هفتمین وادی فقرست و فنا

بعد ازین روی روش نبود ترا

پیر گفتا من بدیدم کانبیا

مبتلا بودند دایم در بلا

بعد ازین وادی فقرست و فنا

کی بود اینجا سخن گفتن روا

هرک او رفت از میان اینک فنا

چون فنا گشت از فنا اینک بقا

چون شنیدی بانگ چاوش آن گدا

سر بگشتیش و در افتادی ز پا

در زمان رفتند خیل پادشا

حلقه‌ای کردند گرد آن گدا

زانک اسرار البقا بعد الفنا

آن شناسد کو بود آنرا سزا

تا نگردی محو خواری فنا

کی رسد اثبات از عز بقا

آن غلامانرا بخواند آن پادشا

گفت با آن سگ چه کردید از جفا

طلب گارش حقیقت جمله اشیا

ز ناپیدائی او جمله پیدا

ز حکمش باد سرگردان بهر جا

گهی در تحت و گاه اندر ثریّا

همه پیغمبران زو کرده پیدا

نموده علم او بر جمله دانا

گهی از سنگ نخلی کرد پیدا

که آن در حال بار آورد خرما

دگر عیسی چو دیدش ذات والا

مر او را کرد اندر فقر یکتا

ازین حجّت شود بر عقل پیدا

که او کل سخن آمد ز اسما

ندانم آن چه آئینه‌ست زیبا

که در وی نقش آفاقست پیدا

وزان قسمی که ماند آنجایگه باز

بهشت افتاد شان بر راست آنجا

مشو چون قطره زین غم بی سر و پا

که اولیتر بوَد قطره بدریا

ببابل آمدش قولنج پیدا

ز درد آن فرود آمد به صحرا

بر آن کرسی نشست آن تازه برنا

ستاد آنجایگه آن پیر برپا