دو دست از پس پشت بسته چو سنگ

دهن خشک و رفته ز رخساره رنگ

بروبر نهادند زین خدنگ

گرفته بدل گیو کین پلنگ

نشاید جز از رستم تیز چنگ

که از ژرف دریا برآرد نهنگ

که من با سواران ایران بجنگ

سوی شهر توران شوم بی‌درنگ

همی گفت رویم نبینی برنگ

ز خون مژه پشت پایم بلنگ

ترا داد گردون بمردی پلنگ

بدریا ز بیمت خروشان نهنگ

همه رخ چو دیبای رومی برنگ

فروزنده عود و خروشنده چنگ

تو نشنیدی آن داستان پلنگ

بدان ژرف دریا که زد با نهنگ

بگویش که ما را بسان پلنگ

بسود از پی تو کمرگاه و چنگ

زمین را بدرانم اکنون بچنگ

بپروین براندازم آسوده سنگ

بر اسبان نهادند زین خدنگ

همه جنگ را تیز کردند چنگ

بسودند بسیار بر سنگ چنگ

شده مانده گردان و آسوده سنگ

گرانمایه اسبان و زین پلنگ

نشانده گهر در جناغ خدنگ

برفتند یکسر سواران جنگ

همه رزم را تیز کردند چنگ

همی رزم جستی بسان پلنگ

مرا دست بسته بکردار سنگ

چو در جنگ لشکر شود تیزچنگ

همی پشت بینم ترا سوی جنگ

برآشفت پس شه بسان پلنگ

ازان پس بفرمودشان ساز جنگ

غمی گشت و پوشید خفتان جنگ

سپه را بفرمود کردن درنگ

بقلب اندرون بیژن تیزچنگ

همی بزمگاه آمدش جای جنگ

بیک دست بربسته شیر و پلنگ

بزنجیر دیگر سواران جنگ