کن شبی از وصلِ خود ای نازنین
تا مُنَوَّر گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتشِ مِهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتشِ دل، کِی به آبِ دیده بِنْشانم چو شمع
خود مولانا گوید
قافیه اندیشم ودلدارمن
گویدم مندیش جز دیدارمن
واین چهارگانه ازهمانهاست که مولانا قافیه را رها کرده است.
جمال برهمندی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۳۲ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸:
جهان گذرا،غنیمت شمردن لحظات
قبل رسیدن لحظه موعود
جمال برهمندی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۱۰:۳۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸:
گذر سریع عمر و فانی بودن ،غنیمت بشمار و ببین هر آنچه که زیباست،سبزه ای که از خاک لاله رویی روییده،همان سبزه سبز خواهد گشت اینبار از خاک گور ما.
خوشه چین بانو در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۶:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰:
عجب تصویرگری بیت دوم زیباست👌
«اشکم احرام طواف حرمت می بندد »
چشم من حرم توست تو در چشم من جای داری ، به هر چه نگاه می کنم تورا می بینم
رواق منظر چشم من آشیانه توست.....
یا
شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست....
وباید طاهر باشد تا دور تو بگردد اما چون از خون دلم است پاک وطاهر نیست
امیرعلی داودپور در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۵:۴۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۵۰ - باز ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکل و فواید جهد را بیان کردن:
گر چه در این بحث خود هم بحث هاست
ترک دنیا نحس بد وین حبس (حدس) هاست
صوفی اندر رنج ساکن بودن است
عالمی هم مکنت جان و تن است
نفی هر یک را کنی کافر شوی
کفر یعنی ترک یک جو، آدمی
خوشتر آنکه هر دو تا کامل کند
سحر شیطان و خدا باطل کند
سحر شیطان اقتصاد است و خوشی
سحر آن یک عاقبت آدم کشی
مرگ آری آخر راه خداست
زین یکی و آن یکی ، گامی دعا (هدی)ست
خوش به حال آنکس که جهان را پله بداند نه زندان، مولوی در برخی از آثار خویش در باب نفی (جحد) دنیا اغراق فرموده است. دنیا رزمگاه پهلوانان است، خوابگاه مسلمانان، و بزم کافران.
نکته بعدی اصلاح نظر ماست، وقتی جهان کسی را بسیار میکند، مجال اصلاح را از نظر وی میگیرد، پس در این حالت است که امثال مولوی و دیانت ، خواهان و حتی ملتمس مصلح است. و چنین است اغلب فلاسفه هم. میان بدعت و اصلاح موییست که آن را صراط مینامند، در یکی دوزخ افتادن سالک و مسلوک است و در یکی نجات.
برگ بی برگی در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۴:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۳:
چل سال بیش رفت که من لاف می زنم
کز چاکرانِ پیرِ مغان کمترین منم
پیرِ مُغان که چه بسیار به ریشه هایِ زرتشتیِ آن پرداخته شده نمادِ انسانهایِ کامل و عارفانِ بزرگی ست که به عشق زنده شده و سالکانِ طریقت آنان را پیر و مُرشدِ خود قرار می دهند تا از راهِ حقیقت باز نمانند و انحراف نیابند، اما غزل در بارهٔ مدعیان و کسانی ست که هرچند لافِ عاشقی و معرفت می زنند اما از عشق تُهی هستند، پس حافظ از زبانِ مُدعیِ سلوکِ معنوی سخن می گوید که سالهایِ بسیار و چه بسا عُمری لافِ عاشقی و پیروی از پیرِ مُغان می زند و ریاکارانه و با تواضعِ دروغین همه جا اعلام می کند که بله، او از کمترین چاکران و ارادتمندانِ فلان رندِ پاکباز است و برای مثال حافظ و یا مولانا را پیر و مُرشدِ خود قرار داده است و از آنها پیروی می کند، درواقع سالکی اگر حقیقتاََ با خلوص به این کار مبادرت ورزد باید حداکثر پس از ده سالی کار و کوششِ معنوی به مرتبه ای از کمالِ معنوی برسد، چنانچه حافظ در غزلی دیگر سروده است؛ " بر لبِ بحرِ فنا منتظریم ای ساقی / فرصتی دان که ز لب تا به دهان اینهمه نیست " اما در ادامهٔ غزل می بینیم که چنین شخصِ مدعی و لاف زنی بیش از چهل سال (عُمری) سرِ سفره ی بزرگان نشسته است اما هیچگونه تحولِ درونی در او بوقوع نمی پیوندد.
