به سجده سر چو نهاد آن امام جن و بشر
برای طاعت درگاه خالق داور
برای کشتن آن میر مومنان از کین
گرفت تیغ به کف، ابن ملجم کافر
چنان به تارک او تیغ کین فرود آورد
که تا به جبههٔ او را شکافت سر تا سر
دریغ و درد که شق القمر سرش گردید
شهی که نیز، ز اعجاز اوست شق قمر
فتاد سر و قد او به دامن محراب
ز خون فرق همایون، محاسنش شد تر
میان ارض و سما هاتفی ندا در داد
که کشته گشت علی جانشین پیغمبر
به گوش مردم کوفه، چون این ندا آمد
تمام جانب مسجد شدند راه سپر
سحاب اشک فشاندند ز ابر دیدهٔ خود
شبر بسان شبیر و شبیرهمچو شبر
به اشک و آه ز مسجد به خانه اش بردند
شه سریر ولایت فتاد در بستر
چنان ز اهل حرم بانگ شور غم برخاست
که سوزشان به دل چرخ پیر، ریخت شرر
زشور نالهٔ اهل حرم ولی خدا
گشود دیده و بر هر طرف نمود نظر
درآن میان به حسینش نظر نمود و بدید
روان ز دیده سرشکش بود چو لؤلؤ تر
به گریه گفت که ای نور هر دو دیدهٔ من!
سرور سینهٔ زهرا و سبط پیغمبر
کنون که بهر من از دیده گوهر افشانی
به کربلا چه کنی ای مرا ز جان بهتر!
دمیکه دست علمدار لشگرت عباس
جدا شود ز یمین و یسار از پیکر
دمی که تیر خورد بر گلوی اصغر تو
دمی که چشم تو افتد به کشتهٔ اکبر
دمی که قاسم نسرین عذار تو گردد
زخون سر رخ و زلفش چو لالهٔ احمر
دمی که طفل حسن شمع عشق، عبدالله
به دامن تو بریدند دستش از پیکر
دمی که شمر نهد پا به روی سینهٔ تو
برای کشتن تو از کمر کشد خنجر
دمی که زینب غمدیده در محیط بلا
چو بخت خویش کند معجر سیاه به سر
دریغ و درد ازآن دم که قاتل خوانخوار
برد ز کینه لب تشنه از قفایت سر
فغان و آه از آن دم که خولی جانی
سرت نهان کند اندر تنور خاکستر
رقم کند چو حدیث شهادتت « ترکی »
چکد ز خامه او خون به صفحه دفتر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این سوگنامه ماجرای ضربت خوردن امام علی در محراب به دست ابن ملجم و بردن او به خانه را روایت میکند. علی در بستر، با دیدن گریهٔ حسین، از او میپرسد که اکنون که برای پدر چنین میگرید، در کربلا چه خواهد کرد، و یکبهیک مصیبتهای عاشورا را برمیشمارد: قطع دست عباس، تیر خوردن اصغر، کشته شدن اکبر و قاسم و عبدالله، شمر و بریدن سر و تنور خولی و سیاهپوشی زینب. شعر با اشاره به خونچکیدن از قلم شاعر هنگام نوشتن این ماجرا پایان مییابد.
هوش مصنوعی: هنگامی که آن امام جن و انس برای عبادت درگاه خداوند داور سر به سجده نهاد،
هوش مصنوعی: ابن ملجم کافر از روی کینه برای کشتن آن امیر مؤمنان شمشیر به دست گرفت.
هوش مصنوعی: چنان شمشیر کین را بر فرق سر او فرود آورد که سرش را تا پیشانی سراسر شکافت.
هوش مصنوعی: افسوس که سر شاهی مانند ماه دو نیم شد که دو نیم شدن ماه نیز از معجزهٔ او بوده است؛ شاعر شکافته شدن سر علی را به شق القمر تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: سر و قامت او در دامن محراب افتاد و ریش مبارکش از خون سر فرخندهاش تر شد.
هوش مصنوعی: ندادهندهای غیبی میان زمین و آسمان بانگ برآورد که علی، جانشین پیامبر، کشته شد.
