تا سر زلف پریشان تو چین در چین است
زیر هر چینی از آن جای دل غمگین است
بی مه روی بتان شب همه شب تا به سحر
دامن و دیدهام از اشک پر از پروین است
مکن از عشق بتان منع مرا ای ناصح
که مرا عشق بتان رسم و ره دیرین است
شیوه کوهکنی شیوه فرهاد بود
صفت حسنفروشی صفت شیرین است
باغ حسن تو چه باغیست که پیوسته در او
سنبل و نرگس و ریحان و گل و نسرین است
عاشق ار خواب سلامت نکند نیست عجب
عشق را درد بود بستر و غم بالین است
وحدت از صومعه گر رخت به میخانه کشید
عارف حقنگر و رند حقیقتبین است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از گرفتاری دلها در زلف پیچدرپیچ معشوق و از گریهٔ شبانهٔ خود در فراق او سخن میگوید و ناصح را از بازداشتن خود از عشق نهی میکند، چون عشق رسم دیرینهٔ اوست. با تمثیل فرهاد و شیرین، رنجکشی را کار عاشق و نازفروشی را کار معشوق میداند و بیخوابی عاشق را طبیعی میشمارد. در پایان، رفتن خود از صومعه به میخانه را نشانهٔ عرفان و حقیقتبینی رندانه معرفی میکند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که سر زلف آشفتهٔ تو پیچ در پیچ است، زیر هر پیچ و خم آن، دلی غمگین جای گرفته است؛ یعنی دلهای عاشقان در بند زلف تو گرفتارند.
هوش مصنوعی: در دوری از روی ماهمانند زیبارویان، تمام شب تا سحر دامن و چشمم از اشک پر است، چنانکه گویی از ستارگان پروین پر شده است.
هوش مصنوعی: ای اندرزگو، مرا از عشق زیبارویان بازمدار، زیرا عشق به آنان رسم و راه دیرینهٔ من است.
هوش مصنوعی: کوه کندن و رنج کشیدن کار فرهاد عاشق است و جلوهگری و فروختن زیبایی کار شیرین معشوق؛ یعنی هر کس به اقتضای نقش خود رفتار میکند: عاشق رنج میکشد و معشوق ناز میفروشد.
هوش مصنوعی: باغ زیبایی تو چه باغ شگفتی است که همیشه در آن سنبل و نرگس و ریحان و گل و نسرین هست؛ یعنی زلف و چشم و خط و رخسار و اندام تو همواره مانند گلهای باغ تازه و زیباست.
هوش مصنوعی: اگر عاشق خوابی آسوده نداشته باشد شگفت نیست، زیرا در عشق بستر عاشق درد است و بالشش غم.
هوش مصنوعی: اگر وحدت (شاعر) از عبادتگاه زاهدان به میخانه رفت، از آن روست که عارفی است که حق را میبیند و رندی است که حقیقت را درمییابد؛ یعنی رفتنش به میخانه از سر معرفت است، نه گمراهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا که اسلام و شریعت به جهان آیین است
رکن اسلام خداوند معزّالدین است
داور عدل ملکشاه، شه روی زمین
که ز عدلش همه آفاق بهشت آیین است
آنکه در طاعت و فرمانش شه توران است
[...]
گر کسی سرو شنیدهست که رفتهست این است
یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است
نه بلندیست به صورت که تو معلوم کنی
که بلند از نظر مردم کوتهبین است
خواب در عهد تو در چشم من آید هیهات
[...]
گرد باغ رخت از سنبل چین پر چین است
باغ رخسار تو را سنبل چین پر چین است
وصف حسن بت چین پیش تو بت عین خطا
کز رخ و زلف تو بت بر بت چین پر چین است
چشمه چشم من از چشم تو دریا بار است
[...]
آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است
تلخ و ترش همه عالم برما شیرین است
چشم حق بین بجز از حق نتواند دیدن
باطل اندر نظر مردمِ باطل بین است
گل توحید نروید ز زمینی که دروا
[...]
باده در دور غمت بسکه نشاط افزا نیست
پنبه را نیز سر همدمی مینا نیست
مینمایند مه عید به انگشت، به هم
سوی ابروی تو میل مژهها بیجا نیست
هیچ ازین دیدهٔ خونابه گشادیم نشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.