که جهان شد ز فعلشان ویران

خلق را زین بدان به جان برهان

اغبر تیره چارمین ارکان

پس نبات و معادن و حیوان

خوشهٔ خاک و کفّهٔ میزان

عقرب مائی و زنار کمان

برّه و شیر ناریست و کمان

گاو و خوشه و بز ز خاک گران

خواهران و برادران پس از آن

پس پدر تا بداریش چون جان

نیست الّا به قدرت یزدان

نیک و بد در طبایع و ارکان

هست فرقی ز کار این تا آن

همچنین کار آدمی می‌دان

عقل را در شرابخانهٔ جان

در ره حکمت و بیان و بنان

لیکن از روی حکمت لقمان

رقم لقمه ماند بر انبان

بنگر ایوان این کتاب به جان

زانکه از راه دیده این نتوان

صحن جنّت ورا شده میدان

هم جنّت ز نعمت الوان

مطلبش سخت چون گهر در کان

مأخذش سهل چون هوا در جان

کس نگفت این چنین سخن به جهان

ور کسی گفت گو بیار و بخوان

صورتی کاندرو نباشد جان

کی شود سوی او ملک مهمان

همچو آبست این سخن به جهان

پاک و روشن روان‌فزا و روان

تن ز نقشش همی بیابد جان

جان ز مغزش همی ببندد کان

چون به غایت رسد سخن به جهان

زود آید در آن سخن نقصان

تو بد و نیک دیده‌ای به جهان

خیر و شرّ و کفر با ایمان

موی و دل شد چو شیر و چون قطران

زین دو مرغ سیه سپید زمان

لیکن اکنون شدست دل قطران

موی بستد سپیدی از دندان