حزین منشین که نوروز بهار است
جهان چون خضر خطت سبزهزار است
بهار افروخت زینت در گلستان
محل فیض سیر گلعذار است
گل و سنبل پریشان از صبا شد
فراز و شیب صحرا لالهزار است
به یک سو نوحهگر قمری ز کوکو
نوای بلبل و صوت هزار است
چمن زینتفزا شد از بهاران
رخ یارم همیشه نوبهار است
از آن با گل شود با منطقی شرط
رخ و گیسوی او لیل و نهار است
ندارم طاقت دوری ز وصلش
چو گل جانان و طغرل همچو خار است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیباییهای بهار و گلستان میپردازد و از شور و نشاط این فصل سخن میگوید. او به ابراز احساسات خود نسبت به یار و زیبایی او میپردازد و دوری از وی را همچون خار بر جان خود حس میکند. بهار و گلها نمادی از عشق و زیبایی هستند و شاعر در این حالوهوا به ارتباط عاطفی خود اشاره میکند و تأکید میکند که زیبایی یار همیشه در نظرش تازه و سرزنده است.
هوش مصنوعی: ناراحت نباش که بهار و نوروز فرا رسیده است، زیرا دنیای ما مانند خضری است که در آن سبزهزارها و تازگیها وجود دارند.
هوش مصنوعی: بهار زیبایی و شگفتی را در گلستان به نمایش گذاشته و محیطی سرشار از نعمت و خوشبوئی برای گلها فراهم کرده است.
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی گل و سنبل را پراکنده کرده و دشت پر از لالهزار اکنون به تماشای زیباییهای خود مشغول است.
هوش مصنوعی: در یک سمت، صدای نوحه و غم قمری به گوش میرسد و در سمت دیگر، آواز پرنشاط بلبل و نوای زیبا و متنوعی از هزاران صدا به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: چمن به خاطر بهار و زیبایی چهره محبوبم در همواره سرسبز و شاداب است.
هوش مصنوعی: چهره و موی او همچون گل است و زیبایی او به اندازه شب و روز تغییر میکند.
هوش مصنوعی: من طاقت دوری از وصالش را ندارم، مانند گلی که عاشق است و خار را نمیتواند تحمل کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سده جشن ملوک نامدار است
ز افریدون و از جم یادگار است
زمین گویی تو امشب کوه طور است
کز او نور تجلّی آشکار است
گر این روز است شب خواندش نباید
[...]
گل رخسارگانش را بیاراست.
بنفشه زلفکانش را بپیراست.
خوشا وقتا که وقت نوبهار است
مساعد روز و میمون روزگار است
زمین چون لعبت شمشاد زلف است
جهان چون کودک عنبر عذار است
کجا پایت برآید گلستان است
[...]
مشو خاقانیا مغرور دولت
که دولت سایهٔ ناپایدار است
به دولت هر که شد غره چنان دان
که میدانش آتش و او نیسوار است
چو صبح است اول و چون گل به آخر
[...]
نه پنهان بر درستیش آشکار است
اثرهایی کز ایشان یادگار است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.