فرزانه در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۶:

*آن رفت : اشاره به عشق دنیایی که پایان یافت * اسباب و علل: ساز و برگ (پدیده های دنیوی) و دلیل آنها *همه باد : مانند باد ،بی ارزش * بحر : دریا بر بحر کجا بُوَد : راه به دریا (وحدت الهی) ندارد * کَهگِل : کاه و گل

فرزانه در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۷:

*جان: روح * خرقه قالب: به جسم پیوست *سرنا: نوعی ساز بادی از خانواده نی که در آن دمیده می شود ( مولوی جسم آدمی را به سرنا تشبیه کرده که توسط دم الهی در آن دمیده می شود. این نفخه الهی که سرشار از عشق است، در جسم انسانی که به این عشق پی برده مستی بوجود می آورد بیخود شدن از خود شدن)

فرزانه در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۸:

*جانم : روحم *ره : راه *کیوان: دارای حلقه های روشن ، به این دلیل که سیاره زحل در میان ستارگان به کندی حرکت می‌کند، نام خدای زمان را به آن داده اند و نماد آن یک داس را نشان می‌دهد که خدای زمان حمل می‌کرده است. همچنین نام سیاره زحل به لاتین «ساترن» به معنای خدای کشت و زرع است.  *ره کیوان : اینجا شهود *اجزای تنم خاک...: جسمم درخاک است *بانگشت بنویس: با انگشت رقم بزن (تشبیه)_فرمان الهی *خیز: امر به برخاستن *بَرجهم : از جا بپا خیزم

اکبر در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۴۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹۵:

آقای حمیدرضا رضایی پایور این شعر را به زیبایی در آواز ابوعطا اجرا کردن

مهدی رضوان در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۰۶ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۱۳:

بسیار زیبا

محسن ز در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹:

نکته اول این که شاید قدیمی ترین خواننده ای که این شعر را بصورت تصنیف خوانده، علیرضا افتخاری است (با نام «بهار جانها» و «به رقص آ» معروف است و در اینترنت به سادگی یافته می‌شود) که در لیست خوانندگان از قلم افتاده است.

نکته دوم هم تصحیح بیت نهم شعر است که بجای «رنگ و اثر» ، «دنگ و اثر» صحیح است. «دنگ» به معنای مدهوش و بی هوش و «دنگ و اثر» مجموعا معنی مست و مدهوش و بی هوش می‌دهد.

همایون در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۱۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۵:

فریدون پادشاه مهر است و سرزمین عشق و مهر را بنیان می گذارد، سرزمین یاران که ایران می شود نامش

با آمدن شاه همه شاه می شوند و با آمدن پهلوان همه پهلوان

خمیره انسان اینگونه است در سرزمین شاهان شاه است و در سرزمین دیوان دیو

اگر سنگ خاره باشی وقتی شراب عشق بیاید عقیق میگردی 

همایون در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۹۰:

فریدون پادشاه مهر است و پس از او مهر و کین در فرزندان او آشکار میگردد و ایرج مهر را پاس می دارد و‌سرزمین ایران سرزمین مهر پدید می آید، در زمان منوچهر پهلوانان پدید می آیند سام در رویارویی با زال عاشق پهلوانی را به او می سپارد و ‌زال پیرسر رستم را با کمک سیمرغ بدنیا می آورد و ‌‌او را به پهلوانی بر می گزیند

غزلی بسیار زیبا از جلال دین که بی تخلص سروده شده است

بسیار ناب ‌ و زیبا

عشق است که شاه و پهلوان می آفریند

کبری پورحسن خیاوی در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:

تفرج کردن: تماشا کردن

بابک بامداد مهر در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۹:

مولوی می گوید"روزی که مستم کشتی ام روزی که عاقل لنگرم" یعنی عقل ایستگاه وپایداری وتعادل انسان است و مستی (عشق) حرکت وناپایداری ودچارامواج شدن است.

برهمین اساس اینجا حافظ می گوید اگربخواهیم از ورطه بلا عبورکنیم باید لنگر عقل رابکشیم و خودرا به کشتی مستی بسپاریم. او نفی عقل نمی کند اما به پایان رسیدن زندگی و عبوراز اسرار پنهانی ودردهای مواج نیازبه مستی دارد.به قول استاد دینانی "عقل مست"

بازبه قول مولوی که حافظ ازمایه های فکری او بهره ی هوشمندانه گرفته وفرم اعلای غزل سعدی ودیگران را معمارگونه تلفیق کرده است"عقل تا مست نشد،چون وچرا پست نشد"

پس این مستی مرتبه ای پس ازعقلانیت است نه اینکه قبل ازآن و نفی کننده ی آن.

