باز جان و تن ز نقصان و کمال

هست دایم در ترقی و زوال

چه غلامی، آنک داد او از جمال

مهر و مه راهم محاق و هم زوال

دیده‌ام صاحب جمالی از کمال

هیچ کس می‌نبودش در هیچ حال

نیست مردم را نصیبی جز خیال

می نداند هیچ کس تا چیست حال

وصف شست زلف آن یوسف جمال

هیچ نتوان گفت در پنجاه سال

رفت آن شه زادهٔ یوسف جمال

تا نشیند با گدایی در وصال

پاک دینی کرد از نوری سؤال

گفت ره چون خیزد از ما تا وصال

چون نخواهد بود از شمعت وصال

جان مده بر جهل، تا کی زین محال

رقعهٔ آن قوم از راه مثال

می‌شود معلوم این شوریده حال

چون ندانستند هیچ از هیچ حال

بی زفان کردند از آن حضرت سؤال

مشک خالش نقطهٔ جیم جمال

ماضی و مستقبل از وی کرده حال

سایه از خورشید می‌جوید وصال

می‌نیابد، اینت سودا و محال

پیر کرد آن قوم را حالی سؤال

گفت چیست این نقد برگویید حال

آن عزیزی گفت فردا ذوالجلال

گر کند در دشت حشر از من سؤال

چون سلیمان کرد با چندان کمال

پیش موری لنگ از عجز آن سؤال

مگر او درد دندان داشت ده سال

پیمبر را نکرد آگه ازان حال

لَنَقْلُ الصخر من قلل الجبال

اَحَبُّ اِلیَّ مِن مِنَنِ الرجالِ

مگر ترسید آن مرد بد افعال

که بر گوید برادر را زن آن حال

بدیشان گفت اگر من بدهم این مال

فروشندش بمن، گفتند در حال

همه خاکستری گشتند در حال

ولیکن ماند باقی جمله را مال