اولِ ایجاد، چون خدایِ تعالی

کرد پدید از قلم چو صورتِ اشیاء

گفت قلم بهرِ وصفِ ایزدِ یکتا:

«ای ز صفاتِ تو، ذاتِ پاکِ تو پیدا

هر کسی از چاره دستِ وی شده کوته

سویِ تو آورده روی، در گه‌و بی‌گه

جمله تو را بنده، گر گدا و اگر شه

علمِ تو چون قدرِ تو ز عیب، منزه

نیست کسی را به کُنهِ معرفتت پی

مرغِ نفس روز و شب به گفتنِ «یا حیّ»

کرده به تن آشیان، قربِ تو را طی

جلوهٔ حُسنِ تو گر نتافته بر وی

مخزنِ عقلِ هر آنکه باشد ز گُهر پر

کَرد به صنعِ خداییِ تو تفکر

در عَجب ابلیس شد ز عُجب و تکبر

در شبِ معراج گفت بهرِ تحیر

هر که به راهِ محبتِ تو قدم زد

دولتِ جاوید جُست و عزّتِ سرمد

کارِ مَجاز از حقیقتِ تو مؤیَد

عشق اگر از تو نیست، بهرِ چه نبوَد

هر که شد اندر حریمِ قُربِ تو مَحرَم

شاهیِ او شد به کائنات، مسلَّم

نسلِ بنی‌آدم از تو گشت مُکرَم

گرنه تو را بنگرد به قالبِ آدم

دانشِ کونَین در صفاتِ تو قاصر

نیست کسی را به جز تو، یاور و ناصر

بودِ ازل را وجودِ توست معاصر

قصدِ عبودیتِ چهار عناصر

قهرِ تو اهلِ غرور را شده ناکب

مِهر به چنگِ سپهر ز امرِ تو راکب

سیرِ فلک را مشیتِ تو مراکب

جلوهٔ شمعِ شهودِ هفت کواکب

نیست به قصدِ جلالتِ تو رسیدن

حضرتِ جبریل را مجالِ پریدن

راهِ تو رفتن خوش است و رویِ تو دیدن

در شجر از جلوهٔ تو گاهِ بُریدن

طوطیِ شیرین‌سخن شکر‌شکن از تو

بلبلِ شیدا به گُل کُند سخن از تو

بویِ سمن از تو و عطرِ یاسمن از تو

صانعِ صنعت‌گری که در چمن از تو

طرهٔ سنبل ز تابِ جعدِ تو پُرچین

سویِ تو نرگس گشاده، دیدهٔ حق‌بین

رویِ شقایق ز جامِ شوقِ تو رنگین

معنیِ توحیدِ توست لفظِ ریاحین

گلشنِ ایجاد را ز حکمِ تو رونق

لاله به سیرِ چمن ز وصلِ تو ملحق

مستِ مدام از شرابِ لعلِ مروَق

مصدرِ اسرارِ توست ذکرِ انا الحق

نرگسِ شهلا به طرفِ باغ چو زنبق

بُرده چو سروِ سهی ز حسنِ تو رونق

هست ثنایِ تو در شکوفه‌ی مفَلق

از پیِ تعظیمِ توست بیدِ معلق

آنچه که مرئی بُوَد به کشورِ امکان

وانچه نهان است از تصورِ اعیان

جمله در اوصافِ ذاتِ توست ثناخوان

از غمِ سودایِ توست گشته پریشان

قلبِ معارف به داغِ مُهرِ تو مخزن

امنِ تجلایِ توست وادیِ ایمن

طالبِ دیدارِ توست شیخ و برهمن

دیده جمالِ تو جلوه‌گر که به گلشن

خاتمِ مِهرِ تو مُهر کرده لبِ گل

غنچه نموده به صنعتِ تو تأمل

غرق به سیلابِ شبنم است قرنفل

حُسنِ تو را می‌کند اشاره به بلبل

دیر و حرم در پناهِ لطفِ تو آمن

ارض و سما را ز حضرتِ تو مأمن

صانعِ کونَین و خدایِ مُهیمن

عینِ ستایش تویی ز کعبهٔ مومن

فیضِ تو جان را مدد گر نرساند

تن به تمنایِ وصلِ روح بماند

درکِ صفایِ تو مُشتِ خاک چه داند؟

قولِ تو را نطقِ عقلِ کل نتواند

دولتِ لطفِ تو بهتر از همه دولت

فضلِ تو اسبابِ فیضِ دولت و ملت

وا اسفا نزدِ حضرتت ز خجالت

غرقِ گناهیم در سراچهٔ غفلت

هر چه بُوَد عیب و نقص، از همه پاکی

عینِ بقا، عاری از فنا و هلاکی

در برِ تو ماسِویٰ کم از کفِ خاکی

با تو مُحاکِم کی از محاکمه باکی؟

این منم آن مستمندِ عاصیِ حیران

صدرنشینِ سَریرِ غفلت و عصیان

منحرف از راه و رسمِ مذهب و ایمان

دل به تو مشغول گشته، نفس به شیطان

مِهرِ جهان ذوقِ بندگی ز دلم برد

شیشهٔ عقلم به سنگِ جهل و هوا خورد

گشته ز صافِ حیات قسمتِ ما دُرد

گر پسری زشت و کور از پدری مُرد

قامتِ جان خم به زیرِ بارِ غمِ توست

منتظرِ لطف‌هایِ دم‌به‌دمِ توست

بی‌پر و بی‌بال صیدی از کَرمِ توست

چون دیه با عاقله است از کَرمِ توست

ای غمِ رویِ تو مونسِ شب و روزم

نورِ لقایِ تو شمعِ بزم‌فروزم

قهرِ تو سرمایهٔ رضا است هنوزم

چون تو پسندی که من به حشر بسوزم؟

جنت و حور و قصور و کوثر و غلمان

نارِ جحیم و شرارِ دوزخِ سوزان

در برِ من هست با رضایِ تو یکسان

چون تو رضایی که من به دوزخِ سوزان

لایقِ هر کس هر آنچه دیده وادادی

بر رخِ هر کس دری ز لطف گشادی

اول و آخر به جز تو نیست مرادی

گر به تمنا نمی‌رسیم و تو شادی

نیست به خوانِ کَرم به جز تو کریمی

صاحبِ احسانِ خاص و لطفِ عمیمی

مُبدءِ اشیاء و مُعیدِ عرشِ عظیمی

رازق و رحمانی و رئوف و رحیمی

عینِ کمالات در وجودِ تو کامل

رسمِ خدایی بُوَد به اسمِ تو شامل

بر همه کَس کوهِ  فیضِ تو نازل

حی و سمیع و بصیر و عالم و عادل

«صامت» اگر بر درِ تو روی گذارد

دستِ دعایی ز رویِ صدق برآرد

روزِ قیامت ز دیده اشک ببارد

جوهری از سیئات باک ندارد