به سر کوی تو با حال تباه آمدهایم
ز پی دعوی عشق تو گواه آمدهایم
همچو سیاره به دنباله ماه آمدهایم
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمدهایم
قلم صنع چه سرمشق جمال تو نوشت
سکه زد صیرفی حسن تو در دیر و کنشت
به سوی دیدن باغ رخت ای جور سرشت
سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
به طلبکاری آن مهر گیاه آمدهایم
هوس گندم خال لبت ای عیسی دم
رونق منزل ما را به جنان زد برهم
بار کردیم سوی ملک جهان با آدم
رهرو منزل عشقیم وز سر حد عدم
تا باقلیم وجود این همه راه آمدهایم
ای قدت فتنه دل خنده تو رهزن دین
سرو گلزار وفا ماه ختا غیرت چین
پرده شرم ز رخسار بر انداز و ببین
با چنین گنج که شد خازن و روحالامین
به گدایی به در خانه شاه آمدهایم
بیجهت نیست که ابروی کجت از چپ و راست
چو مه نو بر اهل نظر انگشت نماست
حل این مسئله از مصحف رویت پیداست
لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست
که در این بحر کرم عرق گناه آمدهایم
خلق از عاقل ودیوانه و مست و هشیار
به کمانخانه ابروی تو گردید دچار
تا شوند از نظر مرحمتت برخوردار
آبرو میرود ای ابر خطاپوش بیار
که به دیوان عمل نامه سیاه آمدهایم
زاهدا دعوی ز هدار کنی از بهر خدا
بده از صیقل اخلاق دل خویش صفا
تا چو (صامت) نشوی شیفته روی و ریا
حافظ این خرفه پشمینه بینداز که ما
از پی قافله با آتش و آه آمدهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر تضمینی از غزل معروف حافظ با ردیف «آمدهایم» است که صامت هر بند را با مصراعهای حافظ به پایان میبرد. عاشق با حال تباه و نامهٔ عمل سیاه به درگاه معشوق پناه میآورد، زیبایی او را میستاید، داستان رانده شدن آدم از بهشت به سبب گندم را به خال لب یار پیوند میدهد و از دریای کرم او بخشش گناه میطلبد. در بند پایانی زاهد ریاکار را به صفای دل و دور انداختن خرقهٔ ظاهری فرامیخواند.
هوش مصنوعی: با حالی پریشان و تباه به کوی تو آمدهایم و برای اثبات ادعای عشقمان به تو، گواه (حال زار خود) را همراه آوردهایم.
هوش مصنوعی: مانند ستارهای که در پی ماه میرود، به دنبال تو آمدهایم و به این درگاه برای جاه و شکوه نیامدهایم.
هوش مصنوعی: بلکه از گزند حوادث روزگار به اینجا پناه آوردهایم. (مصراع از غزل حافظ تضمین شده است.)
هوش مصنوعی: قلم آفرینش چه سرمشق زیباییای از جمال تو نوشت، و صراف زیبایی سکهٔ حسن تو را در بتخانه و کنیسه، یعنی در همهجا، رایج کرد.
هوش مصنوعی: ای معشوق ستمگر، برای تماشای باغ چهرهات آمدیم و موی تازهرسته و سبز رخسارت را دیدیم و از باغ بهشت،
هوش مصنوعی: در جستوجوی آن مهرگیاه (گیاه محبتآور) آمدهایم.
هوش مصنوعی: ای که دمت چون عیسی جانبخش است، هوس دانهٔ خال لبت که چون گندم است، آسایش ما را در بهشت برهم زد؛ اشاره به خوردن گندم و رانده شدن آدم از بهشت.
هوش مصنوعی: به همراه آدم بار سفر به سوی این جهان بستیم؛ ما رهرو راه عشقیم و از مرز نیستی،
هوش مصنوعی: این همه راه را تا سرزمین هستی پیمودهایم.
هوش مصنوعی: ای که قامتت مایهٔ آشوب دل و خندهات راهزن دین است، ای سرو باغ وفا و ماه زیبای ختا که زیباییات رشک خوبرویان چین است.
هوش مصنوعی: پردهٔ شرم را از چهره کنار بزن و ببین که با وجود چنین گنجی که جبرئیل نگهبان آن است،
هوش مصنوعی: به گدایی بر درِ خانهٔ پادشاه آمدهایم.
هوش مصنوعی: بیسبب نیست که ابروی کمانیات همچون ماه نو از هر سو مورد اشاره و توجه اهل نظر است.
هوش مصنوعی: راز این مسئله از چهرهٔ تو که چون قرآن است آشکار است؛ ای کشتی توفیق، لنگر بردباری و گذشت تو کجاست؟
هوش مصنوعی: زیرا ما در این دریای بخشش تو، غرق در گناه آمدهایم.
هوش مصنوعی: همهٔ مردم، از عاقل و دیوانه تا مست و هشیار، گرفتار کمان ابروی تو شدهاند،
هوش مصنوعی: تا از نگاه مهربان تو بهرهمند شوند؛ ای ابری که خطاها را میپوشانی، ببار که آبروی ما میرود،
هوش مصنوعی: چون با نامهٔ عمل سیاه به دیوان حساب آمدهایم.
هوش مصنوعی: ای زاهد، اگر ادعای پارسایی میکنی، برای خدا دلت را با صیقل اخلاق نیک صاف و روشن کن،
هوش مصنوعی: تا مانند صامت فریفتهٔ ظاهرسازی و ریا نشوی؛ (به زبان حافظ:) این خرقهٔ پشمینه را دور بینداز، چون ما
هوش مصنوعی: با سوز و آه در پی کاروان عشق آمدهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه این جا به پناه آمدهایم
ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمدهایم
سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
[...]
گرچه بس منفعل از شرم گناه آمدهایم
تکیه بر مرحمت لطف اله آمدهایم
دست در دامن ملاح عنایت زدهایم
ما بدین بحر نه از بحر شناه آمدهایم
رقم جرم و گناه از صفحات عملم
[...]
ما به میخانه پی دفع گناه آمدهایم
یعنی از زهد ریایی به پناه آمدهایم
سر به کونین نیاریم فرو از دو قدح
چو بگوییم پی حشمت و جاه آمدهایم
روی چون بر ره میخانه نهادیم مزن
[...]
گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمدهایم
لیک چون سنگ نشان بر سر راه آمدهایم
بر سیهکاری ما هر سر مویی است گواه
گرچه خاموش ز اقرار گناه آمدهایم
نیستم از کرم بحر چو عنبر نومید
[...]
از ازل کشته آن طرز نگاه آمدهایم
صد گره در دل ازان زلف سیاه آمدهایم
بر سر کوی تو هر صبح چو آیینه مهر
همه تن چشم شده محض نگاه آمدهایم
موسی وادی عشقیم که تا طور وصال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.