فرستمت چندان گهرها ز گنج

کزان پس نبینی تو از گنج رنج

که چندان بزرگی و شاهی و گنج

نبد در زمانه کس از من به رنج

بیابند چیزی که خواهد ز گنج

ازان پس نبیند کسی درد و رنج

برو ریخت دینار چندان ز گنج

که شد ماه را راه رفتن به رنج

چنین است رسم سرای سپنج

بخواهد که مانی بدو در به رنج

که بر شهر فریان چه آمد ز رنج

نماند افسر و تخت و لشکر نه گنج

چنین گفت کاندر سرای سپنج

سزد گر نباشیم چندین به رنج

همی رنج ما جوید از بهر گنج

همه گنج گیتی نیرزد به رنج

چنو بگذرد زین سرای سپنج

ازو بازماند زر و تاج و گنج

درم داد سالار چندی ز گنج

بیاورد با خویشتن گاو پنج

بدو مرغ گفت ای دلارای رنج

چه جویی همی زین سرای سپنج

چنین داد پاسخ که از ماست گنج

ز شهر شما یارمندی و رنج

ز چیزی که یابی فرستی به گنج

چو خواهی که از ما نیایدت رنج

سرافراز فغفور بگشاد گنج

ز بخشش نیامد به دلش ایچ رنج

به دست آمدش پیل هشتاد و پنج

همان تاج زرین و شمشیر و گنج

زبرجد یکی جام بودش به گنج

همان در ناسفته هفتاد و پنج

گذشتند بر کوه خارا به رنج

وزو خیره شد مرد باریک سنج

نمانی همی در سرای سپنج

چه یازی به تخت و چه نازی به گنج

دگر گفت کسودی از درد و رنج

هم از جستن پادشاهی و گنج

دگر گفت کاندر سرای سپنج

چرا داشتی خویشتن را به رنج