علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۱۰ در پاسخ به برمک دربارهٔ اسدی توسی » گرشاسپنامه » بخش ۳ - در ستایش دین گوید:
دین ،دین است عزیز من و منظور شاعر هم مشخص است .
راه راست را هم ادیان نشان داده اند.
لطفاً منظور سخنوران را به نفع غرایض خود تغییر ندهید و تحریف نکنید.
حداقل همان راستی را که از آن دم میزنید و جویای آن هستید در داوری خویشتن بکار ببرید
احمد خرمآبادیزاد در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » فرهنگ پارسی » شمارهٔ ۱۹ - نامهای پنج دزدیده در اوستا:
نام پنج روز پنجه دزدیده را که کنار یکدیگر مینویسیم، (یعنی «اهنود، اشتود، اسپندمد، وهوخشتر و هشتویش») نام ششمی باقی میماند که به استناد زیر نویس دیوان ادیبالممالک (وحید دستگردی، چاپ ارمغان، صفحه 742، سال 1312)، «اورداد» یک روز جداگانه بوده که هر چهار سال یک بار نیز افزوده میشده است.
برمک در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۰۱ دربارهٔ اسدی توسی » گرشاسپنامه » بخش ۳ - در ستایش دین گوید:
رهاننده روز شمار از گداز
دهنده به پول چنیود جواز
اسدی در چند جا چینود را چَنیود گفته که هر دو درست است در اینجا باید چنیود باشد میدانیم که چیدن را پیشتر چِدن میگفتند و چدنه ، چیدنه ، چیدله (صیدله) میگفتند کار این پل بدی را چدن است از این رو انرا چینهود یا چنیود گویند
برمک در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۵۰ در پاسخ به علی میراحمدی دربارهٔ اسدی توسی » گرشاسپنامه » بخش ۳ - در ستایش دین گوید:
برادر سخنوران بزرگ از دین به معنی راه درست کاری یاد کرده اند و نه این دین که همه دزدی و دروغ است
برمک در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۴۴ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ اسدی توسی » گرشاسپنامه » بخش ۳ - در ستایش دین گوید:
فرادم/فراتم برابر اغاز و نخست و فرست است و افتم / افدم واپس است فرا+دم و اف+دم . دم /تم پسوندی پارسی برابر ترین است و بافدم همان به افدم است
فاطمه در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۵۲ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کیکاووس و رفتن او به مازندران » بخش ۱:
اگر منظور از مازندران سیستانه، منظور از آ»ل و ساری هم لابد زاهدان و زابله
ز ساری و آمل برآمد خروش
چو دریای سبز اندر آمد به جوش
محمد شفیعی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۳۸ دربارهٔ میرزاده عشقی » دیوان اشعار » غزلیات و قصاید » شمارهٔ ۲۸ - عشق وطن:
هر آنچه می کنی؟ بکن ای دشمن قوی!
من نیز اگر قوی شدم از تو بتر کنم!!
به امید اون روز
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۰۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۳۵ - انکار کردن موسی علیه السلام بر مناجات شبان:
«سکوت نابی و در گام ها نمیگنجی
شراب نابی و در جامها نمیگنجی
تو را چگونه بنامند حرف سنگین است
«لطیف» هستی و در نامها نمیگنجی
تو آن مخاطب چوپان ساده دل هستی
که در مناسک خاخامها نمیگنجی...»شاعر:قربان ولیئی
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۹:
این مصراع حافظ را امروز تجربه کردم.
امروز کیفیت چکیدن ژاله از ابر بهمنی را دریافتم.
شگفتا که شعری از پس قرون با تجربه حال من گره میخورد و شگفتا شاعر که زبان هستی است!
«طی مکان و زمان بین در سلوک شعر...»
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۳۴ در پاسخ به کوروش دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵۴:
در دوری جستن از غافلان و دلمردگان گفته است.
انگور که میتواند شراب بشود اگر در خم سرکه انداخته شود تبدیل به سرکه خواهد شد
«کَبَر :رستنیی باشد که در سرکه پرورده کنند و خورند و در دواها نیز بکار برند »
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:
بخشی از شعر «تخلص»
شاعر:گوته
دیوان غربی شرقی(ترجمه محمود حدادی)شاعر:الا ای شمس الدین محمد...
چرا ملت والای تو،تو را حافظ خطاب میکنند؟
حافظ: پرسش تو را ارج مینهم و پاسخش را میدهم
از آن که با حافظه ای سعادتمند میراث قرآن را بی کم و کاستی از بر کردم و در پناه آن پرهیزکاری در پیش گرفتم
چندان که زشتی زندگی روزانه دامن مرا نیالود....
از آن روست که مردمم مرا حافظ خطاب میکنند
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸:
برای ایران عزیز که همیشهٔ تاریخ، ققنوس وار از خاکستر خویش سربرآورده است....
شکر ایزد که ز تاراجِ خزان رخنه نیافت
بوستانِ سمن و سرو و گل و شمشادت
چشمِ بد دور کز آن تفرقهات بازآورد
طالعِ ناموَر و دولتِ مادرزادت
بهرام خاراباف در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۴:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۵:
# چو پاره پاره درآمد به لطف آن دلبر
بدان طمع دل پرخون پاره پاره رسید
چوپاره پاره درآمد(چون گه،گاه درآمد)
دل پرخون پاره پاره رسید(دل پرخون لخته لخته رسید)
احمد خرمآبادیزاد در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۵۷ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » فرهنگ پارسی » شمارهٔ ۱۱ - بند یازدهم - هفت خط جام جمشیدی و جز آن:
با توجه به این شعر از ادیبالممالک و لغتنامه دهخدا، هفت خط جام جمشیدی از بالا به پایین عبارت است از:
جور، بغداد، بصره، ازرق، اشک، کاسه گر و فرودینه.
