چو فردا برآید ز کوه آفتاب

کنم زین حصار تو دریای آب

بیامد شب تیره هنگام خواب

همی راند لشکر بکردار آب

همه دل پر از خون و دیده پرآب

گریزان ز ترکان افراسیاب

چنان دید روشن روانش بخواب

که رخشنده شمعی برآمد ز آب

بایران و توران و بر خشک و آب

نبینند جز کام افراسیاب

ندارند سر کم ز افراسیاب

که با تخت و گنج‌اند و با جاه و آب

فرستم بنزدیک افراسیاب

نه آرام جویم بدین بر نه خواب

هرانکس که هستند با جاه و آب

فرستیم نزدیک افراسیاب

سپه را بکردار دریای آب

که از کوه سیل اندر آید شتاب

یکی تیرِ الماس، پیکان چو آب

نهاده بَر او چار پرّ عقاب

بسا رزمگاها که افراسیاب

ازو گشت پیچان و دیده پرآب

و دیگر که فردا ز افراسیاب

سپاس اندر آرام جوییم و خواب

همی دود آتش برآمد ز آب

نبیند چنین رزم جنگی بخواب

کسی کو دل و مغز افراسیاب

تبه کرد و خون راند بر سان آب

هیونی فرستم بافراسیاب

بگویم سرش را برآرم ز خواب

همی گفت هر کس که افراسیاب

ازین پس بزرگی نبیند بخواب

اگر کین همی جوید افراسیاب

نه آرام باید که یابد نه خواب

ابر دست کیخسرو افراسیاب

شود کشته این دیده‌ام من بخواب

که من دیده دارم همیشه پر آب

ز گفتار و کردار افراسیاب

هم از مادرش دخت افراسیاب

که مهر تو بیند همیشه بخواب