هرگز به یُمنِ عاطفتِ پیرِ مَی فروش
ساغر تُهی نشد ز مِیِ صافِ روشنم
یُمن یعنی برکت و عاطفت از عطوفت و مهربانی ست، پس حافظ از زبانِ سالکی که لافِ عشق می زند ادامه می دهد از برکتِ مِهرورزیِ پیرِ مُغان یا مُرشد و راهنمایِ معنوی است که پیوسته و بلا انقطاع شرابِ صاف و زلالِ معرفت که موجبِ روشنیِ هر تیره دلی می گردد در ساغر می ریزد و او حتی برای لحظه ای هم بدونِ شراب نمی ماند، یعنی کمترین بهانه ای برای مدعیِ سلوکِ راهِ عاشقی باقی نمی ماند که بگوید به اندازهٔ کافی شراب از جانبِ پیرِ مِی فروش نرسید و همین امر موجبِ به درازا کشیده شدنِ بیش از چهل ساله راهی شده است که می توانست در زمانی بسیار کمتر از این به سرمنزل مقصود برسد.
از جاهِ عشق و دولتِ رندانِ پاکباز
پیوسته صدرِ مصبطه ها بود مَسکَنَم
جاهِ عشق یعنی شوکت و مقام و اعتباری که عشق به معشوقِ ازل به عاشق می دهدو دولت نیز به معنیِ نیکبختی است که در اینجا برکاتِ حاصل از این سعادتمندی موردِ نظر است، پس حافظ میفرماید چنان سالکی که ذکر شد و راهِ کوتاهِ عاشقی را بیش از چهل سال است که میپیماید از دولتیِ سرِ رندانِ پاکبازی چون مولانا و حافظ و از جاه و اعتبار و منزلتی که آنان در میانِ مردم دارند سوء استفاده می کند و با حفظِ طوطی وارِ نکاتی چند از آن بزرگان پیوسته در صدر و بالاترین جایگاه ها در مجالس نشسته و با اظهارِ فضل خودنمایی می کنند، اما دریغ از تاثیرِ شرابِ روشن و زلالی که از آن پیرانِ مِی فروش برگرفته اند که اندک مستی هم در آنان به چشم نمی خورَد.امروزه هم با سهل الوصولیِ ارتباطاتِ جمعی بسیار کسانی را می بینیم که بر سرِ خوانِ گستردهٔ این بزرگان و در صدرِ مصبطه نشسته اند اما دریغ از دَمی مستی، درواقع مقصودِ اصلی بیانِ خویشتن و یا کسبِ منفعت و افزایشِ مخاطب است. حافظ در غزلِ ۱۷۷ به تفصیل در بارهٔ چنین افرادی که پندار و توهمِ کمال هم یافته اند زیبا سروده است؛
نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هرکه طرفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست کلاه داری و آیینِ سروری داند
در شأنِ من به دُرد کشی ظَنِّ بَد مَبَر
کآلوده گشت جامه، ولی پاکدامنم
شأن یعنی منزلت و دُرد کشی یعنی مِیگساری، و جامه در اینجا نمادِ ظاهر و جِلد است، حافظ با زبانی طنز گونه و با طعنه به چنین سالکانی ادامه می دهد آنان ظاهری دُرد کشانه دارند اما در شأن و منزلتِ این باده نوشان ظَنّ و گمانِ بَد مبر که آنان بدلیلِ اینکه اشعارِ عارفانه بزرگان را از حفظ و با احساسِ تمام بر زبان جاری می کنند لابُد مَستَند پس به وصالِ معشوقِ خود نیز رسیده اند، در مصراع دوم ادامه می دهد ابداََ چنین گمانی مَبَرید، چرا که آن سالکانِ معلوم الحال جامه و پیراهنشان آلوده است به شراب و پوسته یا ظاهری شراب آلود دارند اما دریغ از وصالِ معشوق، چشمِ بَد دور هیچ وصالی درکار نیست و دامانشان پاکِ پاک است و چنین وصله هایی هرگز به ایشان نمی چسبد.