*با توجه به اینکه در مازندرانی «جور» (با تلفظ jur) به معنی «بالا» و «زبر» است، شکی باقی نمیماند که بالاترین خط جام نیز «جور» باشد.
Fateme Zandi در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۰۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب پنجم در عشق و جوانی » حکایت شمارهٔ ۴:
درود و عرض ادب
نکتهٔ مهم
باید دانست که مصراع دوم بیت زیر به گونهای متفاوت از آنچه هر دو دوست گرامی قرائت کردهاند بایستی خوانده شود:
اگر خود هفتسُبع از بر بخوانی
*چو آشفتی الف ب ت ندانی*
شکل صحیح ۱:
چو آشفتی الف با تا ندانی
شکل صحیح ۲:
چو آشفتی الف بی تی ندانی
شکل غلط:
چو آشفتی الف بِ تِ ندانی
با آرزوی سلامتی و توفیقات روزافزون برای شما بزرگواران .🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۱۲ در پاسخ به سیدمحمد جهانشاهی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸۷:
این غزل سروده ی عطار است که با مختصر تغییراتی به مولانا منسوب شده است
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸۷:
"عطّار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۰
هر که را ، ذوقِ دین ، پدید آید
شهدِ دنیا ش ، کی لذیذ آیدچه کنی ، در زمانهای ، که در او
پیر ، چون طفلِ نا رسید آیدآنچنان عقل را ، چه خواهی کرد
که نگونسارِ یک نبیذ آیدعقل بفروش و جمله حیرت خَر
که تو را سود ، زین خرید آیداین ، نه آن عالمی است ، ای غافل
که در او ، هیچکس پدید آیدنشود باز ، این چنین قفلی
گر دو عالم ، پُر از کلید آیدگر در آیند ذرّه ذرّه به بانگ
آن همه بانگ ، ناشنید آیدچه شود بیش و کم ، ازین دریا
خواجه ، گر پاک و گر پلید آیدهر که دنیا خرید ، ای عطّار
خر بوَد ، کز پیِ خوید آید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۰۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۰:
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸۷
هر که را ذوق دین پدید آید
شهد دنیاش کی لذیذ آیدآن چنان عقل را چه خواهی کرد
که نگونسار یک نبیذ آیدعقل بفروش و جمله حیرت خر
که تو را سود از این خرید آیدنه از آن حالتیست ای عاقل
که در او عقل کس بدید آیدنشود باز این چنین قفلی
گر همه عقلها کلید آیدگر درآیند ذره ذره به بانگ
آن همه بانگ ناشنید آیدچه شود بیش و کم از این دریا
بنده گر پاک وگر پلید آیدهر که رو آورد بدین دریا
گر یزیدست بایزید آیداین غزل منسوب به مولانا ، همان غزل عطار است با مختصر تغییراتی ! ، بعید است سروده ی مولانا بوده باشد
برمک در ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۰۱ دربارهٔ اسدی توسی » گرشاسپنامه » بخش ۱۲۶ - داستان دهقان توانگر:
گویی اسدی بیشتر آنرا چنیود اورده هر دو نیز درست است بیگمان ایرانیان انرا هریک با گویش خود Činvat Peretum و Činevat Peretum میگفتند و هر دو درست است چنیود پرد به معنی پلی که بدان را برچیند استاینها را چنیود گفته
رهاننده روز شمار از گداز
دهنده به پول چنیود جواز
به پول چنیود که چون تیغ تیز
گذارست و هم نامه و رستخیز
بدانی که انگیزشست و شمار
همیدون به پول چنیود گذار
و در اینها چینود گفتهسیه روی خیزد ز شرم گناه
سوی چینود پل نباشدش راه
رهی سخت چون چینود تن گداز
تهی چون کف زفت روز نیاز
بدانی که انگیزشست و شمار
همیدون به پول چنیود گذار
به پیغمبرش بگروی هر که هست
نیاویزی از شاخ بیداد دست
بدانی که انگیزشست و شمار
همیدون به پول چینوَد گذار
عنان سخن هر کسی کاو بتافت
سر رشتهٔ پاسخش کس نیافت
بماندند خیره دل از پیش اوی
گرفتند بسیار کس کیش اوی
دل از دین نشاید که ویران بود
که ویرانزمین جای دیوان بود
نگه دار دین آشکار و نهان
که دین است بنیان هر دو جهان
پناه روانست دین و نهاد
کلید بهشت و ترازوی داد
درِ رستگاری ورا از خدای
ره توبه و توشهٔ آن سرای
ز دیو ایمنی وز فرشته نوید
ز دورخ گذار و به فردوس امید
رهاننده روزِ شمار از گداز
دهنده به پول چینود جواز
جهان را نه بر بیهده کردهاند
ترا نه ز پی بازی آوردهاند
بدان کز چه بُد کاین جهان آفرید
همان چون شب و روز کردش پدید
چرا باز تیره کند ماه و تیر
زمین درنوردد چو نامه دبیر
علی میراحمدی در ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲: