گنجور

حاشیه‌ها

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۰۸ در پاسخ به Bahar A دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۰:

شرح کامل تمام غزلیات حضرت حافظ تقدیم حضورفرهیخته شما🌹🙏

 

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸
       
تبسّم ریز لعلَش‌، گر نشان پُرسد غبارُم را
ببوسد تا قیامت بوی‌ِ گل، خاکِ مزارَم را

ز افسوسی‌ که‌ دارد، عبرتِ خونِ شهیدِ من
حنایی می‌کند سودَن‌، کفِ دستِ نگارَم را

مبادا دیدهٔ یعقوب، توفانِ نُمو گیرد
نکاری در سرِ راهِ تمنّا، انتظارَم را

ز اشکم بر سَرِ مژگان عنان داری نمی‌آید
گِرُوتازی‌ ست با صد شعله، طفلِ  نِی سوارَم‌ را

توقّع هرچه‌ باشد، بی‌صُداعی نیست ای‌ ساقی
قدح برسنگ زن، تا بشکَنی رنگِ خُمارَم را

ز دل شورِ قیامت می‌دماند، رشکِ همچَشمی
به هر آیینه، مَنمایید روی‌ِ گلعذارَم را

شرارِ کاغذ ام، از فرصتِ عیشَم چه می‌پرسی؟
به رنگِ رفته، چشمکها ست‌ گلهایِ بهارَم را

به چشمِ بسته هم، پیدا نشد گَردِ خیالِ من
نهانتر از نهانها، جلوه دادند آشکارَم را

هوس در عالم‌ِ ناموسِ یکتایی نمی‌گنجد
سراغش‌کُن ز من، هر جا تهی یابی‌ کنارَم را

گر این بیحاصلی، از مزرعِ خشکُم نُمو دارد
جبین هم دست‌خواهد از عرَق شُست‌، آبیارَم‌ را

چو آتش سرکَشیها می‌کنم، امّا از این غافل
که جز افتادگی‌ ،کَس برنخواهد داشت بارَم را

شررخیز است‌ گَردِ پایمالِ بیکَسی، بیدل
به بادِ دامنِ قاتل، مدِه خونِ شکارَم را

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۵ در پاسخ به ماهان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

برای مطالعه شرح کامل غرلیات حضرت حافظ به این وبگاه مراجعه فرماید: 

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۳۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۷:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۷
  
کافر ام‌، گر مخمل و سنجاب می‌باید مرا
سایهٔ بیدی‌، کفیلِ خواب می‌باید مرا

معبدِ تسلیم و شغلِ سرکَشی، بی‌رونقی‌ست
شمعِ خاموشی در این محراب، می‌باید مرا

تشنه‌کامِ عافیت، چون شمع‌ تا کِی سوختن؟
ازگدازِ درد، مشتِ آب می‌باید مرا

غافل از جمعیّت‌ِ کنجِ قناعت نیستم
کِشتیِ درویش ام، این پایاب می‌باید مرا

آرزوهایِ هوس، نذرِ حریفانِ  طلب
انفعالِ مطلبِ نایاب، می‌باید مرا

در کشاکش‌هایِ نیرنگِ خیال افتاده‌ام
دل جنون می‌خواهد و آداب می‌باید مرا

شرم اگر باشد، بَنایِ وهمِ هستی هیچ نیست
بی‌تکلّف، یک عرَق سِیلاب می‌باید مرا

دامنِ برچیده‌ای چون صبح، کارَم می‌کند
اینقدَر از عالمِ اسباب، می‌باید مرا

مشربِ داغِ وفا، مِنّت‌کَشِ تسکین مباد
آب می‌گردم، اگر مهتاب می‌باید مرا

تا در این محفل، نوایِ حیرتی انشا کنم
چون‌ نگه یک‌تار و صد مضراب، می‌باید مرا

بی‌نیاز ام از رَم و آرامِ این آشوبگاه
چشم می‌پوشم همه‌، گر خواب می‌باید مرا

گریه هم‌ بیدل، لبِ خشکَم چو مژگان‌ تَر نکرد
وحشتی زین وادیِ بی‌آب می‌باید مرا

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۲۶ در پاسخ به حمید دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۸:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

حمید عرفان منش در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۲:

طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و ...

طفیل عالم عشقند آدمی و پری - ارادتی بنما تا سعادتی ببری  یعنی عالم عشق نزد خداوند عظمت و اجر و قرب ویژه‌ای داره . بسیار بسیار به خداوند نزدیکه . آدم و پری و جن و انس با همهٔ ادعاهاشون طفیلی و سربارِ این عالم عشقند ! اگر میخواهی که سعادتی ببری ، تو هم به عالمِ عشق ارادتی نشون بده و خودت رو هر جور میدونی بچسبون به عالم عشق . خلاصه اینکه به گیاه ، حیوان ، انسان عشق بورز تا عشق تو رو با خودش ببره پیش خدا  

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۰۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۶:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۶
        
چو تخمِ اشک، به‌ کُلفَت سرشته‌اند مرا
به ناامیدیِ جاوید، کِشته‌اند مرا

به فرصتِ نگهی آخِر است، تحصیلَم
براتِ رنگ ام و بر گُل نوشته‌اند مرا

طلسمِ حیرت ام ویک نفَس قرارَم نیست
به آبِ آینهٔ دل، سِرِشته‌اند مرا

کجا روَم‌؟ که شوَم ایمن از لبِ غمّاز
به عالم، آدمیان هم فرشته‌ اند مرا

چگونه تخمِ شرارَم، به ریشه دل بندد
همان به عالمِ پرواز، کِشته‌اند مرا

فلک شکارِ کمندی‌ ست، سرنگونیِ من
ندانم از خَمِ زلف‌ِ که؟ هِشته‌اند مرا

تپیدنِ نفَسَ ام‌، تارِ کَسوَتِ شوق ام
که در هوایِ تو، بیتاب رِشته‌اند مرا

ز آهِ بی‌اثرَم، داغِ خامکاریِ خویش
به آتشی‌که ندارم، بِرِشته‌اند مرا

چو چشمِ بسته، معمّایِ راحت ام بیدل
به لغزشِ نِیِ مژگان، نوشته‌اند مرا

استاد.میراحمدی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۹:

به باغ، تازه کن آیینِ دینِ ...

حافظ در کل غزلیاتش یک واژه «زرتشتی» دارد (نه زرتشت)و دیگر نه هیچ اشاره ای به زرتشت است به عنوان یک اسطوره پیامبر و نه هیچ اشاره ای به مبانی یا عقاید دین زرتشتی 

 در همین غزل نام حضرات عیسی و داوود و سلیمان سلام الله علیه اجمعین را هم داریم

حالا یک عده همین یک بیت را دست گرفته  و به پرت و پلاگویی افتاده اند که حافظ زرتشتی است یا پیر مغان زرتشت است و فلان و بهمان

اگر با یک واژه زرتشت حافظ زرتشتی می‌شود پس فردا یکی هم ادعا میکند که ببینید چقدر در دیوان خواجه نام عیسی و مسیح هست ،پس حافظ مسیحی بوده !

از آن طرف نام پیامبران بنی اسراییل بیش از 20 مرتبه در دیوان حافظ آمده است 

با این حساب حافظ می‌تواند یهودی هم باشد!

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۴۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵
        
عبرتی‌کو ؟ تا لب از هذیان، به هم دوزد مرا
خنده‌ها بسیار کردم‌، گریه آموزد مرا

عمرها شد آتشم افسرده است، امّا نفَس
می‌زند دامن، نمی‌دانم کِی افروزد مرا؟

زان همه‌ حسرت، که‌ حرمان با غبارَم بُرده‌ است
عالمی را جمع سازد، هر که بردوزد مرا

محرمِ آن شعله خوی ام، جانبِ دِیرَم مخوان
گبر دارد رو به محرابی‌، که می‌سوزد مرا

حرف‌ِ لعلِ او خموشَم کرد بیدل‌، عمرها ست
موجِ این‌ گوهر، نمی‌دانم چه پهلو زد مرا

امید در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۳۱ در پاسخ به Delkhaste دربارهٔ عطار » فتوت‌نامه:

سلام و تشکر . 

اصلا یکی از ویژگی های اصلی عرفان این هست که شما از این چارچوب های زن مرد کشور دین و تعصبات خارج بشی . سعدی من اطلاعاتی ندارم ولی وقتی عطار و مولانا از کلمه زن و مرد استفاده میکنن به ابعاد مرد گونه و زن گونه شخصیت آدم اشاره میکنن . بله صد در صد شخصیت اگر به روحیات زن تمایل داشته باشه یا اگر به روحیات مرد تمایل داشته باشه مشکلاتی بوجود میاد و معایا و مزایی داره . بهر حال اینا فقط کلمات هستن شما بجای مرد و زن اسمش رو بزار نیم کره چپ و نیم کره راستت مغز یکی مخصوص منطق هست یکی احساسات .  این که شعر ها کاملا ساده هستن هم من قبول ندارم حتی اگر ساده ترین حرف های دنیا که مربوط به ابعاد شخصیتی انسان هستن رو شما به 8 میلیارد ادم رو کره زمین بگی هر کدوم از این هشت میلیارد نسبت به نحوه زندگی و تفکرات و فرهنگ و زمانی که زندگی میکنن و... برداشت خودشون رو خواهند داشت شاید شعر سعدی در سال 2026 خیلی بد بنظر برسه ولی هشتصد سال پیش در سال 1200 میلادی همین شعر نه فقط در ایران بلکه احتمالا در اکثر کشور های دنیا قابل فهم و پذیرش بوده

