ماه من امروز در مصر ملاحت شاه شد
یوسف از شرم جمال او به زیر چاه شد
جام می بی‌یاد لعل او نصیب من مباد
همدم بزمم اگر چندی که مهر و ماه شد!
تار گیسوی کمندش گشت دام مرغ دل
دانه خال سیاهش تا مرا دلخواه شد
کی امان یابد ز تیر ناوک دلسوز او
سینه آن کس که محنت‌سنج این درگاه شد؟!
از هلال ابرویش شرمنده گردد ماه نو
وز صفای عارضش خورشید رنگ کاه شد
باج خوبی را ز خوبان جهان گیرد رواست
بس که نام او به خوبی در همه افواه شد
در ازل کلک قضا تصویر رویش می‌کشید
بلبل روح من از بوی گلش آگاه شد
این معما حل کند هر کس بدو طغرل غلام
در بیابان توشح مطلبم همراه شد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد که ماه و خورشید را تحت تأثیر جمال خود قرار می‌دهد. یوسف، به عنوان نماد عشق و شرم، در برابر او به شکلی فروافتاده و در چاه می‌رود. او از زیبایی معشوق خود به وجد می‌آید و در بزم شب‌نشینی به یاد او می‌نوشد. گیسوان او دامی برای قلب شاعر شده و تیر عشق او جراحتی عمیق به بار می‌آورد. معشوق آنچنان زیباست که حتی ماه و خورشید در مقایسه با او شرمنده می‌شوند و زیبایی‌اش در عالم مشهور است. در انتها، شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و در جستجوی معشوقش بر کلمات قضا می‌نشیند.
هوش مصنوعی: امروز ماه من در زیبایی‌اش به مقام سلطنت در آمده است و یوسف به خاطر شرم از زیبایی او به زیر چاه رفت.
هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از می، که به یاد لب‌های سرخ اوست، بنوشم. حتی اگر مدتی در کنار بزم و جشن باشم، چون آفتاب و ماه فراموش شده‌ام!
هوش مصنوعی: تارهای گیسوی او مانند دام‌هایی شده که دل من را صید کرده‌اند و لکه سیاه او به اندازه‌ای مرا مجذوب کرده که دیگر نمی‌توانم از او چشم بردارم.
هوش مصنوعی: کی به کسی اجازه داده می‌شود که از تیرهای زهرآگین عشق در امان باشد؟ آن کس که به این درگاه آمده و سختی‌ها و زحمات را می‌سنجد، چطور می‌تواند آسوده باشد؟
هوش مصنوعی: هلال نازک ابرویش باعث می‌شود که ماه نو احساس شرم کند و پوست زیبا و شفاف او باعث می‌شود که خورشید رنگش به زردی کاه متمایل شود.
هوش مصنوعی: هر کس که خوبی را از نیکان جهان بگیرد، حق دارد. چرا که نام او به خاطر خوبی‌اش در دل‌ها جاودانه شده است.
هوش مصنوعی: در آغاز، قضا و تقدیر تصویر چهره او را رسم می‌کرد و بلبل روح من با عطر گل او آشنا شد.
هوش مصنوعی: هر کسی که بتواند این معما را حل کند، باید بداند که طغرل، که به معنای مرغی بزرگ و نماد قدرت است، در بیابانی به همراه من آمده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد
آنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد
سینه تنگم دل خون گشته را در حبس داشت
زخم پیکانت ز بهر جستن او راه شد
در زنخدانت دلم از قید نام و ننگ رست
[...]
تا ز درس عاشقی دل نکته آگاه شد
سینه هم بیکینه گشت و مخزن الله شد
در خرابات مغان هرکس که او با ما نشست
خوش طلسم لاشکست و گنج الا الله شد
از تمنای طواف کعبه صاحب دلان
[...]
ماه سیم‌اندام من هرچند عالی‌جاه شد
پیکرم سیماب، کارم آه، رنگم کاه شد
حسن او از عشق من بالید سر بالا کشید
دستم از شاخ وصالش سر به سر کوتاه شد
یاد آن رخسار گلگون می‌برد حالت ز من
[...]
دست بانو گرچه از دامان شه کوتاه شد
لیک بر گردون بلند از دست آن گمراه شد
از پس او پور اوکمبیز شاهنشاه شد
سرزمین مصر او را فتح بر دلخواه شد
بعد مرگش مملکت آشفته و گمراه شد
نیز اسمردیس غاصب بر گزافه شاه شد
زان میان دارای بن گشتاسب زیب‌گاه شد
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.