شهبازِ دستِ پادشهم، این چه حالت است
کز یاد بُرده اند هوایِ نشیمنم
حافظ میفرماید سخنانی مانندِ اینکه انسان شهبازی است که جایگاهش رویِ ساعدِ دستِ پادشاه است سخنِ بزرگان و عارفانی در صدها سالِ پیش این است، پس آن سالکِ مدعی که خود را با تواضعی تصنعی از کمترین چاکرانِ پیرِ مُغان و آن رندانِ پاکباز می داند سخنانی اینچنین را تقلیدگونه بر زبان می رانَد و دیگران را شماتت می کند که چرا هوایِ نشیمنِ خود را از یاد" برده اند" و به شأنِ انسانیِ خود باز نمی گردند، و این چه حالتِ غریبی است که انسان قدرِ خود را نمی داند؟ هنوز هم حافظ از زبانِ آن سالکِ ریاکار و متظاهری سخن می گوید که بیش از چهل سال است از کمترین چاکران و پیروانِ پیرِ مُغان است اما دریغ از ذره ای خلاقیت و بیانِ سخنی نو و تازه از جانبِ خویش.
مولانا نیز در این رابطه میفرماید؛
هین سخنِ تازه بگو تا دو جهان تازه شود وا رهد از حدِّ جهان بی حَد و اندازه شود
خاکِ سیه بر سرِ او کز دَمِ تو تازه نشد یا همگی رنگ شود یا همه آوازه شود
حیف است بلبلی چو من اکنون در این قفس
با این لسانِ عَذب، که خامُش چو سوسنم
پسسالکِ چهل ساله و لاف زنی که بقولِ مولانا "حرفِ درویشان را بدزدیده بسی تا گمان آید که هست او خود کسی" اکنون با بیانِ تقلیدیِ تمثیلِ عرفانی مانندِ آنچه در بارهٔ شهبازِ دست و ساعدِ پادشاه بودنِ انسان را که در بیتِ قبل ذکر می کند، امر بر او مشتبه می گردد که او عجب بلبلی سخنور و سخن شناس است، پسحیفِ اوست که در چنین قفسی عُمر را تلف کند، او که اینچنین عَذب و خوش آهنگ و نواست نباید همچون سوسن خاموش باشد و باید که سخنوری کند، حافظ با طنز به چنین شخصی طعنه می زند که بیش از چهل سال است خود را پیروِ بزرگان می داند و از خود سخنِ تازه ای ندارد که بگوید اما داعیهی بلبلی و نغمه سرایی دارد. در حالیکه بزرگانِ نغمه سرایی چون حافظ در جوانیِ خود نغمه سرا شدند و البته که از عارفان و حکیمانِ پیش از خود مانندِ حکیم سنایی و فردوسی و عطار و مولانا و سعدی و دیگران فرا گرفتند اما هیچگاه تقلید نکرده و بلکه بواسطه اینکه به دریا متصل شدند از مَکمَنِ بینهایتِ غیب نوشیده و پُر شدند، پس به دیگران نیز می نوشانند. باز هم مولاناست که می فرماید؛
ترکِ معشوقی کن و کن عاشقی ای گمان برده که خوب و فایقی
ای که در معنی ز شب خامُش تری گفتِ خود را چند جویی مشتری
متصل چون شد دلت با آن عدن هین بگو مهراس از خالی شدن
آب و هوایِ فارس عجب سِفله پرور است
کو همرهی؟ که خیمه از این خاک بر کَنَم
در اینجا لاف زنِ مدعیِ سلوک پس از اینکه خود را بلبلی در قفس می بیند که دارد حیف می شود پا را فراتر گذاشته و ادعا می کند حتی در تمامیِ اقلیمِ فارس همچو اویی یافت نمی شود، پس می گوید چقدر این خاکِ فارس سِفله پرور است و انسانهایِ لئیم و پستی پرورش داده است که حتی یک نفر پیدا نمی شود تا در سلوکِ معنوی شایستگیِ همراهی وی را داشته باشد، که اگر یافت می شد او با یک حرکت خیمه را از این عالمِ خاکی بر می کَند و به عالمِ ملکوت پرواز می نمود! حافظ ضمنِ به سُخره گرفتنِ چنین لاف زنی که مُدعیِ پیروی از پیرِ طریقتِ عاشقی است آنهم برای مدتی بیش از چهل سال به این مطلب اشاره می کند که از بدیهیاتِ سلوکِ معنوی حرکت بصورتِ انفرادی است اما این مدعی هنوز پس از یک عُمر هنوز به این مطلبِ مهم واقف نگشته است و یافت نشدنِ همراه را بهانه ای برای جمود و توقفِ چهل ساله خود عنوان می کند.
