تا دیده کودکی گشودم از خواب

دردا به هزار امید با پای شباب

هر در که زدم نداشت جز رنگ و فریب

هر سو که شدم نبود جز نقش سراب

در مدرسه غیر نحو، یا صرف نبود

[...]

دوست دارم من این آسمان را

زانکه خشمش به خشم تو ماند

این کبود ستمگر چه زیباست

رنگ و کارش بچشم تو ماند

عاشقم من بدیدار دریا

[...]

چون سرآمد زمان جوانی

ای بسا آرزوها که مردند

لاله رویان بنا مهربانی

مهر دیرینه از دل ستردند

شد جوانی، وزان شور مستی

[...]

شاید ز بیوفائی دورانم

بس خون رود ز دیده بدامانم

پتک غم ای طبیعت آهنگر!

چند بسر زنی، که نه سندانم

خیل غمم چنین بسر آوردی

[...]

کاش یاد آرد شبی را آن پری

کز کفش خوردم شراب لعل فام

شیشه شیشه باده بود اندر کنار

تا سحر نوشید با من جام جام

اندک اندک زان شراب لعلگون

[...]

یاد آن دوران که حالی داشتم

دیده هر شب بر جمالی داشتم

با پریرویان نغز سیم ساق

گه فراق و گه وصالی داشتم

دست بر دامان ماهی میزدم

[...]

از بخت نامساعد و از جور روزگار

روزی هزار بار بنالم به پیش یار

تنها ز دست دوست ندارم شکایتی

دارم هزار شکوه از این چرخ کجمدار

این است رسم چرخ ستمگر که میزند

[...]

بازگشتی نزد فرمانده تو مقهور ای سبیل

زان سبب از مسند لب میشوی دور ای سبیل

با دلی پر خون فرو ریزم ترا از پشت لب

کرده فرمانده مرا امروز مأمور ای سبیل

من بر این سودا نیم راضی، ولی خود آگهی

[...]

چاره کار من بریدن ازوست

کاینچنین عشق با چو او نه نکوست

چند دلبر جفا کند، من صبر

آخر این دل مگر ز آهن و روست

آنکه رویش بود چو قرص قمر

[...]

ای پری چشم اشکبارم دوش

حسرت چشم ناز دار تو داشت

گرچه خود در میان دل بودی

دل زار من انتظار تو داشت

تو نرفتی مگر که باز آئی؟

[...]