علیرضا پشم چی در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۳۲ دربارهٔ ایرج میرزا » مثنوی‌ها » شمارهٔ ۴ - نصیحت به فرزند:

چه نصیحها و پند های پر مغز و دلنشینی

بابک بامداد مهر در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹:

نشوی واقف یک نقطه ز اسرار وجود

تا نه سرگشته شوی  دایره ی امکان را.

این بیت وکنارهم گذاشتن نقطه ودایره زیباست،هرچند درهمه نسخ وجودندارد

علیرضا پشم چی در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۵۰ دربارهٔ ایرج میرزا » مثنوی‌ها » شمارهٔ ۲ - شاه و جام:

بسیار زیبا و پر مفهوم واقعا شاعر بزرگی بودند

فرزام در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۳۲ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۱۶ - حکایت برادران ظالم و عادل و عاقبت ایشان:

درود

در فایل صوتی این حکایت به خوانش فرید حامد، اختلافات فاحش و چشمگیری با نسخه گنجور شنیده میشه. همچنین ابیاتی بیشتر دارد. از مدیریت سایت یا بزرگانی که در این سایت حاشیه مینویسند درخواست میکنم اقلا توضیح دهید این اختلاف را.

با سپاس

سفید در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۵۴ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۸:

 

خوش آن که از کمین به‌درآیی کمان به دست

وز تیر غمزه کار مرا مختصر کنی... 

 

حامد سلیمی در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۳:

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم...

سوال اینجاست: وفاداری به چه چیزی؟ چون وفاداری به خودی خود یک فضیلت به حساب نمیاد...
اگر به بیت اول برگردیم حافظ درباره سوژه وفاداری اش میگه:

"عشق ورزیدن" . او به عشق ورزیدن وفاداره. عشق ورزیدن به چه کسی؟ به انسانهایی با مختصاتی که در شعرهاش همیشه ترسیم میکنه. به خطاپوشان ِ کریم، گنهکاران ِ گل رخ اما بی ریا!، و ....

این ویدیو هم جالب درباره این بیت صحبت کرده:
پیوند به وبگاه بیرونی

عرفان عرفانی در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۰۱ در پاسخ به محمد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۲:

 ببخشید ولی مشخصه نتنها چیزی از عروض نمیدونید بلکه با گوشتون هم نمیتونید آهنگ کلام رو تشخیص بدید. اگر یک حجای کشیده یعنی همون " آ " رو به آخر کلمه حافظ اضافه کنیم، وزن شعر بشکل کامل بهم میریزه و اصلا نمیشه خوندش.

یکم راجع بخ وزن مطالعه کنید بد نیست . 

بیدل بی نشان در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸:

سعدی جان من 

چقدددددددر همواره از شراب سخنت سرمستم 

عزیز جان من با کلام شیرینت جانم رو جلا می بخشی 

خداوندگار سپهر شعر و ادبیات پارسی 

محمد بیگی‌قطرم در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۹ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان سیاوش » بخش ۱۳:

گراینده تیزپای نوند

همان شصت بدخواه کردش به بند

 

این بشر (فرشید ربانی) در ‫۴ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۲ در پاسخ به فرحناز دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » کیومرث » بخش ۱ - پادشاهی کیومرث سی سال بود:

دوست عزیز به جز ط در طهمورث، ث در کیومرث و تهمورث و ... درست هستند، چون در زمان فردوسی هنوز حرف ث به همان شکلی (th) در انگلیسی تلفظ می شود وجود داشته، همان طور که هنوز ذ (که به ذال معجم معروف بوده) وجود داشته. این دو بعد ها از بین رفتند و به س/ت و ز/د تبدیل شدند، آنچنان که (گذارن) به دو صورت (گذاردن) و (گداردن) تلفظ می شده که بعد ها با تلفظ همسان با (گزاردن) به ما رسیده است. خود فردوسی هم از این دو صورت استفاده کرده است:

همی خورد مهراب چندان نبید/که چون خویشتن کس به گیتی ندید

 

نبیذ آر و رامشگران را بخوان/بپیمای جام و بیارای خوان

 

همچنین بر خلاف گویش معیار ایران، غ و ق هنوز در بسیاری از مناطق (به خصوص در افغانستان و تاجیکستان و مناطق شرقی ایران) به دو صورت متفاوت تلفظ می شوند، برای همین است که فردوسی چراغ را با باغ قافیه گرفته، نه با مثلا سماق یا فراق.