البته تبعیض جنسیتی هم خیلیی پیچیده تر از این هست که اینطور ساده سازی کنیم و بگیم از عقاید دینی منشا میگیره نظام مرد سالاری و مالکیت خصوصی هزاران سال قبل از دین ها بوجود اومدن و فقط هم همین نیست اگر همین الان تبعیض جنسیتی رو از دنیا حذف کنیم باز هم هیچ مشکلی حل نمیشه  

استاد.میراحمدی در ‫۱۷ روز قبل، جمعه ۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۶:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:

جناب ساقی...

«حافظ برایمان فال میگیرد !»

یعنی چه؟!!

الان شیرفرهاد باید به دوربین نگاه کند و بگوید:

«ها اینکه وَگفتی یعنیییی چه !»

من با دو چشم خود دیده بودم  که مردمان با دیوان حافظ فال می‌گیرند و حتی دیده بودم که پرنده ای دست آموز با نوک خود یک برگه از شعر حافظ بیرون می‌کشد و دو نوکی تحویل صاحب فال میدهد ؛ اما نمی‌دانستم که خود جناب حافظ هم فال میگیرد !

جناب ساقی لطفاً این را هم  بگویید که حافظ کجا می‌نشیند و فال میگیرد!

بیش ازین ما را در انتظار نگذارید

جناب ساقی ...

لطفاً افیون کمتری در شرابتان بریزید و سپس دور بگردانید

(به نومیدی ازین در برون مرو ،بیا فالت بگیرم!)

 

 

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۷ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۴:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

استاد.میراحمدی در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۸:

کسی که میگوید پیر مغان «حضرت زرتشت »است هیچ از حافظ نمیفهمد

پیر مغان در جهان شعری حافظ وجود دارد و یک شخصیت در واقعیت یا یک شخصیت تاریخی نیست 

چطور کسی «جهان شعری»یک شاعر را درک نمی‌کند و حافظ شرح می‌دهد!؟🙃

 

استاد.میراحمدی در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۸:

«حقیقتی که حافظ بدان رسید آزاداندیشی بود »🙃یعنی چه؟!

اولا آزاداندیشی یعنی چه ؟

یا آن آزاداندیشی که حافظ بدان رسیده چه بوده ؟

اگر آزاداندیشی به معنای پذیرفتن همه تفکرات و مشربهاست...

پس این چه آزاداندیشی است که مدام به زاهدان طعنه میزند؟!

اگر منظور از آزاداندیشی لاقیدی یا لا مذهبی است که  از هر محلت هزار آزاداندیش بیرون توان کشید!
حافظ هم که به هیچ عنوان لامذهب نیست و مسلمان است و حافظ قرآن و دین شناس و اساسا بسیار هم دغدغه دین و معنویت دارد

اینکه اصلا آزاداندیش می‌تواند وجود داشته باشد یا نه... حرف دیگری است!

چون آدمی و نگاه آدمی از هزار و یک چیز تاثیر میپذیرد


دوم: حقیقت چیست؟ 
آیا کسی می‌تواند بگوید حقیقت اینست یا آنست؟
اصلا میتوان گفت که کسی به حقیقت دست یافته است ؟
آیا درک و دریافت حافظ حقیقت است یا دریافت اوست ؟!

آیا درک و دریافت و نتیجه گیری حافظ خالص و کاملا مماس با حقیقت است؟!

آیا درک حسی ،باطنی یا حتی درک شهودی به آن معنای عرفانی اش درک  حقیقیت است ؟

پس توهم ،خیال ،برداشت احساسی و هزاران هزار مسئله دیگر که یک انسان با آنها سر و کله میزند چه میشود؟

به نظرم دوره اینگونه سخنان مبالغه آمیز و این اسطوره سازیها و افسانه پردازیها پیرامون شخصیتها به سر آمده است 

ما حافظ را دوست داریم ولی این علاقه ما نباید باعث برداشتهای احساسی از شخصیت او بشود

حافظ هم انسان است و مثل هر انسان دیگری محدود 

مثل هر محدود دیگری ناقص

و مثل هر ناقص و محدود دیگری دارای درک و دریافت‌های ناقص و محدود!