حافظ به زیرِ خرقه قَدَح تا به کِی کشی؟
در بزمِ خواجه پرده ز کارَت بر افکنم
حافظ از زبانِ چنین مدعیِ سیر و سلوکی سخن می گوید تا موجبِ رنجشِ کسی نشود ولی بدون تردید چنین شخصیتی را از نزدیک می شناخته است، و اکنون از اینهمه لاف و گزافه گویی به تنگ می آید چرا که عنقریب است فراتر رفته و بگوید در کُلِ جهان نیز کسی همتایِ او نیست، پس با کنایه و حفظِ آبرویِ او می گوید تا کجا قصدِ ریاکاری و تظاهر داری؟ قدح نوشی زیرِ خرقه پرهیزکاری و سلوک ریاکارانه ترین کاری ست که می تواند از انسانِ مدعی سر بزند و حافظ با چنین تهدیدی که در بزمِ خواجه پرده از کارِ او می افکند و رسوایش می کند قصدِ توقفِ آن سالکِ دروغین و لاف زنِ حرفه ای را دارد. در اینجا که بیتِ تخلص نامیده می شود غزل به پایان می رسد و بیتِ الحاقی به احتمالِ قوی مدحی است در مجلسِ تورانشاه که حافظ قصدِ بیان و ارائه غزلِ زیبا و انتقادیِ خود را دارد.
تورانشهِ خجسته که در من یزیدِ فضل
شد مِنَّتِ مَواهبِ او طوقِ گردنم
فاطمه یاوری در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۲:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۴:
سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند
پ.ن: 13. اردیبهشت. 03
ماهی ... در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۱:
درود برهمگی
مطلع «بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست» از شیخ روزبهان بقلی شیرازی ست که مولوی از آن بهره برده و این چنین زیبا و مولوی گونه، گوهر دردانه اش کرده است...
رضا از کرمان در ۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۲۳:۳۸ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۱۹۹ - به یکی از معاندین:
سلام
گذشت زمان و وضعیت جامعه امروز ایران بیانگر حقایقی است که از سوی این مرحومین مورد مجادله بوده است وتاریخ خود منصف ترین محکمه وبهترین معرف شخصیت هر کارکتر است.
این بحث ناخود آگاه مرا یاد آیات ۲۲۱ به بعد سوره شعرا انداخت آنجا که خداوند فرموده:
آیا میخواهید شما را آگاه سازم شیاطین بر چه کسانی نازل میگردند؟شیاطین بر هر شخص بسیار دروغگو وبدکار نازل میشود .گوش فرا میدهند وبسیار دروغ میگویند.و شاعران را مردم جاهل گمراه پیروی کنند.ایا نمی بینی که آنها خود در وادی حیرت سرگشته اند.وآنان بسیار سخنان میگویند که به آنها عمل نمیکنند .
شب خوش شاد باشید
علی اکبر فولادین در ۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۲۱ دربارهٔ ایرج میرزا » قصیدهها » شمارهٔ ۵ - در طلبِ اسب از نظام السلطنه: