بدو گفت کای مرد چیره‌سخن

به گفتار مشتاب و تندی مکن

ز درگه دو دانا پدیدار کن

زبان‌آور و کامران بر سخن

بدو گفت شنگل که تندی مکن

که با تو هنوزست ما را سخن

بدو هرکسی گفت شاها مکن

ز مردی همی بگذرد این سخن

به تنها تن خویش بی‌انجمن

نه دستور بد پیش و نه رای زن

جز آن بد که گفتی سراسر سخن

بزرگی نو را نخواهم کهن

به تنها بگویم ترا یک سخن

نباید که داند کس از انجمن

بدو گفت بهرام پس چاره کن

وزین راز مگشای بر کس سخن

بگویید گستاخ با من سخن

مگر نو کنم آرزوی کهن

فرستاده را گفت چندین سخن

نگوید جهاندیده مرد کهن

برو خوار بود آنچ گفتم سخن

هم اندیشهٔ روزگار کهن

چو بشنید مهتر ز موبد سخن

بنو تاخت و بیزار شد از کهن

چنینست رسم سرای کهن

سرش هیچ پیدا نبینی ز بن

به کسری سپردند یکسر سخن

خردمند و دانندگان کهن

که با این سران هرچه خواهی بکن

از این پس ز مزدک مگردان سخن

چنین گفت پرسنده را سروبن

که شادان بدم تا نبودم کهن

بزرگان گیتی شدند انجمن

چو بنشست سالار با رای‌زن

همه پادشاهان شدند انجمن

زمین را ببخشید و برزد رسن

بنا کشته اندر نبودی سخن

پراگنده شد رسمهای کهن

اگر می گساریم با انجمن

گر آهسته باشیم با رای‌زن