عمر دادی به مکر و شهوت و زور

چه تو مردم چه دیو و دد چه ستور

ورچه اینجا امیری از زر و زور

با تکبّر ز خاک خیزی مور

کی شود بهر پارسی مهجور

تاج منّا ز فرق سلمان دور

آن شنیدی که بود مردی کور

آدمی صورت و به فعل ستور

هر زمان گفتی ای خدای غفور

هستم اندر عنا و غم رنجور

خلق را زین جهان پر شر و شور

چار دیوار گور بهتر گور

مثلت هست در سرای غرور

مثل یخ‌فروش نیشابور

تا بگوید به غافل و کر و کور

به که دادم ز که استدم زر و زور

زانکه اندر سرای سور و صوَر

از پی خواندن سرور سوَر

مرد را عقل به بود دستور

ورنه ماند چو ابلهان مغرور

بود مردی مُعیل بس رنجور

شده از عمر و عیش خویش نفور

زین هوسها چرا نگردی دور

چند دارد جهان ترا مغرور

نه بدینجات زر نه آنجا زور

نز پی گلشنی نه از پی گور

با حریف دغا مباز ای کور

نبری زو نه از مجاهز عور

ناگرفته به رشوت از دین نور

رایگان دیو را شده مزدور

کی بایستد مگر دَمی به غرور

از خدای و ز خلق یکسر دور

چون از این گَنده پیر گشتی دور

دست پیمان بدادی از پی حور

تا بُوَد دنیی‌ات نباشد حور

از معانی بدانکه دوری دور

کی شود مایهٔ نشاط و سرور

هم در انگور شیرهٔ انگور

چنبر چرخ و اختر شر و شور

این چو حرّاقه دان و آن چو بلور