عشق ساغر داده شوق تشنه دیدار مرا
خواب آسایش نبیند چشم بیدار مرا
هر نفس از ساغر اشکم بهاری تر دماغ
خوی او برخود شگون دانسته آزار مرا
بی محبت سازی از مطرب جدا افتاده ام
ناله ای هردم پریشان می کند تار مرا
هرکف خاکسترم رنگ بهار دیگر است
بوی گل آتش به دامن می زند خار مرا
چون شرر در پرنیان شعله خوابم می برد
دیده گلشن ندارد بخت بیدار مرا
حاصلم را باغبان پیش از دمیدن دیده بود
سبزکرد از سایه مژگان غم خار مرا
از گره خالی مبادا رشته کارم اسیر
تا دگر از سبحه نشناسند زنار مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل حالِ عاشقی بیخواب و سوخته را وصف میکند که عشق او را سرمست و بیقرار کرده و معشوق آزار او را فال نیک میداند. شاعر با تصویرهای سبک هندی، چون ساز جدا از مطرب، خاکستری که بهار میآورد و شرارهای که در شعله میخوابد، رنج خود را مایهٔ زایش و زیبایی نشان میدهد. در پایان آرزو میکند که رشتهٔ کارش همیشه گرهدار بماند تا زنارِ عاشقیاش با تسبیحِ زاهدانه یکی گرفته نشود.
هوش مصنوعی: عشق به شوقِ تشنهٔ دیدارِ من جام داده و آن را سرمست کرده است؛ از این رو چشمِ بیدارِ من هرگز خوابِ آسودگی نمیبیند.
هوش مصنوعی: هر لحظه از جامِ اشکم دماغِ بهار تازهتر و سرخوشتر میشود. خوی معشوق آزار دادنِ مرا برای خود فالِ نیک و مایهٔ خیر دانسته است.
هوش مصنوعی: من سازی بیمحبتم که از نوازندهاش جدا افتاده است؛ برای همین هر دم نالهای تارهای وجودم را آشفته و پریشان میکند.
هوش مصنوعی: هر مشت خاکسترِ من رنگِ بهاری دیگر دارد. بوی گل بر خارِ وجودم آتش میزند؛ یعنی شوقِ زیبایی مرا میسوزاند و از سوختنم بهار تازهای پدید میآید.
هوش مصنوعی: مانند شرارهای که در پارچهٔ حریرِ شعله آرام میگیرد، من در میان آتش به خواب میروم. بختِ بیدارِ من چشمِ دیدنِ گلشن و آسایش را ندارد.
هوش مصنوعی: باغبان حاصلِ مرا پیش از آنکه بروید دیده و شناخته بود؛ او خارِ غمِ مرا با سایهٔ مژگان سبز و بارور کرد. یعنی اندوهِ من از نگاه و مژگانِ یار پرورش یافته است.
هوش مصنوعی: اسیر به خود میگوید: کاش رشتهٔ کارم هرگز از گره خالی نشود، تا دیگر کسی زنارِ مرا با تسبیح اشتباه نگیرد. گرههای گرفتاری در عشق نشانهٔ کفرِ عاشقانهٔ اوست و او نمیخواهد این رشته به تسبیحِ زاهدانه شبیه شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای فلک خوش کن به مرگ من دل یار مرا
دلگران از هستیم مپسند دلدار مرا
ای اجل چون گشتهام بار دل آن نازنین
جان ز من بستان و بردار از دلش بار مرا
ای زمانه این زمان کز من دلش دارد غبار
[...]
نیست تاب درد غربت جان افگار مرا
با قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
دارد از تار نفس زنار، نفس کافرم
تا دم آخر گسستن نیست زنار مرا
دست می شوید ز کار گل به آب زندگی
[...]
بیتپش آرام کی باشد دل زار مرا
ذوق جستن زنده دارد نبض بیمار مرا
من کجا و اینقدر تاب تزلزلهای عشق
عطسة گل میکند اشفته دستار مرا
شکوة نازکدلان از برگ گل نازکترست
[...]
شاد کن از وصل یارب جان افگار مرا
صحت کامل عنایت ساز بیمار مرا
چون کمان روزی که پشت من ز پیری خم شود
حلقه گوش جوانان ساز گفتار مرا
چشم زارم را مطیع نفس بی پروا مکن
[...]
بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا
آن گل خودرو چه رنگین کرد گلزار مرا
در بهاران بسکه لبریز طراوت شد چمن
نکهت گل موج سیلاب ست دیوار مرا
گشته هر برگ گلی بر آتش دل دامنی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.