محمد مهدی فتح اللهی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، سهشنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۵۶ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » عؤمروُن نئجه گئچدی ؟:
چوخ چوخ غملی شعر دی.
)من گونوم آغلار گئچدی)
یامان غملی سوز دی.
محمد مهدی فتح اللهی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، سهشنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۵۳ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » تورکون دیلی:
اوزگه دیله قاتسان بو اصیل دیل اصیل اولماز.
آی تورک شاعرلر!توجه الیون.اوز شعریزی اوزگه دیله قاتمیون.بوجور دیلیمیز گوجلی گالار و بین دن گتمز.
محمد مهدی فتح اللهی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، سهشنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۶۹:
بله.نخستین مرحله،فارغ گشتن از دلبستگی ها میباشد
به در ۱ سال و ۶ ماه قبل، سهشنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۰:۴۱ دربارهٔ رودکی » مثنویها » ابیات به جا مانده از مثنوی بحر متقارب » پاره ۲۸:
هوپاردن (اوباردن) به معنای بلعیدن است.خوردن اهریمنی که در برابر گواریدن است همچون commit & do
سارا رشیدی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سرودهام:
چقدر زیبا بود. یادتون گرامیه پروین عزیز و نامتان جاوید❤❤
رضا شاهی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۴۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹۶:
«ما در این در ماندیم» شیوه نگارش صحیح است.
«درماندیم» غلط است، از نظر وزنی هم ایراد دارد.
هما حسین در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۷:۱۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱:
سلام لطفا تفسیر برای رباعی
جابری در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۲۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۷:
باسلام
اولین باری که این غزل را با صدای استاد شجریان گوش دادم کلی گریه کردم
این غزل عاشقانه ای بسیار زیباست
به نظر من سعدی در این غزل اوج عشق بازی خدا با انسان را به تصویر کشیده
در خصوص رابطه انسان با خدا به نظر من این خداست که عاشق ماست و ما معشوق خداییم
با این دید پیشنهاد میکنم یکبار و یا چند بار دیگر غزل را بخوانید و لذت ببرید از شدت عشق بازی خدا با انسان
محمد تقیزاده در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۳:۲۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۹:
با توجه به تفهیمی که از آثار خیام میسر میگردد بعید است که ایشان چنین ایدئولوژیِ(رباییند) که از این کلمه نیز تفهیم میگردد که تلاش و دست و پا زدن در جهت زندگی.... و این ایدئولوژی فارغ از تفکرات خیام است. و با توجه به این تفاسیر به نظرم این رباعی از جناب خیام نمیتونه باشه..
جواد تاج در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۱:۴۹ دربارهٔ رضاقلی خان هدایت » تذکرهٔ ریاض العارفین » روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین » بخش ۱۴۴ - مجذوب تبریزی:
شاعر طرفدار نیستی است و رها بودن و "نبودن" را می ستاید.
" نی " که در نام خود نبودن و نیستی را فریاد می زند آن هم با صد نمود و افتخار اما همچنان به فکر اضافه کردن بند های خود است (با رشد سالانه و برگ در آوردن و ماحصل آن اضافه شدن یک بند به گیاه نی ).
آتش از این تضاد به خروش می آید و نی را می سوزاند که به او یادآوری کند مفهوم "نی بودن " و نیست بودن یعنی چه!
و به او گوش زد می کند که کسی که دردی بجز رشد و نمو خودش ندارد تنها راه علاج و بی درد کردنش، نیست شدن است.
ممنون از نگین بزرگپناه که شعر کامل رو گذاشتن و به اقتباس من از این شعر و درک ترانه ماندگار استاد ناظری کمک کردن.
حامد فرجی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۶:۰۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۷:
مدت بیماری امکان!. چه تعبیر خفنی از زندگی.
سید حسین اخوان بهابادی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۴:۳۹ در پاسخ به برگ بی برگی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶:
به به لذت بردم
اردشیر در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۰۶ در پاسخ به رضا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:
اقای ساقی ( رضا) تفسیرهای شما از حافظ خیلی عالی است!
نگار شرفی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۰۲ در پاسخ به کامران ایازی دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲۴:
پس اساسا متوجه معنای اثر نشدید. بیت «یک شعلهی شوخ است...» به این معناست که خداوند جلوههای گوناگون دارد، گاه در هیئت شعلهای درون بتهای در کوه طور با موسی حرف میزند و گاه در هیئت آدمیزادی مثل منصور حلاج بر سر دار میرود.
Akram R در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۴۶ در پاسخ به کوروش دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۶۶ - جواب گفتن امیر المؤمنین کی سبب افکندن شمشیر از دست چه بوده است در آن حالت:
یعنی منی که به جفاگر چنین ها میدهم و پیش پای کسی گه پاش رو کج گزاشته چجوری سر مینهم حالا بیت بعدی
عباس جنت در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۲۱:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۰۰:
در اینجا موعود عالم خودش را به مولانا معرفی میکنند و مژده ظهور میدهند:
اسم من “بها” است و بسیار پر ارزش هستم و نور من جهان را فرا گرفته کسی تأ کنون شبیه این آثار مبارکه را ندیده و همه را با عزت خواهم آورد.
هر چند ملکوت الهی برای انسانها خیلی دور است ولی هر آن مستانه خواهم آمد چه بشر بیدار باشد یا خواب .
)حضرت مسیح در انجیل متی میفرمایند :
پس بیدار باشید، زیرا نمیدانید در چه روزی مولای شما میآید. 43 بهخاطر داشته باشید: اگر صاحبخانه میدانست که دزد در چه ساعت از شب میآید، بیدار میماند و نمیگذاشت دزد وارد خانهاش بشود. 44 پس شما باید همیشه آماده باشید، زیرا پسر انسان در ساعتی که انتظار ندارید خواهد آمد (
برای بشر جهانی پر از نور با قصرهای با شکوه فرشتگان شادی و سرور خواهم آورد.
در آنجا جبریل پرده دار است من هم مانند نگینی بین منتخبین الهی عیسی موسی یوسف یونس و محمد خواهم درخشید و از قلم من دریای عشق و کلمات پر معنی نازل میشود.
مولانا در جائی دیگر میگوید:
"ما بها و خون بها را یافتیم / جانب جان باختن بشتافتیم "
پروانه اسماعیل زاده در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۲۰:۱۰ دربارهٔ منوچهری » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۵۰ - در لغز شمع و مدح حکیم عنصری:
در بیت 49 رنگ به معنی بزکوهی است.
در بیت 996 داستان رستم و اسفندیار نیز رنگ به همین معنی است:
بدو گفت:" رو لشکرآرای باش!/ ابر کوهه چون رنگ بر پای باش!"
شاهنامه ویرایش خالقی چاپ سخن
بی چون در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۵۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۰۰:
علاقه مندان برای آشنایی با مفاهیم حیرت آور این غزل می توانند شرح دکتر سروش رو از لینک بالا ببینن و بشنون
REZA KH در ۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۱۹:۴۲ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » تصنیفها » غزل ضربی (در ماهور):
درود. در این عزل تصنیفی اگرچه نشان دهنده ذوق سرشار ملک الشعرا ست نوعی انفعال خطرناک دیده میشود.
محمد مهدی فتح اللهی در ۱ سال و ۶ ماه قبل، سهشنبه ۱۳ شهریور ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۰۱ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹: