ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی
ما قصه خود با تو بگفتیم، تو دانی
دل مینگرد سوی تو، جان میرود از دست
داریم از اینروی بسی دل نگرانی
ای شمع، که ما را به سخن شیفته کردی
پروانه خود را مکش از چرب زبانی
ما حال دل از گریه بجایی نرساندیم
ای ناله، تو شاید که بجایی برسانی
عمری است که با عارض تو شمع بدعویست
وقتست که او را پی کاری بنشانی
چون غنچه، ز خوناب درون لب نگشادیم
افسوس که بر باد شد ایام جوانی
چون دفتر گل، سر بسر از گفته شاهی
هر جا ورقی باز کنی، خون بچکانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با معشوقی بیخبر از سوز دلش سخن میگوید و پس از بازگفتن قصهٔ خود، داوری را به او وامیگذارد. او معشوق را شمعی میداند که پروانهٔ عاشق را با زبانآوری میسوزاند، و چون گریه سودی نداشته، به ناله امید میبندد. در پایان بر جوانی ازدسترفته در خاموشی و غم افسوس میخورد و شعر خود را دفتری خونین چون برگهای گل سرخ میخواند.
هوش مصنوعی: ای کسی که از سوز دل و داغ پنهان ما خبر نداری، ما ماجرای خود را برایت گفتیم؛ اکنون اختیار با توست و خود دانی.
هوش مصنوعی: دل به سوی تو مینگرد و جان از دست میرود؛ از همین رو بسیار دلنگرانیم. «دلنگرانی» هم به معنای نگریستن دل به سوی معشوق است و هم به معنای اضطراب.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ شمعمانند که ما را شیفتهٔ سخنت کردی، پروانهٔ عاشق خود را با زبانبازی و شیرینزبانی نکش. «چربزبانی» به شعلهٔ شمع که از چربی و موم میسوزد نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: ما با گریه نتوانستیم حال دل را به جایی برسانیم و نتیجهای بگیریم؛ ای ناله، شاید تو بتوانی آن را به جایی (به گوش معشوق) برسانی.
هوش مصنوعی: عمری است که شمع ادعای برابری با چهرهٔ تابان تو را دارد؛ وقت آن است که او را سر جایش بنشانی و ادعایش را باطل کنی. «نشاندن شمع» به معنای خاموش کردن آن نیز هست.
هوش مصنوعی: مانند غنچه که از خونابهٔ درونش لب باز نمیکند، ما نیز از غم درونی لب به سخن و خنده نگشودیم؛ افسوس که روزگار جوانی بر باد رفت.
هوش مصنوعی: سرودههای شاهی سراسر مانند دفتر گل سرخ است؛ هر جا که برگی از آن را بگشایی، خون از آن میچکد؛ یعنی شعرش از درد و غم دل لبریز است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست
گوید نتوان کرد ز یک نقطه دهانی
گویم ز تن خویش میانت کنم ای ماه
گوید نتوان ساخت ز یک موی میانی
ای دوست به صدگونه بگردی به زمانی
گه خوش سخنی گیری و گه تلخ زبانی
چون ناز کنی ناز ترا نیست قیاسی
چون خشم کنی خشم ترا نیست کرانی
مانند میان تو و همچون دهن تو
[...]
روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانی
ما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
زلف تو شکنج است و تو بازش چه شکنجی
جعد تو فشانده است تو بازش چه فشانی
گاه این ز بر سیم کند غالیه سائی
[...]
در کف دو زبانیست مرا بسته دهانی
گوید چو فصیحان صفت بیت زمانی
آن کودک عمری که بود کوژ چو پیری
و آواز برآورده چو آواز جوانی
ترکیب بدیعش ز جماد و حیوانست
[...]
ای ترک زبهر تو دلی دارم و جانی
ور هر دو بخواهی به تو بخشم به زمانی
با چون تو بتی زشت بود گر چو منی را
تیمار دلی باشد و اندیشهٔ جانی
از کوچکی ای بت که دهان داری گفتم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.