گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمدهایم
لیک چون سنگ نشان بر سر راه آمدهایم
بر سیهکاری ما هر سر مویی است گواه
گرچه خاموش ز اقرار گناه آمدهایم
نیستم از کرم بحر چو عنبر نومید
گرچه از خامی دل نامه سیاه آمدهایم
پرده بردار ز رخسار خود ای صبح امید
که سیه نامه چو شبهای گناه آمدهایم
رایت فتح ز انگشت شهادت داریم
گرچه در گرد نهان همچو سپاه آمدهایم
شب ظلمانی ما نامه سیه چون ماند
که به جولانگه آن روی چو ماه آمدهایم
سبز کن بار دگر مزرع بیحاصل ما
گرچه مستوجب آتش چو گیاه آمدهایم
هست امید که نومید ز غفران نشویم
ما که با هدیه مقبول گناه آمدهایم
جان ما را به نگهبانی عصمت دریاب
که ز کوتهنظری بر لب چاه آمدهایم
رحم کن بر نفس سوخته ما یارب
که درین راه، عنانریز چو آه آمدهایم
نیست ممکن که شود خدمت ما پا به رکاب
با قد خم شده آخر همه راه آمدهایم
خوشهای چون مه نو قسمت ما خواهد شد
در تمامی به سر خرمن ماه آمدهایم
پاک کن از خودی آیینه خودبینی ما
که به درگاه تو از خود به پناه آمدهایم
این که در جامه زهدیم نه از دینداری است
که پی راهزنی بر سر راه آمدهایم
نیست انصاف نظر بسته گذشتن از ما
به امیدی به سر راه نگاه آمدهایم
صائب این آن غزل حافظ والا گهرست
که درین بحر کرم غرق گناه آمدهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مناجاتی است که در آن گوینده با اعتراف به سنگینی گناه و سیاهی نامهٔ اعمال، به کرم و آمرزش خداوند امید میبندد. او با تصویرهایی چون عنبر و دریا، شب و صبح، گیاه خشک و کشتزار، نیاز خود را به رحمت بیان میکند و حتی ریاکاری و خودبینی خود را آشکارا میپذیرد. در پایان، صائب غزل را استقبالی از غزل معروف حافظ با مصراع «که در این بحر کرم غرق گناه آمدهایم» معرفی میکند.
هوش مصنوعی: هرچند با باری از گناه به سنگینی کوه آمدهایم، دستکم مانند سنگِ نشانه بر سر راه ایستادهایم و برای دیگران مایهٔ عبرت و راهنمایی هستیم.
هوش مصنوعی: هرچند زبانمان به اعتراف گناه خاموش است، هر تار موی ما بر سیهکاریمان گواهی میدهد.
هوش مصنوعی: مانند عنبر که سیاه است ولی از لطف دریا بهره دارد، ما نیز از کرم دریاوار حق ناامید نیستیم، هرچند از خامی دل نامهٔ اعمالمان سیاه است.
هوش مصنوعی: ای صبح امید، از چهرهات پرده بردار و روشنی ببخش، زیرا ما مانند شبهای گناه نامهسیاه آمدهایم.
هوش مصنوعی: هرچند مانند سپاهی در گرد و غبار پنهان و ناپیداییم، پرچم پیروزی ما انگشت شهادت است؛ یعنی گواهی به یگانگی خدا مایهٔ رستگاری ماست.
هوش مصنوعی: چگونه شب تاریک ما سیاهنامه بماند، در حالی که به میدان جلوهٔ آن روی ماهمانند آمدهایم؟ روشنی آن چهره تاریکی ما را میزداید.
هوش مصنوعی: کشتزار بیحاصل ما را دوباره سبز و بارور کن، هرچند مانند گیاه خشک سزاوار آتشیم.
هوش مصنوعی: امید داریم که از آمرزش ناامید نشویم، زیرا گناه را همچون هدیهای پذیرفته آوردهایم؛ یعنی گناه بهانهٔ ظهور بخشایش الهی است.
هوش مصنوعی: جان ما را با نگهبانی و پاکدامنی از لغزش نگاه دار، زیرا از کوتهبینی خود را به لب چاه هلاکت رساندهایم.
هوش مصنوعی: پروردگارا، بر نفس سوختهٔ ما رحم کن، که در این راه مانند آه، بیاختیار و شتابان روانیم.
هوش مصنوعی: دیگر توان آن را نداریم که برای خدمت آماده و چابک باشیم، زیرا با قامتی خمیده به پایان راه عمر رسیدهایم.
هوش مصنوعی: چون دیر و پس از کامل شدن کار به خرمن ماه رسیدهایم، سهم ما خوشهای باریک مانند هلال نو خواهد بود؛ یعنی دیر آمدگان را بهرهٔ اندکی میرسد.
هوش مصنوعی: آینهٔ خودبینی ما را از زنگار خودپرستی پاک کن، زیرا از دست خود به درگاه تو پناه آوردهایم.
هوش مصنوعی: اینکه جامهٔ زاهدان پوشیدهایم از دینداری نیست، بلکه برای راهزنی و فریب مردم بر سر راه نشستهایم؛ اعترافی به ریاکاری.
هوش مصنوعی: انصاف نیست که چشمبسته از کنار ما بگذری، زیرا به امید یک نگاه تو بر سر راه آمدهایم.
هوش مصنوعی: صائب، این غزل پاسخی است به آن غزل گرانقدر حافظ که در آن گفته است: در این دریای کرم، غرق در گناه آمدهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
لنگرِ حِلمِ تو ای کِشتیِ توفیق کجاست؟
که در این بحرِ کَرَم غرقِ گناه آمدهایم
همین شعر » بیت ۱۶
صائب این آن غزل حافظ والا گهرست
که درین بحر کرم غرق گناه آمدهایم
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه این جا به پناه آمدهایم
ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمدهایم
سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
[...]
گرچه بس منفعل از شرم گناه آمدهایم
تکیه بر مرحمت لطف اله آمدهایم
دست در دامن ملاح عنایت زدهایم
ما بدین بحر نه از بحر شناه آمدهایم
رقم جرم و گناه از صفحات عملم
[...]
ما به میخانه پی دفع گناه آمدهایم
یعنی از زهد ریایی به پناه آمدهایم
سر به کونین نیاریم فرو از دو قدح
چو بگوییم پی حشمت و جاه آمدهایم
روی چون بر ره میخانه نهادیم مزن
[...]
از ازل کشته آن طرز نگاه آمدهایم
صد گره در دل ازان زلف سیاه آمدهایم
بر سر کوی تو هر صبح چو آیینه مهر
همه تن چشم شده محض نگاه آمدهایم
موسی وادی عشقیم که تا طور وصال
[...]
به سر کوی تو با حال تباه آمدهایم
ز پی دعوی عشق تو گواه آمدهایم
همچو سیاره به دنباله ماه آمدهایم
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمدهایم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.