هوش مصنوعی: چون این ندا به گوش مردم کوفه رسید، همه به سوی مسجد روانه شدند.
هوش مصنوعی: حسن و حسین هر دو همانند یکدیگر از ابر چشمان خود باران اشک فرو ریختند.
هوش مصنوعی: با گریه و آه او را از مسجد به خانهاش بردند و شاه تخت ولایت در بستر افتاد.
هوش مصنوعی: چنان فریاد اندوه از اهل حرم و خاندانش برخاست که سوز آنان بر دل آسمان کهن شراره افکند.
هوش مصنوعی: از شور نالههای اهل خانه، علی ولی خدا چشم گشود و به هر سو نگریست.
هوش مصنوعی: در آن میان به حسین نگاه کرد و دید اشکش مانند مروارید تر از چشمانش روان است.
هوش مصنوعی: گریان گفت: ای روشنی هر دو چشم من، ای شادی دل زهرا و نوهٔ پیامبر!
هوش مصنوعی: اکنون که برای من اینگونه اشک میریزی، ای که از جانم عزیزتری، در کربلا چه خواهی کرد؟
هوش مصنوعی: در آن لحظه که دست راست و چپ عباس، علمدار سپاهت، از بدنش جدا شود،
هوش مصنوعی: در آن لحظه که تیر بر گلوی علیاصغر تو بنشیند و آن لحظه که چشمت به پیکر کشتهٔ علیاکبر بیفتد،
هوش مصنوعی: در آن لحظه که چهره و زلف قاسمِ نسرینرخسار تو از خون سرش مانند لالهٔ سرخ شود،
هوش مصنوعی: در آن لحظه که دست عبدالله، کودک حسن و شمع عشق، را در دامن تو از تنش ببُرند،
هوش مصنوعی: در آن لحظه که شمر پا بر سینهات بگذارد و برای کشتنت خنجر از کمر بیرون کشد،
هوش مصنوعی: در آن لحظه که زینب اندوهگین در میان دریای بلا، روسری سیاهی همچون بخت سیاه خود بر سر کند،
هوش مصنوعی: دریغ و درد از آن لحظه که قاتل خونآشام از سر کینه سرِ تشنهلب تو را از پشت گردن جدا کند.
هوش مصنوعی: فریاد و آه از آن لحظه که خولی جنایتکار سرت را در تنور پر از خاکستر پنهان کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که ترکی، شاعر، داستان شهادت تو را مینویسد، از قلمش خون بر صفحهٔ دفتر میچکد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چگونه برخورم از وصل آن بت دلبر
که سوخت آتش هجرش دل مرا در بر
طمع کند که ز معشوق برخورد عاشق
بدین جهان نبود کار ازین مخالفتر
از آنکه عاشق نبوَد کسی که دل ندهد
[...]
فسانه گشت و کهن شد حدیثِ اسکندر
سخن نو آر که نو را حلاوتیست دگر
فسانهٔ کهن و کارنامهٔ به دروغ
به کار ناید رو در دروغ رنج مبر
حدیثِ آنکه سکندر کجا رسید و چه کرد
[...]
بنوبهار جوان شد جهان پیر ز سر
ز روی سبزه بر آورد شاخ نرگس سر
خزان جهان را عهد ار چه کرده بود کهن
بهار عهد جهان باز تازه کرد ز سر
هوا نشاند ببرگ شکوفه در، یاقوت
[...]
پلی شناس جهانرا و نو رسیده براو
مکن عمارت و بگذار و خوش ازو بگذر
کرا شنیدی و دیدی که مرگ دادامان
ز خاص و عام و بدو نیک و از صغیر و کبر
اگر هزار بمانی و گر هزار هزار
[...]
بفال سعد و خجسته زمان و نیک اختر
نشسته بودم یک شب بباغ وقت سحر
ز باختر شده پیدا سر طلایۀ روز
کشیده لشکر شب جوق جوق زس خاور
فلک چو بیضۀ عنبر نمود و انجم او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.