لقمه‌ای از زهر زده در دهن

مرگ فشردش همه در زیر غن

عمر چگونه جهد از دست خلق

باد چگونه جهد از بادخَن

سروبنان کنده و گلشن خراب

لاله ستان خشک و شکسته چمن

بسته کف دست و کف پای شوغ

[...]

دی به سلام آمد نزدیک من

ماه من آن لعبت سیمین ذقن

بازنخی چون سمن و با تنی

چون گل سوری به یکی پیرهن

تازان چون کبک دری برکمر

[...]

ای ملک شیردل پیل تن

صفدر لشکرشکن تیغ زن

خسرو مسعود سعود فلک

بر سر تاج تو شده انجمن

دولت در خدمت و در مدح تو

[...]

وجهک لی من کل وجه حسن

لو لم تکن عینک عین الفتن

ماه نتابد چو رخت بر فلک

سرو نروید چو قدت در چمن

قرب منی سهرا مدنفا

[...]

نیک برنج اندرم از خویشتن

گم شده تدبیر و خطا کرده ظن

ای به جمال تو جهان لاف‌زن

خلق همه بنده تو خاصه من

رهبر صد عارضه آسمان

زلف تو بر عارض همچون سمن

پیرهن از بهر چه پوشی که هست

[...]

غمزه تو سبزه آهوی جان

طره تو تله روبان تن

فاتحهٔ فکرت و ختم سخن

نام خدایست بر او ختم کن

نقطهٔ روشن‌تر پرگارِ «‌کن‌»

نکتهٔ پرگارترین سخن

خوان ترا این دو نواله سخن

دست نکرده‌ست بر او دست‌کن

کز سخن تازه و زر کهن

گوی چه به گفت سخن به سخن

هرچه وجود است ز نو تا کهن

فتنه شود بر منِ جادوسخن

گفت فرود آی و ز خود دم مزن

ورنه فرود آرمت از خویشتن

صبح که شد یوسف زرین رسن

چاه‌کَنان در زنخ یاسمن

قالب این خشت در آتش فکن

خشتْ تو از قالب دیگر بزن

پادشهی بود رعیت‌شکن

وز سر حُجت شده حَجاج‌فن

سنگ شنیدم که چو گردد کهن

لعل شود مختلف است این سخن

که‌ای مه نو برج‌ِ کهن را بکن

و ای گُلِ نو شاخِ کهن را بزن

سر نکشد شاخ نو از سرو بن

تا نزنی گردن شاخ کهن