شب و مهتاب خیال‌انگیزی است

شده‌ام پادشاه شهر خیال

می‌نهم بر سر هفت اختر پای

می‌برم دست در آغوش هلال

[...]

آتشی کو که به یکباره بسوزد من و دل

تا شوم فارغ از این سوختن هر دم خویش

شکر لله که ندیده است چنین داغ کسی

می‌کنم جهد که هم با تو بگویم غم خویش

[...]

حیف است با جوانیِ کوته چو شام وصل

بار دگر وفای تو را امتحان کنم

با بی‌وفاتر از تو کسی گر شوم دچار

بهتر که باز یاد تو نامهربان کنم

[...]

باد خم کرده گلبوته‌ها را

بر سر سبزه‌های لب جو

گشته آشفته رخسار استخر

همچو روی نکویان بدخو

[...]

چند ای جان، غم هم‌صحبتی بی‌خردان

ای نکوروی بیا و برهانم ز بدان

به پریزادهٔ خود کاش دگربار رسم

دست وی گیرم و بگریزم از این دیو و ددان

[...]

نه ترکم کن نه با کس واگذارم

که از تو طاقت دوری ندارم

کبوتر جان تو جفتم شو غمی نیست

که با تو عمر در چاهی سرآرم

[...]

شب آمد شب که گرد غم بپاشد

ز بال مرغ شب ماتم بپاشد

اگر با بیدلان همواره این است

الهی آسمان از هم بپاشد

[...]

آخرین قطره‌های اشکم دوش

در دل گرم شب به یادت ریخت

اولین بود و آخرین زیرا

عهد و پیوند ما شکست و گریخت

[...]

آن روز فارغ گشتم از رنج

سیلی روان شد حاصل برد

با قطرهای کوچک اشک

عشق بزرگت از دلم برد

[...]

من ندانم چه بودم و چه شدم

کورهٔ امتحان بیدادم

ذره بودم به مهر پیوستم

مهر گشتم به خاک افتادم

[...]

بنگر که میان تودهٔ ابر

آن گوشهٔ آسمان چه زیبا است

یک گوشه اگرچه ز آسمان است

از دیدهٔ شعر آسمان‌ها است

[...]

پس از نه سال دوری نازنینی

دوباره یاد کرد از دردمندان

پشیمان گشت از آزار عاشق

فرود آمد ز تخت خودپسندان

[...]

گفتم چه شد که چرخ به من سازگار شد؟

وین کور و کر چه شد که مرا غمگسار شد؟

یا بخت من چه شد که برآمد ز خواب مرگ؟

امروز باز راز نهفت آشکار شد

[...]

قطع کردند برق ما را باز

که خدا قطع عیششان مکناد

گرچه تاریک گشته کلبهٔ ما

خانهٔ برقیان فروزان باد

[...]

سحر بارید ابر و باغ تر شد

دلم آشفته بود آشفته‌تر شد

زدم بوسی به گل صد ناله برخاست

ندانم از کجا بلبل خبر شد

[...]

تو آن خورشید پاییزی نگارا

که زیبا و غم‌انگیزی نگارا

گلی، اما گل گلزار حرمان

که عطر غم به جان ریزی نگارا

[...]