هوا شد ز گرد سپاه آبنوس

ز نالیدن بوق وآوای کوس

ز میدان چو برخاست آواز کوس

جهاندیدگان خواستند آبنوس

فرستادگان خاک دادند بوس

چنانچون بود مردم چابلوس

به جنگ‌آوران گفت چون زخم کوس

برآید بهنگام بانگ خروس

هم آنگاه برخاست آواز کوس

رخ خونیان گشت چون سندروس

چهل مهد دیگر بد از آبنوس

ز گوهر درفشان چو چشم خروس

ز درگاه برخاست آوای کوس

هواشد زگرد سپاه آبنوس

چنان دان که هرکس که دارد فسوس

همو یابد از چرخ گردنده کوس

برآمد ز درگاه بهرام کوس

رخ خورشد از گرد چون آبنوس

دگر گنج خضرا و گنج عروس

کجا داشتیم از پی روز بوس

یکی نامه بنوشت دیگر بطوس

پر از خون دل و روی چون سندروس

پس اکنون ز بهر کنارنگ طوس

بدین سو کشیدیم پیلان و کوس

وزان جایگه برکشیدند کوس

ز بُست و نشاپور شد تا به طوس

به من برکند شاه چینی فسوس

مرا بی‌منش خواند و چاپلوس

شب تیره هنگام بانگ خروس

از آن مرز برخاست آواز کوس

چه بندی دل اندر سرای فسوس

که هزمان به گوش آید آواز کوس

بیارند با زنده پیلان و کوس

کنند آسمان را به رنگ آبنوس

پدید آمد آن پردهٔ آبنوس

بر آسود گیتی ز آواز کوس

زمهتر نه خوبست کردن فسوس

مرا هم سپه بود و هم پیل وکوس

که تاج کیان بود و فرزند طوس

خداوند شمشیر و گوپال و کوس