رضا از کرمان در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۶ دربارهٔ میرزا آقاخان کرمانی » نامهٔ باستان » بخش ۱۰۲ - در ستایش پادشاهان و فواید طبیعی ایشان:

که هر ملت از خود ندارند شاه ...

 درود

چه بیتی !!

رضا از کرمان در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۱ دربارهٔ میرزا آقاخان کرمانی » نامهٔ باستان » بخش ۱۰۲ - در ستایش پادشاهان و فواید طبیعی ایشان:

درود بر شما 

در این بخش از اشعار میرزا آقا خان کرمانی  میتوان به اوج میهن‌پرستی وی پی برد  

میرزا آقا خان کرمانی جدا از اندیشه های مذهبی که داشته که  باز شاید نشان از روح نا آرام و کاوشگر او دارد در جنبش ترقی خواهی ایران نامی آشناست 

 

احمد کسروی دربارهٔ میرزا آقاخان کرمانی و احمد روحی می‌نویسد:

نخست در ایران همچون دیگران شیعی می‌بوده‌اند، سپس در آنجا(منظور قبرس است) ازلی گردیده‌اند و دختران صبح ازل(رهبر فرقه ازلی بابی) را به زنی گرفته‌اند، سپس به یکبار بی‌دین گردیده آشکاره طبیعی گری نموده‌اند، و در پایان کار به سید جمال الدین اسدآبادی پیوسته و باز به مسلمانی گراییده و به همدستی او به اتحاد اسلام کوشیده‌اند. (احمد کسروی، تاریخ مشروطه، جلد اول، چ ۱۶، ۱۳۶۳)

 در این شعر دغدغه او نسبت به وضعیت حاکم بر مملکت در آن دوره به خوبی حس میشود 

در آخر به جرم مباشرت در ترور  ناصرالدین شاه در تبریز سر بریده شد 

به گفته ایشان :

دریغ است که امروز ایرانیان

ندانند تاریخ پیشینیان

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۳ در پاسخ به سیاوش جلالی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:

ممنون دوست عزیز🙏🌹

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۳ در پاسخ به فاطمه زمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

رضا از کرمان در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۴۱ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » جام جم » بخش ۴۹ - در تحریص بر کم راندن شهوت و احتیاط در توالد و تناسل:

جناب ملک محمد دوست گرامی درود بر شما 

به این آیه از قران توجه بفرمایید  با قبول این نکته که قرآن به شهادت خودش بلیغ‌ترین و فصیح‌ترین کلام عرب است  در معنایی که شما ارایه فرمودید دچار شک گردیدم  و در ریشه  و شان حدیثی هم که فرمودید تحقیق کردم  گروهی آن را به تهمت زنا به حضرت عایَشه مربوط میدانند که وارد این جریانات لا اقل باز به توصیه همان قرآن نمیشوم مضافا که به بحث ما مربوط نیست  در آیه ۳۰ سوره احزاب داریم : 

یَا نِسَاءَ النَّبِیِّ مَن یَأْتِ مِنکُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُّبَیِّنَةٍ یُضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَیْنِ ۚ وَکَانَ ذَٰلِکَ عَلَی اللَّـهِ یَسِیرً‌ا

ترجمه :  ای همسران پیامبر! هر کس از شما مبادرت به کار زشت آشکاری کند، عذابش دو چندان خواهد بود و این بر خداوند آسان است

سوال اینجاست آیا خداوند به زنان رسول الله  توصیه میکند که فحش ندهید  به آیات قبل وبعد توجه بفرمایید 

 

شاد باشی  عزیز

رضا از کرمان در ‫۱۸ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۳۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱۰:

من دزد دیدم کو برد مال و متاع ...

درود بر شما

بنده از این بیت حضرت مولانا یاد این متن از  «لطائف الطوائف»،  ص۲۲۸  افتادم که عینا نقل میکنم :

 

روزی حکیم انوری در بازار بلخ می‌گذشت. هنگامه‌ای دید، پیش رفت و سری در میان کرد. مردی دید که ایستاده و قصاید انوری به نام خود می‌خواند و مردم او را تحسین می‌کردند. انوری پیش رفت و گفت: «ای مرد! این اشعار کیست که می‌خوانی؟» گفت: «اشعار انوری.» گفت: «تو انوری را می‌شناسی؟» گفت: «چه می‌گویی؟ انوری منم.» انوری بخندید و گفت: «شعر دزد شنیده بودم، اما شاعر دزد ندیده بودم.» 

 

شاد باشید

۱
…
۲۶
۲۷
۲۸
۲۹
۳۰
…
۵۸۶۸