بایران سزاوار کیخسروست

که او در جهان شهریار نوست

گر از دشمنت بد رسد گر ز دوست

بد و نیک را داد دادن نکوست

جهاندار با دانش و نیک‌خوست

ولیکن مرا چهر زال آرزوست

گزین بزرگان کیخسروست

سر نامداران هر پهلوست

که پشت همه شهر توران بدوست

چو روی تو بیند بدردش پوست

بر این زین همانا که کوهست و روست

بر او بر ندرد جز از شیر پوست

مرا آرزو جنگ کیخسروست

که او در جهان شهریار نوست

گر ایدر مرا هوش بر دست اوست

نه دشمن ز من باز دارد نه دوست

چنین زندگانی همی مرگ اوست

شگفت آن که بر تن ندردش پوست

بر آنم که از بخت کیخسروست

و گر بر سرم روزگاری نوست

سخنهات چون گلستان نوست

ترا هوش بر دست کیخسروست

هم اندر زمان آنک فریاد ازوست

پر از کاه بینند آگنده پوست

دل هرکسی بندهٔ آرزوست

وزو هر یکی را دگرگونه خوست

کسی را ندرد به گفتار پوست

بود بر دل انجمن نیز دوست

چنین داد پاسخ که راه از دو سوست

گذشتن تو را تا کدام آرزوست

دلی کو ندارد تن شاه دوست

نباید که باشد ورا مغز و پوست

بترسد ز کار فریبنده دوست

که با مغز جان خواهد و خون و پوست

چنین داد پاسخ که از مرد دوست

جوانمردی و داد دادن نکوست

بدو گفت کسری کرا بیش دوست

که با او یکی بود از مغز و پوست

برادر نخوانم تو را من نه دوست

نه مغز تو از دودهٔ ما نه پوست